maandag 30 september 2019

Sew cool to school!

Toen Isabel en Sofie hun wedstrijd lanceerden, begonnen er in mijn hoofd allerlei radertjes te draaien. De jongste dochter kon best een update van haar garderobe gebruiken. En om te voorkomen dat deze queen of the bad taste als een clown aan de schoolpoort staat, maakte ik een capsule closet.
Herkennen jullie de patronen die ik gebruikte?


Ik had wel een plan. Maar daar sta je dan, boven op het plat dak, tussen de buien door, instructies te geven aan de dochter. Wie er ook serieus geïnteresseerd was, was de kat. Ondanks mijn gepssst en gekssst besloot deze om gewoon deel uit te maken van het decor. Daar ging mijn ideale foto.

Mijn favoriete naaisel is de bomberversie van de Isa. Weliswaar zonder sluiting, op vraag van de dochter, die het altijd warm genoeg heeft en nooit een vestje sluit. Ik twijfelde tussen twee stoffen en besloot ze beiden te gebruiken. Zo kan het vestje ook binnenstebuiten gedragen worden.




Nu ik de tetrisfoto herbekijk, merk ik dat er zelfs drie kledingstukken vergeten zijn. Ik naaide nog een basis Isa met kap, een Skirt Alert in ribfluweel en een Teddy met boog. Maar jullie zullen me op mijn woord moeten geloven, want veel foto's van Ella zijn er niet. Ze staat niet zo graag in de spotlight, laat staan dat ze zich nog moet omkleden enzo.




Zij kan er weer een tijdje tegen, en ik ga nadenken over de volgende kleerkast die ik ga vullen.

Patronen: Bel'Etoile en WISJ, de t-shirtjes zijn Olgaatjes
Stoffen: Voorraad, Stoffenstraat en Huis van Katoen

Stoffenstand 2019: 51 in, 89 uit

woensdag 25 september 2019

Logeren

Voor de derde keer haalde ik het patroon van de Ethan bag boven. Want net zoals haar zus, wou Ella een logeertas. Alhoewel ik van uitdagingen hou, is het soms ook leuk om iets voor een derde keer te maken. Easy sewing. En een contente dochter.



Stof: Kwantum
Patroon: Ethan Bag, inmiddels niet meer te verkrijgen, maar in Mijn Tas staat een exemplaar dat hier heel erg op lijkt.

Stoffenstand 2019: 50 in, 68 uit

zondag 22 september 2019

Een nieuw seizoen, een nieuwe outfit!

Het leven is aan de rappen! Zeker als het de nieuwe collectie van SYAS betreft. Her en der verschenen sneakpeaks, en terwijl ik bij vorige collecties veel schoons zag passeren maar toch iets te lang treuzelde, liet ik deze keer geen kans voorbijgaan.
Ik scoorde het (wat mij betreft) schoonste stofje van de hele collectie. En niet alleen wonderschoon, ook superzacht en nog meer superlatieven.


Eens in je bezit, zijn er twee opties: de kast in om te koesteren en er niet in durven knippen, of meteen verwerken. Ik koos voor het laatste.
En laat dat meteen de beste beslissing van de voorbije maand zijn. Mijn zomervita kreeg een herfstversie. Perfecte match, die stof en dat patroon.

 

Poseren blijft voor mij een serieuze opdracht. Of neen, foto's van mezelf bekijken en dan kiezen welke ik openbaar toon, dat is nog lastiger. Als het aan mij lag, verschenen ze allemaal zonder hoofd. Maar daar hebben jullie natuurlijk ook niet zoveel aan. Dus spam ik jullie even met mijn beste poses!








En die broek, die is het resultaat van mijn grote opruimactie. Meer dan 10 jaar geleden gekocht, afgespeld om in te korten, en op de stapel UFO's beland. Tien jaar lang lag die daar een beetje vergeten te worden. Maar kijk ne keer, ze past nog! Een klein hoeraatje voor mezelf. Ik zal ze eerst maar eens effectief onder het naaimachien duwen om wat korter te maken!

Stof: Cosy Houseplants van SYAS gekocht bij Huis van Katoen
Patroon:Vita blouse van Bel'etoile

Stoffenstand 2019: 50 in, 66 uit

donderdag 5 september 2019

Slow Sewing

Niet zo erg als hersenen die niet meewillen.
Ik had nood aan afleiding. Liefst iets nuttig. Iets dat je zag groeien en toch relatief snel resultaat gaf.
Dankzij Katrienette haar gratis patroon vond ik weer de weg naar mijn naaimachine. Niks freestylen, gewoon stap voor stap de beschrijving volgen. Met een prachtig resultaat. Satisfying, zou de puberdochter zeggen.


