zondag 29 januari 2017

Selfish sewing

Ik maakte geen goede voornemens voor dit jaar. Of misschien toch ééntje, maar nog niet officieel. Dus bij deze: Ik wil dit jaar meer voor mezelf naaien. Dit gebeurde vroeger af en toe, maar naaien voor de dochters is nu eenmaal makkelijker. En al arbeidsintensief genoeg. Neem daarbij nog dat ik niet altijd zo content ben met mijn lijf, dan is dit voornemen ook een beetje een stapje uit mijn comfortzone.
Vorige week werd mijn stoffenstapel opgeruimd. Al twee jaar doe ik aan stashbushing, en eindelijk kan ik zeggen dat mijn stapel netjes in drie (grote) dozen past. Hoera voor mezelf!
Elk stofje ging dus door mijn handen en zo kwam ik, naast een aantal miskopen, ook een paar schatten tegen. Ook de kast met patronen en naaiboekjes werd geordend.
En ineens was er een match. Ik vond een patroon voor mijn stof, of andersom, een stof voor mijn patroon.
Tijdens de 'Meet the Sewer'bijeenkomst won ik  La Maison Victor, editie november, december 2016.
De Helen jas sprak me meteen aan. En ondanks dat mijn vorige winterjas tot op de draad versleten is, duurde het tot na de winterprik van vorige week om aan een nieuwe te beginnen.
Na het naaien van de Louise-jasjes was ik al serieus geroutineerd en duurde het niet lang voor mijn jas klaar was. Ik hoop op nog een paar mooie winterse dagen, dan kan mijn jas meteen mee op stap.





Patroon: Helen jas uit La Maison Victor, nov-dec 2016
Stof jas: Cora Kemperman
Voering: uit de voorraad


woensdag 18 januari 2017

Twinning Louisa's

Voila, de eerste naaisels van 2017 zijn klaar. Al moet ik eerlijk toegeven dat een groot deel van de werken al gebeurde in 2016.
Ik was één van de gelukkigen die mocht deelnemen aan het testen van de Louisajas van Compagnie M. Een verkeerde printerinstelling (jawel, dat vierkantje, glad vergeten na te meten) zorgde ervoor dat mijn creatie niet aan de eisen voldeed. Maar ik gaf de moed niet op.
Op vijf november zat ik met vele andere creatievelingen samen tijdens 'Meet the Sewer 2016'. Ik prepareerde daar delen van de buitenjas, maar verder dan dat geraakte ik niet. Ik zag vele mooie exemplaren passeren voor de wedstrijd van Marte, dus die deadline liet ik aan me voorbijgaan. De stofdelen werden netjes opgeborgen en riepen elke dag, maar de moed ontbrak me.
Tot ik vorige week Frank Deboosere iets hoorde zeggen over een winterprik. Huppekee, mijn naaimachine werd in gang gestampt en kon niet meer stoppen.
Twee dochters in huis, dat betekent twee jassen maken. De stoffenvoorraad werd omgekieperd en er zat genoeg stof in die de dames kon bekoren.


Om niet totaal te twinnen, koos ik voor verschillende voeringsstofjes. Ook mouwboordjes (met duimgat, hoera) en paspels kregen een verschillende kleur. Dus geen geruzie, ieder heeft een eigen jas.
Ik koos voor de optie met kap en gedeeld rugpand. Als tussenvoering voegde ik een dunne fleece toe, zodat de jas volledig winterproof is.
Klaar voor een rondje (zotte, de medewerking verliep niet zo vlot) foto's?
















Patroon: Louisajas van Compagnie M
Stof buitenjas: De stoffenstraat
Voering: een vroegere collectie van Bambiblauw

vrijdag 6 januari 2017

Ik ruimde op! Hoera!

Hoe zat het nu met Declutter December?
Wel, ik moet eerlijk zeggen dat het de eerste keer is dat ik een lijstje volledig doorstreept heb.
En ik ging zelfs nog een stapje verder. 
Eergisteren kriebelde het en ik begon boven: alle kussens, lakens, matten, knuffels, jassen, handschoenen, sjaals werden verzameld en de wasmachine draaide op volle toeren.
Een proper begin van 2017 dus!

