vrijdag 19 augustus 2016

Een jurkconfrontatie

Naaien voor mezelf, een werkje dat ik steeds van me afschuif. Toen ik van La Maison Victor een patroontje mocht kiezen, kon ik er bijna niet meer onderuit. (bijna, want ze hebben ook schitterende patroontjes voor kinderen). De Emma-dress zou het worden. En wel voor een specifieke reden. Afgelopen zondag stond ik nog eens op het podium met Poppyflower, mijn gipsy-folk-bandje. En dat verdient een nieuw kleedje.



Vrijdagavond dook ik in mijn stoffenvoorraad en diepte er een prachtig zwart stofje uit. En ... ik vertrok naar het werk, want naast het optreden stond er een weekendje nachtdienst op de kalender. Zaterdag werd er, nadat ik uitgeslapen was, genaaid dat het een lieve lust was. Dankzij het geweldige patroon en de luxe werkbeschrijving toverde ik in een namiddag een jurk uit een lap stof. Niet te geloven hé!



De Emma-dress lijkt misschien niet zo spectaculair, er zijn een aantal details die er een echte feestjurk van maken. Een restje kant op de schouders zorgen voor een subtiel detail.


Om dan nog maar te zwijgen van de achterkant, dat bestaat uit twee overlappende panden, zodat het een klein beetje bloot laat zien.


Er is jammer genoeg een kleine MAAR aan het verhaal. Bij het nemen van de maten, ging ik niet zo nauwkeurig te werk. Ik ging voort op maten van een tijdje geleden en dat was niet zo'n best idee. Het bovenlichaam past perfect (in tegenstelling tot bij de paspop, die een beetje slanker), maar de tailleband is net een centimeter te smal. Er zijn dus twee opties: alles lostornen en het geheel een beetje uitnemen ofwel een paar weken op mijn kin kloppen en een paar kilootjes afvallen.

Het kleedje blijft nog even op de paspop hangen (want ik haat retouches), ik ga wat regelmatiger op de weegschaal staan en hopelijk past het kleed perfect binnen een paar weken.


Bedankt, La Maison Victor, voor het leuke patroon, ik hoop binnenkort een aan-foto te kunnen tonen!

woensdag 17 augustus 2016

Poppenhuisrenovatie

Vorig jaar kwam ik in de kringwinkel een huis tegen, een houten huis, groot genoeg zodat mijn twee dochters ermee konden spelen. Het stond hier een jaar te staan, tot ik vorige week mijn witte lakverf bovenhaalde en het oude bruine huis omtoverde tot een wit fris gebouw. 
De meubeltjes komen ook uit de kringloop. Schattige basisstuks vullen het huis. Er is een keuken, eetplaats, salon met piano, bureauruimte, slaapkamer, badkamer met bad en douche en een babykamer. 
Uren speelplezier gegarandeerd!










woensdag 10 augustus 2016

Binnenkijken: het kleinste kamertje

Onze verbouwingen zijn al een hele tijd geleden, de afwerking daarentegen laat nog op zich wachten. Tijd, geld, goesting, allemaal factoren dat het voltooien van de meeste kamers onderworpen zijn aan uitstelgedrag.
Onlangs schoot ik toch in actie. Plaats voor plaats ga ik proberen verder te werken, in de hoop dat het hier ooit volledig klaargeraakt.

Ik begon met de gemakkelijkste, lees: kleinste, kamer, het toilet.
Manlief is een grote muziekfan en om te voorkomen dat mijn huis er gaat uitzien als de jeugdkamers uit het Joepie-tijdperk, plezierde ik hem door het kleinste kamertje in te richten naar zijn interesses.
Veel woorden hoef ik daar niet aan vuil te maken. De muren waren snel geverfd, dankzij de grote tegelpartijen. De accessoires waren al langer in huis, ze moesten alleen nog een stamp onder mijn kont krijgen om definitief te worden wat ze zijn. De finishing toutch had dus eigenlijk niet zoveel tijd nodig.



Een afgedankte kader, zwarte verf en een stukje kant zorgen dat het wc-papier in stijl wordt aangeboden.


Het idee van de wc-papierhouder stal ik bij Lies. Een rondvraag op Facebook later kreeg deze dino een nieuw leven bij ons.



Het tafeltje/boekenrekje kreeg een zwart laagje om assorti te zijn met de rest van het interieur.


Het vinden van deze poster was het grootste werk. Blijkbaar is hij niet voorradig in Europa, dus zocht ik mijn heil in een ander continent. Gelukkig bespaarde mijn Amerikaanse vriend ons de hoge verzendingskosten. (In het echt zijn de blaren onderaan de kader niet te zien, slechte lichtinval)


Een Ikea-bezoekje leverde ons een bijpassend matje op.


En last but nog least, en voor diegenen die het nog niet wisten: Manlief is grote Frank Zappafan, de oudste dochter erfde deze microbe intussen ook al. Een qoute van zijn hand kon dus niet ontbreken.

Op naar de volgende kamers.

maandag 8 augustus 2016

Ingestapt

Toen mijn schoenen het vorig jaar na vijftien jaar begaven, was ik een beetje ontriefd.
Met twee honden in huis (aheum, rond huis, want er komt er geen van de twee binnen) wordt er hier wel wat afgestapt. Te voet naar school, op stap door het nabijgelegen bos, meerdere keren per week wordt er wel een wandeling gemaakt.

