dinsdag 17 oktober 2017

Winterproof

Een kleine inspectie van de kleerkast vertelde me dat er best genoeg kledij is om het nieuwe seizoen mee te starten. Enkel een warm jasje ontbrak.
Noor koos voor een sportief modelletje, wees een lapje stof met wat glitter aan (niet te zien op de foto, maar wel degelijk een portie blingbling) en ik zocht een patroon.
Een topper in de Belgische naaiwereld blijft 'Homemade Minicouture' van van Little Miss Y. & Vermiljoen. Het boek dateert al van 2013, ik kocht het speciaal voor deze prachtjas, maar het bevat nog tijdloze pareltjes. Deze keer zocht ik in de jongensafdeling, de Cockpit voldeed perfect aan de eisen van dochterlief. Ik reduceerde het patroon, de schouderpas en borstzakjes werden genegeerd wegens te kleine hoeveelheid stof. Mijn zoektocht naar een gouden voering stopte toen ik in het plaatselijk stoffenwinkeltje een doorstikte, gewatteerde voering aan verminderde prijs tegenkwam. Moemoekesvoering volgens Noor, ik kan haar geen ongelijk geven, maar dat het warm zal zijn, daar twijfel ik niet aan.






patroon: Cockpit uit Homemade Minicouture van Litlle Missy N. & Vermiljoen
stof: lapje uit de Stoffenverkoop Geel
boordband met glittertje: Bambiblauw
Gouden rits en gewatteerde voering: Stoffenwinkeltje Westerlo

zaterdag 14 oktober 2017

Kinderen met een handleiding

Elk kind wordt geboren met een eigen karakter. Zo ook de mijne. En jammer genoeg zat er bij mijn dochters geen gebruikshandleiding bij. Alsook geen pauze- en playknop.
We leerden met elkaar omgaan, stapje voor stapje, met vallen en opstaan.We leerden relativeren, negatieve energie om te buigen naar positieve.

Noor is een superdochter. Jammer genoeg komt bij haar alles binnen zonder filter. En nog meer jammer gaat er ook veel buiten zonder nadenken. Hoogsensitief, extravert, hyperkinetisch, een hoog rechtvaardigheidsgevoel ... tegenwoordig tovert men met termen alsof het niets is. Zelf doe ik dit niet graag. Mijn kind is wat het is: een geweldige meid met een klein hartje, een meisje dat met de juiste begeleiding zo een groot hart heeft, een levendig kind, een muzikaal talentje, een creatieve ziel, maar ééntje met een dikke handleiding. 

Spijtig genoeg zijn er in onze maatschappij meer mensen die niet weten hoe ze met zulke kinderen moeten omgaan, mensen die erin slagen om door een foute benadering kinderen neer te halen. En dan krijgt de dochter een stempel als 'vervelend kind', 'aandachttrekker'. Ze kwetsen niet alleen haar, maar stellen ook mij teleur. Mijn kleine meid is tenslotte nog maar 11 jaar, en krijgt dit allemaal binnen zonder filter.  Kleine meisjes maken fouten en mogen hiervoor gestraft worden. Maar kleine mensjes hebben ook nood aan duidelijke communicatie, zonder verwijten of frustraties, en ook aan uitgestoken handen en knuffels.
Het kost me telkens veel energie om Noor uit te leggen wat mensen bedoelden, dat ze ook zwakke momenten of stressmomenten kunnen hebben. En dat er in onze wereld meer dan ooit plaats moet zijn voor respect.
Soms ben ik het beu. Beu om andere mensen steeds goed te praten en aan Noor uit te leggen dat ook deze mensen ergens respect verdienen, ondanks dat je boos of gekwetst bent. Beu om de handleiding van de dochter te gaan samenvatten aan anderen. Omdat niet alleen Noor moet leren omgaan met anderen, maar ook anderen met haar.

