woensdag 18 januari 2017

Twinning Louisa's

Voila, de eerste naaisels van 2017 zijn klaar. Al moet ik eerlijk toegeven dat een groot deel van de werken al gebeurde in 2016.
Ik was één van de gelukkigen die mocht deelnemen aan het testen van de Louisajas van Compagnie M. Een verkeerde printerinstelling (jawel, dat vierkantje, glad vergeten na te meten) zorgde ervoor dat mijn creatie niet aan de eisen voldeed. Maar ik gaf de moed niet op.
Op vijf november zat ik met vele andere creatievelingen samen tijdens 'Meet the Sewer 2016'. Ik prepareerde daar delen van de buitenjas, maar verder dan dat geraakte ik niet. Ik zag vele mooie exemplaren passeren voor de wedstrijd van Marte, dus die deadline liet ik aan me voorbijgaan. De stofdelen werden netjes opgeborgen en riepen elke dag, maar de moed ontbrak me.
Tot ik vorige week Frank Deboosere iets hoorde zeggen over een winterprik. Huppekee, mijn naaimachine werd in gang gestampt en kon niet meer stoppen.
Twee dochters in huis, dat betekent twee jassen maken. De stoffenvoorraad werd omgekieperd en er zat genoeg stof in die de dames kon bekoren.


Om niet totaal te twinnen, koos ik voor verschillende voeringsstofjes. Ook mouwboordjes (met duimgat, hoera) en paspels kregen een verschillende kleur. Dus geen geruzie, ieder heeft een eigen jas.
Ik koos voor de optie met kap en gedeeld rugpand. Als tussenvoering voegde ik een dunne fleece toe, zodat de jas volledig winterproof is.
Klaar voor een rondje (zotte, de medewerking verliep niet zo vlot) foto's?
















Patroon: Louisajas van Compagnie M
Stof buitenjas: De stoffenstraat
Voering: een vroegere collectie van Bambiblauw

vrijdag 6 januari 2017

Ik ruimde op! Hoera!

Hoe zat het nu met Declutter December?
Wel, ik moet eerlijk zeggen dat het de eerste keer is dat ik een lijstje volledig doorstreept heb.
En ik ging zelfs nog een stapje verder. 
Eergisteren kriebelde het en ik begon boven: alle kussens, lakens, matten, knuffels, jassen, handschoenen, sjaals werden verzameld en de wasmachine draaide op volle toeren.
Een proper begin van 2017 dus!

Maandag, als iedereen naar school is, dan ruim ik mijn to sew lijstje nog eens op en rest er mij alleen nog tijd om dat af te werken. Een opgeruimd huis en een opgeruimd hoofd geven mij hopelijk bergen creativiteit!

Hoe ging het bij jullie?

zondag 1 januari 2017

De 10 van 2016!

Naar jaarlijkse gewoonte wil ik jullie mee laten genieten van momenten die ervoor zorgden dat 2016 voor mij een mooi jaar werd.



Deze foto werd genomen op de laatste avond van onze reis naar Bretagne afgelopen zomer. Mijn twee bloedjes en een geweldig mooie locatie, meer moet dat niet zijn.



Ergens in het voorjaar kwam deze cutie bij ons wonen. 
Intussen is hij uitgegroeid tot een wolf, maar dan wel eentje met puppy-oogjes. 
Ondanks dat een hond heel wat werk met zich meebrengt (lees kapotgebeten buitenkraantje, uiteengehaalde houtstapel, hier en daar een gat in de gazon), weegt dat niet op tegen zijn onvoorwaardelijke liefde.



Nogmaals een foto van mijn twee dames, hier in een spontane omhelzing. Opdracht was: doe eens lief, en dan krijg je zoiets. 




Deze twee foto's horen samen, ik kon niet kiezen. Noor en Ella mochten in opdracht gaan poseren. Voor mij zijn niet alleen de foto's speciaal (ze geven precies het karakter van mijn dochters weer), ook de band die we kregen met de fotografe en haar gezin, zijn uniek.
Vorig jaar leerden we elkaar kennen en intussen zijn we zo thuis aan elkaar, niet in woorden te vatten.
Er werden al heel wat plannen gesmeed voor 2017, wordt zeker vervolgd.



