donderdag 18 oktober 2018

Never change a winning team

Ella en haar jurkjes, het blijft een moeilijk topic.Want het kind heeft karakter. Ik kan me geen makkelijkere dochter voorstellen dan Ella, maar als madam neen zegt, dan is het ook neen. Compromissen kent ze niet. Zo ook niet als het over haar kledij gaat.
Gelukkig is er één patroon dat hier al meermaals uit de kast kwam, en waar ze nog steeds zotcontent van is. Tijdens het naaiweekend plande ik een versie in een allernieuwste SYAS. Bijna moest ik mijn plannen staken, in alle hevigheid had ik het verkeerde patroon meegenomen. Maar zoals in elk sprookje, is er steeds wel een reddende engel, zo ook op ons naaiweekend.
Veel hoef ik er niet over kwijt. Het patroon werd hier en daar wat vergroot (wegens een groeiende dochter en patroon dat maar tot 10 jaar gaat). En intussen ben ik ook verliefd op de kwaliteit van de stof (als allerlaatste op de wereld waarschijnlijk), wat een zaligheid om te verwerken, en nog meer een zaligheid om te dragen.
Ella deed zelf de choreografie van de fotoshoot. Zalig toch, kinderen met een eigen wil!






Patroon: Lena jurk uit 'Zelfgemaakte kleertjes' van Catharine Deweerdt
Stof: Twill Noise van SYAS, gekocht bij Huis van Katoen

Stof 2018: 21 in, 51 uit

maandag 15 oktober 2018

Ik ging op naaiweekend en nam mee ... de mama!

Jawel, jullie lezen het goed, ik ging op naaiweekend en ons moeder ging mee.
In mijn kindertijd werd ik verwend door zelfgemaakte kleertjes, ik werd letterlijk grootgebracht met een naaimachine in de buurt. Toch werd de microbe pas later doorgegeven. Zo ergens rond mijn huwelijk kreeg ik het idee om mijn trouwjurk zelf te maken. Een nieuwe naaimachine en overlock zorgenden toen voor een resultaat waar ik nog steeds fier op ben. En zo werd mijn nieuwe hobby geboren.
Ook moederlief liet haar machine niet stilstaan. Met ups en downs werd er genaaid, zowel voor kleinkinderen als voor zichzelf. Zeker nu ze mag genieten van haar pensioen.
Toen Davina liet weten dat ze een naaiweekend organiseerde, hoorde ik mijn moeder tegen de moeder van een vriendin zeggen dat ze dat ook wou doen. Niet veel later werden er dus twee moeders ingeschreven.

Vorig weekend was het zo ver, we trokken naar Westmalle. Het hele weekend hoorde ik zoemende machines, zag ik kledij tevoorschijn getoverd worden, en ik genoot. Van de rust, van de tijd die ik ongestoord kon indelen (ik ontsnapte zaterdagavond even voor een optreden van Vive La Fête, hemels gewoon) en de toffe babbels aan de naaitafel.
Ik plande een aantal projectjes, begon aan alles, maar spijtig genoeg raakte er niets volledig klaar. Er is dus nog werk aan de winkel.

Wat wel klaar raakte, waren de ritstasjes die we als verrassing voor elkaar maakten. Naar goeder gewoonte uit restjes stof. We speelden een beetje vals, mijn moeder en ik. Want zij maakte nog nooit zo een tasje. Ik maakte de twee ritstasjes vooraf. En ik leerde haar ter plaatse hoe ze er nog ééntje moest maken. 



De titel van mijn blogpost deed jullie misschien denken dat ik nog het een en ander te vertellen had over mijn moeder. Dat is eigenlijk nie zo. Ik kan alleen maar zeggen dat zij wel haar naaisels afkreeg. En dat het zeker voor herhaling vatbaar is, zo moeders meenemen. Quality-time voor allebei.

Bedankt Davina voor het organiseren van dit fijne weekend. En om ons te voorzien van een rijkelijk gevulde goodiebag.

Ook dikke merci voor alle gulle gevers!
Babarum - Bel'etoile - Braspenninckx naaimachinekliniek - Coffee and thread - Costur Art - De Banier - Eef Theys - Fabricated - Fairytailors - Feeërieke - Iris May - La Maison Victor - Lannoo - Miss Pixie - Olive - Pieke Wieke - Poppy - Lotte Martens - Sansahash - See you at six - Spoonflower - Stoffengalerij - Stoffenkamer - Stoffenstraat - Thread Theory - Waffle patterns

Stof 2018: 20 in, 50 uit

woensdag 10 oktober 2018

Ook een beetje Stik Belgique

Ook dit jaar wordt er weer van Stik Belgique gedaan. Deze keer worden Belgische talenten in de kijker gezet gedurende de ganse maand oktober. Je vindt me niet terug in de wekelijkse blogtoer, maar ik kon toch niet achterwege blijven.