Toch moet ik leren loslaten, leren dat Noor zichzelf moet leren weren, zelf haar weg moet leren zoeken. Volgend jaar zet ze de stap naar het middelbaar onderwijs. Een grote stap, zowel voor haar als voor ons. En daar lig ik nu al wakker van, de grote wereld maakt me bang. Alle goede raad is welkom (in reactie of in mail).

zondag 8 oktober 2017

Party-proof

Dankzij Stik Belgique zocht ik voor dochterlief haar favoriete patroontje terug op. Duizend maal dank, Marjolein, want ik was dit pareltje een beetje uit het oog verloren. (en ik kan al verklappen dat een volgende variant geknipt klaarligt)
Once upon a party van Ienemiene loopt tot van maatje 92 tot 164. Het biedt de kans om mee te groeien met de smaak van de dochters dankzij de verschillende opties. Ideaal dus.
Ik ging dit keer voor een geplooide bovenkant met rechte rok, in zwarte stof. Een risico, Ella draagt niet liever dan kleurige zwierkleedjes. Helemaal iets wat buiten haar comfortzone ligt. Maar het was een geslaagde gok. Wat denken jullie ervan?




Patroon: Once upon a party van Ienemiene
Stof: uitverkoop van Cora Kemperman, een jaar geleden.





dinsdag 3 oktober 2017

Doe de zebra, #stikbelgique

Scuba, een stofje dat ik niet kende, tot ik vorig jaar uit de collectie van Someone een leuke rok vond voor Noor. Zalig om te dragen, mooi van vorm, geen strijkwerk, wat wilt ne mens nog meer.

Uit de koopjesbak van de Stoffenstraat viste ik vorig jaar een lapje scuba. Ella is intussen de gelukkige eigenaar geworden van een jurk uit dit lapje.
Ik koos weer een Belgisch patroon, ééntje uit La Maison Victor, het tijdschrift dat heel naaiend Vlaanderen in de ban houdt.En lang leve Stik Belgique! Zo komen oudere pareltjes nog eens aan bod.
Even werd getwijfeld of de print niet een beetje teveel van het goede was, maar na een pasbeurt veegde ik alle twijfels van tafel.

Ella demonstreert met alle plezier dat de jurk perfect zit!


 


Patroon: Tulla jurk uit La Maison Victor
stof: Scuba uit de Stoffenstraat

zaterdag 30 september 2017

Stik Belgique, deel 1

Stik Belgique, een prachtig initiatief van Marjolein. Zo schoon dat ik dacht: 'Waarom ben ik daar nu niet zelf opgekomen?' En nog meer schoon omdat ze groot gelijk heeft. In ons Belgenlandje zitten geweldige patroonontwerpsters, die met hart en ziel een kindje op papier zetten en ons van A tot Z verwennen met stappenplannen zodat we zelf de mooiste naaisels tevoorschijn kunnen toveren.
Om hen allen in de verf te zetten, wordt er deze maand alleen maar met Belgische ontwerpen genaaid.

Onlangs bracht Wensje haar tweede gratis patroon uit. Ik bewonderde alle mooie resultaten, maar liet het patroon aan me voorbijgaan wegens te grote dochters.
Vrijdagavond moest ik op zoek naar een lastminute verjaardagskadootje voor de inmiddels zesjarige Imme. Terwijl de kroost naar The Voice keek, zette ik de printer aan, knipte en plakte het patroon, zocht stofjes bij elkaar en sloeg aan het naaien. Nog voor het einde van de uitzending lag er een mooie sweater klaar.

Foto's met model ontbreken, de sweater werd met luid gejuich onthaald, direct gepast en niet meer uitgedaan. Tijd om te poseren was er jammer genoeg niet.


 


Stof en applicaties: uit de voorraad
Patroon: Fons & Sien van Wensje

dinsdag 26 september 2017

Creatief met Atelier Veritas!

Creatief zijn, het zit in de genen. Ik erfde het van mijn moeder, en gaf het onbewust ook door aan de dochters. Hun creativiteit kent geen grenzen, die stel ik af en toe wel, om ruzies achteraf te vermijden. Ik kan u garanderen dat gekleurd slijm maken eindigt in een blauwe keuken, een knuffel geknipt en genaaid wordt uit een lang gekoesterd stofje, en blote voetenpad met zowel een binnen- als buitentraject nefast is voor de feestvreugde. Grenzen stellen dus. Oftwel: samen creatief zijn, zodat je tijdig kan ingrijpen.