Dankzij Decathlon heb ik nieuwe schoenen. Ze moesten wel aan een aantal voorwaarden voldoen: ik heb het liefst een hoge schoen, omwille van de stevigheid, liefst met een goede zool voor oneffen, glad en nat terrein en ze moeten waterdicht zijn.
In de winkel werd ik bijgestaan door een vriendelijke verkoopster, al was haar hulp niet zozeer nodig geweest. Door de duidelijk indeling en informatie kon ik zelf ook al heel wat info vergaren.
Ik pastte en pastte, twijfelde tussen drie paar schoenen en koos uiteindelijk.


En ik maakte een goede keuze. Na een half jaar instappen, mochten mijn wandelschoenen voorbije weken mee op vakantie naar Bretagne. We stapten daar heel wat kilometers af. Over verschillende soorten ondergrond. 








Ik kan jullie laten weten dat ik mijn doosje Compeed niet nodig had, dat ik geen enkele keer pijnlijke voeten had. Ook wat het onderhoud betreft, zijn ze een aanrader. Ik liet de schoenen meestal drogen, borstelde ze nadien proper en klaar! Dank u wel Andrew en Decathlon.

donderdag 4 augustus 2016

Door een andere bril!


In de vorige blogpost liet ik jullie al een stuk van onze vakantie zien. En hoe goed je dat ook voorbereid en rekening houdt met ieders wensen, het valt altijd even af te wachten hoe kinderen dit ervaren. We hebben de gewoonte om een vakantie-dagboek bij te houden. Elke avond noteren de meisjes in een schriftje de datum, tekenen hoe het weer was, vertellen wat ze leuk en minder leuk vonden en, als ze dan nog zin hebben, maken ze een tekening van die dag. Niet alleen een leuke bezigheid, ook ideaal om te toetsen hoe zij de dag ervaarden. (en handig voor mij om nadien een foto-album te maken)

Vorige Kerst vroeg Noor een fototoestel als kado. Na veel wikken en wegen kozen we voor de Nikon Coolpix S33. Dit toestel won het van de anderen, niet alleen om zijn cool uitzicht, wel omwille van de gebruiksvriendelijkheid (extra grote knoppen, eenvoudig menu-systeem, waterproof en shockproof, een must voor kinderen) en ook omwille van zijn 'professionalisme', met name een toestel met optische zoom, ingebouwde flits en  heldere monitor. En als kers op de taart heeft dit toestel toch nog een aantal grappige speciale filters. Zo kan mijn tienjarige toch nog een beetje spelen met het toestel.
Een voltreffer dus.



De hele vakantie sleurde Noor haar bijhorend rugzakje met camera zonder morren mee.
Terwijl wij genoten van de natuur, zon, zee, strand, op zoek gingen naar rotspartijen, dolmen en megalieten, genoot Noor ook. Kijk maar mee wat we op haar camera terugvonden.















Voor alle duidelijkheid, dit stukje gaat niet over een bril, ik ben de enige briller in het huishouden. Ik schreef dit stukje naar aanleiding van onze vakantie en de manier waarop dochterlief dit beleefde. Zonder enige inmenging of voordelen van één of andere kodakfirma.

maandag 1 augustus 2016

Vakantie: Op avontuur in Bretagne!

Zonnekloppen is niks voor ons. Wij kiezen elk jaar een streek uit en gaan op avontuur. Dit jaar kozen we voor Bretagne. Uitvalsbasis was Etables-sur-Mer, een gemeente gelegen aan de Côtes-d'Armor.

Elke ochtend vertrokken we met ons rugzakje, naar de meest mooie bestemmingen in de buurt.


We wandelden Etables-sur-Mer van La plage du Moulin naar La plage des Godelins. Onderweg kwamen we niet alleen strand tegen, maar doorkruisten we de vallei van de Ponto en aanschouwden we een mooi oud viaduct.



We bezochten Cap Fréhel, het meest noordelijke punt van de smaragdkust, en volgden een landloperspad, via rotswanden, granietstenen, grasvelden en heidelandschap, tot aan Fort de la Latte, zo'n vier kilometer verderop. En terug natuurlijk.




 Vanop het strand van Arcouest bewonderden we het eiland Ile-de-Brehat.


We stapten over de Sillon de Talbert, een schiereiland, dat zich 3 km voortzet in zee. Bij laag tij is er plaats genoeg om te wandelen, als het water opstijgt, is er enkel een strook van 35m om over te wandelen.



In Ploumanach genoten we van enorme rotspartijen, uren konden onze dames hier klimmen en klauteren.




Er werd gelukkig niet alleen gewandeld, we deden ook van cultuur:

We bezochten Brocéliande, het sprookjesachtige bos waar we op zoek gingen naar het graf van Merlijn, de gouden boom en de kerk van de heilige graal.






En de niet zo gemotiveerde wandelaars kan men altijd aanmoedigen om wegwijzers te zoeken!



In Carnac gingen we op zoek naar megalieten en dolmen.




Ondanks de vele uitstappen kwamen we uitgerust terug thuis. Zo kunnen we er weer even tegen!