Nogmaals een foto van mijn dames. Hier zitten ze te wachten tot het hun beurt is om ten tonele te verschijnen tijdens Kerstmagie, een wandelvoorstelling in het kasteel De Merode te Westerlo. Ze kregen de kans om mee te doen als prinsessen en mochten voor duizenden mensen een lied zingen. Een meisjesdroom die uitkwam, met een fiere mama als gevolg.



Onze vakantie in Bretagne was een rustpunt in een druk jaar. Tien dagen waar we als gezin enkel en alleen aandacht hadden voor elkaar, waar we veel wandelden langs prachtige rotskusten, waar we veel luisterden naar elkaar en waar we vooral veel plezier maakten.


Vorige foto's hadden voornamelijk te maken met mijn huishouden, maar er waren ook enkele hoera-momentjes voor mezelf.  Niet dat ik een bucketlist heb, maar moest het toch zijn, kan ik alvast drie dingen doorstrepen.


Een weekendje weg met gelijkgezinden, zonder stress en afleidende factoren, dat wou ik wel eens doen. Ik ben niet zo sociaal, gelukkig kreeg ik een duwtje van Elke en vertrokken we in februari op weekend. Een toffe bende, die regelmatig leuke bijeenkomsten plant (waarvoor mijn agenda dikwijls te klein is, sorry daarvoor) Binnenkort is het weer zo ver, ik kijk er enorm naar uit!



Al van in mijn puberjaren droom ik van een tattoo. 
Een paar maanden geleden vatte ik de koe bij de horens en nu is mijn lichaam een plaatje rijker. 
Niks midlife, niks onbezonnen, wel doordacht en een verrijking voor mezelf. 
Een plaatje dat niet veel mensen irl te zien gaan krijgen, maar wel iets waar ik enorm trots op ben. 
Duizend maar bedankt, Tijs en Eli.




Muziek is en blijft een deel van mijn leven. Ik droomde ervan om ooit eens op een groot podium te staan. En dit jaar kwam die droom uit. We speelden op Gitannekesfoor, niet alleen een thuismatch (ik reed met de fiets tot daar), ook een droom van een festival. En de droom ging verder. Deze foto toont het mooiste podium waar we speelden, dat van Caravan Disco. Ik hoop in 2017 nog meer van die mooie plekjes te mogen ontdekken.




Ik hoop dat jullie ook konden genieten van mooie momenten, en wens jullie in 2017 minstens het dubbele ervan!




dinsdag 27 december 2016

Kadootjestijd


 Oh, wie slaapt er daar nog? We zullen hem eens vlug wakker maken, het is een grote dag vandaag.


Vandaag verhuist kleine poppeman naar zijn nieuwe papa.  
Dus vlug kleren aan en een valiesje maken.


 Je kan natuurlijk niet aankomen zonder kadootje, dus doen we van twinning. 
Papa krijgt dezelfde pyama als zijn nieuwe zoon.


Ook benieuwd naar de reactie van Jules bij het openen van zijn kado?


Uitpakken en meteen aandoen! En vooral niet meer loslaten. 
Jules heeft een nieuwe dikke vriend. 
Ik heb nog nooit iemand zo blij gezien met een kado.



Poppenbedje: Kringloopgeluk
Pop: patroon van Tante Hilde
Patroon pyama: oude Knippie
Stofjes: restjesbak
Stofje pyama: geruild tijdens de Meet The Sewer bijeenkomst, oorspronkelijke eigenaar is Anouk Rombouts, waarvoor ontzettend bedankt.

maandag 19 december 2016

Ila Dress


Er was de voorbije week tijd over, sinds lang. En in die tijd kreeg mijn naaimachine terug een beetje aandacht. Dat zal u ook wel gemerkt hebben aan het aantal blogposts de voorbije weken.
Het duurde dit schooljaar lang vooraleer we de routine te pakken kregen.  Normaal beginnen we in oktober onze draai te vinden in de nieuwe agenda, maar eind november leek het toch nog steeds of we onszelf voorbijliepen.

Ondanks de drukte, schreef ik me toch in voor het testen van de Ila Dress van Coffee and Thread. Naaien kan zo ontspannend zijn. En een beetje druk kan nooit kwaad.
Het jurkje is een simpel A-lijntje, dat door een apart voorpand en kleine zakjes zich toch een beetje onderscheid van alles wat ik al eerder maakte. Je kan kiezen tussen korte of lange mouwen, of zoals ik deed, zonder mouwen. Iets met warmbloedige dochters ofzo.
Het jurkje is volledig gevoerd, zodat het ideaal is voor het winterseizoen.