Een lap nepleer werd doorstikt, het oogt zo net iets minder saai. 
Kamsnaps vervangen de voorgeschreven sluiting (mijn god, geen idee waarom ik dat ooit in huis haalde, die voorraad geraakt in een mensenleven niet opgewerkt), en houden het wonder boven wonder nog steeds vol.
Ook de versteviging werd aangepast aan de resten uit mijn voorraad, kwestie van meer plaats te krijgen in de kast.


Dank u, Katrien, voor de duidelijke werkbeschrijving. Net wat mijn hersenen nodig hadden afgelopen weken.
 


Patroon: Briletui Katrienette
Stof: voorraad

Stof 2019: 44 in, 66 uit (36 verwerkt, 30 verkocht)

maandag 2 september 2019

Een nieuwe start!

Het was hier stil, niet gepland. Een bewuste stilte.  Niet dat ik er zelf voor koos. De tijd had me ingehaald. Ik stond op de pechstrook en kon alleen maar verbijsterd kijken naar alles en iedereen die me voorbijstak.

Het deed pijn. Eerlijk gezegd voelde ik mezelf altijd een sterke madam, en stiekem was ik daar ook wel een beetje fier op. Het huishouden, werken in een onregelmatig uurrooster, twee opgroeiende dochters, vele hobby's, en dan nog hier en daar vanalles willen meepikken. Lekker druk, maar ik genoot er ook wel van. Maar begin dit jaar veranderde dit.
Mijn werk deed ik de voorbije 20 jaar met hart en ziel, met veel enthousiasme en plezier. Maar meer en meer begon het een opgave te worden. Mijn collega's zullen dit niet meteen gemerkt hebben, maar het vrat zoveel energie dat ik thuis minder begon te functioneren.
Ik kon het nog wel hoor, opstaan, iedereen klaarmaken voor school, boodschappen doen, eten maken, wat smalltalk hier en daar, .... Maar eenmaal dit gedaan, hing ik in de zetel, gordijntjes toe, en moest ik het bekopen. Elk sociaal contact was teveel. Ik dwaalde af tijdens gesprekken, afgeleid door omgevingsgeluiden, andere mensen, ... De baan op met de auto, voelde als een uitstap met een tientonner. Een boek lezen, tv kijken, het lukte niet. Zelfs in de stoffenwinkel moest ik bijna hyperventilerend buitengaan.  Ik vond enkel rust alleen thuis, op de bank of in bed.

Wat ikzelf bestempelde als een voorjaarsdipje, werd door mijn naaste omgeving in vraag gesteld. Ik was niet langer meer mezelf. Ik overleefde enkel. Er volgden dagen vol tranen voor ik naar de huisarts stapte en een briefje liet schrijven. Burn-out, een term die ik niet wilde aanvaarden, maar die daar zwart op wit stond.
Ik was mezelf niet meer, en de energie om dit aan te pakken ontbrak. Onze agenda werd leeggehaald, en aangepast aan mijn ritme. En zo gebeurde het, en ik leerde het te aanvaarden. In kleine stapjes. Eerst waren er lege dagen, dagen waarin enkel het hoogstnodige gebeurde. Stilaan begon ik weer te verlangen naar sociale contacten, naar samenzijn, naar energiemomentjes. Om soms na enthousiaste momenten weer te crashen en leeg te lopen. Gelukkig zijn er genoeg mensen om me heen, die op het gepaste moment een hand aanreiken. Een berichtje, kaartje, bloemetje, elke blijk van vriendschap werd hartelijk in ontvangst genomen.
Er werd gesnoeid in mijn internetgebruik, ik verwijderde me uit allerhande whatsappgroepjes en deed grote kuis. Niet in één keer, maar hoekje voor hoekje. En zo verwijderde ik overtollige ballast en creëerde rust,  in huis en in mijn hoofd. 

De grote vakantie is niet het ideale moment om thuis te zitten. Toch lukte het me om na een dikke twee maanden een soort rust te vinden.  De grootste verandering die gebeurde , gebeurde in mijn hoofd. Ik aanvaarde mezelf en leerde neen zeggen, neen tegen de snelweg waarop we zaten. Nu probeer ik het leven te bewandelen langs minder drukke paden en zal je me af en toe terugvinden op een bankje aan de zijkant.

Drie maanden, het lijkt niet veel, maar elke dag zonder goesting was er eentje te veel. Het blijft een weegschaal, bewaken van grenzen en zoeken naar rustmomentjes. Ik ben er nog lang niet. Maar we gaan ervoor. Want ik wil terug pretlichtjes in mijn ogen, terug onbezonnen genieten van het leven. Terug mij zijn!