Maandag, als iedereen naar school is, dan ruim ik mijn to sew lijstje nog eens op en rest er mij alleen nog tijd om dat af te werken. Een opgeruimd huis en een opgeruimd hoofd geven mij hopelijk bergen creativiteit!

Hoe ging het bij jullie?

zondag 1 januari 2017

De 10 van 2016!

Naar jaarlijkse gewoonte wil ik jullie mee laten genieten van momenten die ervoor zorgden dat 2016 voor mij een mooi jaar werd.



Deze foto werd genomen op de laatste avond van onze reis naar Bretagne afgelopen zomer. Mijn twee bloedjes en een geweldig mooie locatie, meer moet dat niet zijn.



Ergens in het voorjaar kwam deze cutie bij ons wonen. 
Intussen is hij uitgegroeid tot een wolf, maar dan wel eentje met puppy-oogjes. 
Ondanks dat een hond heel wat werk met zich meebrengt (lees kapotgebeten buitenkraantje, uiteengehaalde houtstapel, hier en daar een gat in de gazon), weegt dat niet op tegen zijn onvoorwaardelijke liefde.



Nogmaals een foto van mijn twee dames, hier in een spontane omhelzing. Opdracht was: doe eens lief, en dan krijg je zoiets. 




Deze twee foto's horen samen, ik kon niet kiezen. Noor en Ella mochten in opdracht gaan poseren. Voor mij zijn niet alleen de foto's speciaal (ze geven precies het karakter van mijn dochters weer), ook de band die we kregen met de fotografe en haar gezin, zijn uniek.
Vorig jaar leerden we elkaar kennen en intussen zijn we zo thuis aan elkaar, niet in woorden te vatten.
Er werden al heel wat plannen gesmeed voor 2017, wordt zeker vervolgd.



Nogmaals een foto van mijn dames. Hier zitten ze te wachten tot het hun beurt is om ten tonele te verschijnen tijdens Kerstmagie, een wandelvoorstelling in het kasteel De Merode te Westerlo. Ze kregen de kans om mee te doen als prinsessen en mochten voor duizenden mensen een lied zingen. Een meisjesdroom die uitkwam, met een fiere mama als gevolg.



Onze vakantie in Bretagne was een rustpunt in een druk jaar. Tien dagen waar we als gezin enkel en alleen aandacht hadden voor elkaar, waar we veel wandelden langs prachtige rotskusten, waar we veel luisterden naar elkaar en waar we vooral veel plezier maakten.


Vorige foto's hadden voornamelijk te maken met mijn huishouden, maar er waren ook enkele hoera-momentjes voor mezelf.  Niet dat ik een bucketlist heb, maar moest het toch zijn, kan ik alvast drie dingen doorstrepen.


Een weekendje weg met gelijkgezinden, zonder stress en afleidende factoren, dat wou ik wel eens doen. Ik ben niet zo sociaal, gelukkig kreeg ik een duwtje van Elke en vertrokken we in februari op weekend. Een toffe bende, die regelmatig leuke bijeenkomsten plant (waarvoor mijn agenda dikwijls te klein is, sorry daarvoor) Binnenkort is het weer zo ver, ik kijk er enorm naar uit!



Al van in mijn puberjaren droom ik van een tattoo. 
Een paar maanden geleden vatte ik de koe bij de horens en nu is mijn lichaam een plaatje rijker. 
Niks midlife, niks onbezonnen, wel doordacht en een verrijking voor mezelf. 
Een plaatje dat niet veel mensen irl te zien gaan krijgen, maar wel iets waar ik enorm trots op ben. 
Duizend maar bedankt, Tijs en Eli.




Muziek is en blijft een deel van mijn leven. Ik droomde ervan om ooit eens op een groot podium te staan. En dit jaar kwam die droom uit. We speelden op Gitannekesfoor, niet alleen een thuismatch (ik reed met de fiets tot daar), ook een droom van een festival. En de droom ging verder. Deze foto toont het mooiste podium waar we speelden, dat van Caravan Disco. Ik hoop in 2017 nog meer van die mooie plekjes te mogen ontdekken.




Ik hoop dat jullie ook konden genieten van mooie momenten, en wens jullie in 2017 minstens het dubbele ervan!