Dochterlief wou niet op de foto, dus die zijn eerder beperkt. Kijk zeker bij de andere testers, want er zitten pareltjes tussen.



Patroon: Ila Dress van Coffee and Threat
Stof: De Stoffenstraat Kasterlee

vrijdag 16 december 2016

Skippy Love

Noor weet goed wat ze wil, ondanks haar tienjarige leeftijd. Hipster eerste klas!
Toen Marie-Paule de Skippy-skirt lanceerde en ik op zoek ging naar de juiste stof, koos madam meteen een Eva Mouton'ke uit. Ik kan het kind geen ongelijk geven. Zo schoon.
Uitstel werd geen afstel.Vandaag stikte ik het rokje in elkaar en sindsdien loopt er eentje te glunderen.
Misschien is de unicorn-hype al een beetje voorbij, Noor is toch in de wolken met haar rok.





Toen ik op zoek ging naar bijpassende kledij, botste ik enkel op t-shirts met lelijke prints. Rebecca redde mij uit de nood en zo hebben we niet alleen een unicorn-rok, nu hebben we ook een unicorn-shirt (met wel toepasselijke tekst, bekijk de dochter haar benen maar eens).







Merci Rebecca voor de tekst, nog eens merci Marie-Paule voor het super patroon.

dinsdag 13 december 2016

Over hoe decluttering in Skippy eindigde

Velen zagen mijn lijstje staan, en nog meer haalden hun schouders omhoog. Ik weet het, lijstjes zijn mijn stokpaardjes. Ik maak ze regelmatig en soms vind ik er na een tijdje enkele terug waar hier en daar wat doorstreept is, maar waarvan de overige dingen nog niet behaald zijn.
Tot deze keer. Ik maakte een Declutter December-lijstje. En joehoe, het einde is bijna in zicht.

Mijn pc is terug een overzichtelijk paradijs, waar je moeiteloos alle bestanden kan vinden zonder je rot te klikken. Cd's, platen en boeken staan mooi gerangschikt volgens alfabet (manlief zijn werk, ik zou al lang blij zijn met een uitgeruimde kast). Kleerkasten werden onder handen genomen, te kleine kleren kregen een tweede leven via de weggeefgroep op Facebook. De speelgoedkast werd ontruimd, de kinderopvang kreeg een stapel spelletjes en puzzels kado.
Ook de ingemaakte kast, een werkje waar ik het meeste tegen opzie, kreeg een beurt. Alles ligt netjes gerangschikt, hopelijk kan ik het nu zo houden.

Wat gebeurde er dan met de naaihoek en de inkomhal, hoor ik u denken? Wel, dat is een ander verhaal. Onze inkomhal doet eigenlijk een beetje dienst als opbergruimte. De schoenenkast, het naaigerief, knutselmateriaal, jassen, handschoenen, fietshelmen, alles heeft er zijn plaatsje. Maar in drukke periodes is het de plaats waar de meeste rommel zich situeert. Een plaatsje waar de deur schaamteloos toekan en niemand echt moet zijn. Dat deel van het lijstje is volgende week aan de beurt.

Ik ruimde al wel mijn naaitafel op. En eigenlijk is dat de reden dat mijn Declutterprogramma nog niet voltooid is. In plaats van stapeltjes te maken met stofjes, nam ik ijverig plaats achter mijn naaimachine en werkte eerst alle onafgewerkte projectjes af.  Vele patronen lagen getekend en/of geknipt klaar. Wat resulteerde in een nieuwe kastvulling voor de dochters.

Ik begon met iets dat al lang naar mij lag te roepen.
Eind september lanceerde Marie-Paule de Skippy-skirt. Ik meldde me aan als tester ... en haalde de deadline niet. Dus blog ik u drie maand na de feiten over een rokje dat eindelijk af raakte.




Een supercomfortabel kledingstuk, snel klaar en ideaal voor restjesverwerking, want het vraagt niet zoveel stof. Hoera voor Skippy!
Er zullen er zeker nog volgen, kgeloof zelfs nog voor mijn inkomhal opgeruimd is!