Een tijdje geleden vond ik in de koopjeshoek van Veritas een diy-pakketje van Lotte Martens. Het was al eens opengeweest, de verpakking vertoonde hier en daar wat scheurtjes, die mooi met plakband gecamoufleerd werden, maar een deftige inspectie leerde me dat het geheel nog volledig was. Zo belandde er een prachtlapje (met versteviging en al) voor een zacht prijsje in mijn kast.

De verpakking en werkbeschrijving werden genegeerd. Ik gebruikte een gratis patroon, wat resulteerde in een prachttas. Dit gebeurde niet zonder gevloek en getorn. De scubastof liet zich gewillig stikken, maar liet hier en daar een welving achter die mij niet zinde. Ook de draagriem werd tot drie keer toe hermaakt wegens te dik voor de glijders, te scheef gestikt, ... (hiervoor kocht ik nieuwe zwarte scubastof, het lapje Lotte Martens was net te klein om anderhalve meter riem te voorzien)


 

Ondanks alles ben ik blij met het resultaat. Een simpele handtas, net groot genoeg voor wat persoonlijke bezittingen, meer moet dat niet zijn.
En met een Belgisch stofje!





Stof: Diy-pakket van Lotte Martens, aangevuld met scuba uit Kwantum,
Fournituren: Huis van Katoen
Patroon: Lilac Mini Messenger (gratis internetpatroon)

Stof 2018: 20 in, 47 uit

dinsdag 2 oktober 2018

De rustigste september ever!

De laatste jaren kreeg ik meermaals te horen: 'Hey, lang geleden, alles goed met jullie?' En dan was mijn antwoord steevast: 'Ja hoor, drukdrukdruk!' En ik deed gewoon druk verder. 
Jullie weten wel hoe dat gaat. Twaalf jaar geleden werd ik moeder. We namen een beetje een valse start, maar sloegen ons erdoor. Twee jaar later kwam er een dochter bij. En dan ging het leven in een snelle vaart vooruit. Peuters werden kleuters, gingen plots naar de lagere school en kregen een berg hobby's. Dat in combinatie met voltijds werken in een onregelmatig uurschema en een verbouwing maakten dat ik steeds aan het zorgen, puzzelen en rondrijden was. Zorgen voor de dochters, zorgen voor de was en plas, zorgen voor eten, zorgen voor het hele huishouden. 
Eigenlijk vooral zorgen dat het plaatje klopte, dat alle puzzelstukjes op de juiste plaats terechtkwamen. Ik was zo aan het zorgen voor alles, dat ik mezelf vergat. Tot een vriendin op een vrijgezellenavond zich luidop afvroeg waar die spontane, vrolijke flapuit, het feestbeest van weleer gebleven was. Ik nam het haar kwalijk, liet een traan, was zelfs een beetje boos om deze opmerking. Langzaamaan begon ik te beseffen dat ze gelijk had. Het moederschap had me veranderd, ik nam mijn verantwoordelijkheden heel serieus, zelfs te serieus, en vergat te genieten. En erger nog, ik miste mijn vrolijke versie, dat feestbeest ook.
Het werd een heel proces, iets dat een paar jaar duurde, eentje met vallen en opstaan. Leren neen zeggen, niet alleen tegen de buitenwereld, maar ook aan mezelf. Leren keuzes maken in plaats van alles te willen doen. Leren mezelf niet zoveel druk op te leggen.
Ik maakte tijd voor kleine dingen, laste verplichte rustmomenten in en stond mezelf toe om eens 'niks' te doen. Ik waakte over mijn slaappatroon en creëerde plaats in mijn hoofd door het hele huis te minimaliseren.
Half augustus begon ons verlof, we trokken naar Frankrijk, genoten van het mooie weer en gunden ons bij thuiskomst nog een paar extra 'niks'dagen. Hobby's in een uurrooster gegoten, boekentassen in orde gemaakt en ik liet alles gebeuren. 
Dat alles maakt dat deze september de rustigste en makkelijkste maand ever werd. Ondanks de start van het schooljaar, van de vele muzikale en sportieve nevenactiviteiten van de dochters.
Het zat allemaal in mijn hoofd, dat druk bezig zijn. 
Het is een slappe koord tussen inspanning en ontspanning, waar vooral voldoening overheerst.
En het is die voldoening die me nu rust geeft.