Atelier Veritas weet daar mooi op in te spelen. Zij bieden kant en klaar concepten aan, die je kado kan doen, of gewoon zelf kan gebruiken. Ik koos om samen met mijn dochters tote bags om te toveren tot leuke tassen.  Een kant en klaar pakket werd thuisgebracht.



Het verven van textiel was nieuw voor mij. De gebruiksaanwijzing loodste me probleemloos doorheen het traject. Om beginners te helpen met borduren, zijn er voorgedrukte kleefblaadjes, die je helpen om op de juiste plaats steekjes te zetten. Piece of cake! En ideaal om mijn dochters in te wijden in het borduurwerk.  De tassen van mijn dames kregen nog een final touch en zijn nu klaar voor gebruik. 



Op de website van Atelier Veritas kan je nog veel inspiratie opdoen, werkbeschrijvingen vinden en videohandleidingen bekijken.  Elke drie maanden komt er een nieuwe krant uit, boordevol nieuw ideeëngoed. Dit alles op eigen risico, u bent gewaarschuwd!


Bedankt Atelier Veritas!

vrijdag 22 september 2017

Twee maal prijs!

En toen .... werden mijn dochters tieners. Ik negeer het al een tijdje, maar kan er nu niet meer omheen. De oudste zweert bij broeken en liet haar haar kortknippen. De jongste wil nog graag kleertjes aan van een klein meisje, maar haar groeispurt zette al in. Chanceke voor mij, de twee meisjes met dezelfde maten. Zodoende hooide ik in mijn patronenkast, bye bye aan alles kleiner dan maatje 146. Het aanbod is dus redelijk beperkt, maar misschien is dat net goed voor mijn brein dat altijd overuren maakt.
In de voorraad vond ik twee lapjes tricot en huppekee! Twee jurkjes rijker!











Patroon: Loes uit Zelfgemaakte Kleertjes 3 van Catharina Deweerdt
Stof: uit de voorraad
Patches: Veritas

Oja, merkten jullie mijn nieuwe achtergronden al op? In 2010 werd ons huis grondig verbouwd. Recent begonnen we aan de afwerking. Er kwam een nieuwe muur in steigerhout en de aanbouw werd gevoegd. Mijn hart maakte al tienduizend sprongetjes, zo blij ben ik elke keer als ik buitenkom.

zondag 17 september 2017

Koning, Keizer, ...

Lang, heel lang geleden, pakweg dertig jaar geleden, was Nathalie mijn beste vriendinneke. We woonden in hetzelfde dorp, een boerengat, twee straten groot, en deelden lief en leed. Elke verjaardag maakten we voor elkaar een kadootje. Nathalie kon tekenen als de besten, toveren met potloden en kleurtjes. Ik knutselde voor haar. Iets met doorgekregen genen. En zo werden we groot.
In de middelbare school verloren we elkaar uit het oog. Tot ik op spoed haar mama als collega kreeg. En toen haar mama op pensioen ging, was er Facebook en Instagram.

Nathalie hield van jongsaf van dieren, vooral van katten. Daarom begon ik ooit aan een lapje met kruisjessteek. Een huzarenwerkje, niet zo'n voorgedrukt ding, maar wel een witte lap en een gedrukt papiertje met telraam. Uren en uren werkte ik eraan. Met veel geduld en veel liefde.

Onlangs deed ik grote kuis op de zolder bij mijn ouders. En daar tussen allerhande stofjes vond ik het lapjes terug. Helemaal klaar, en nooit afgegeven.

Het lapje werd gewassen en deze keer was het mij om te toveren.
Het www liet me weten dat er bij Nathalie twee katten rondlopen, Koning en Keizer. Ik zorg voor haar voor Admiraal!



Nathalie, merci voor alle vriendschap, hopelijk krijgt dit kussen een mooi plaatsje in je huis.

maandag 11 september 2017

Sew Challenge Drie

Ik hoorde 'Sew Challenge' en deed weer van dat: inschrijven. Na mijn twee vorige deelnames besefte ik dat deadlineflirten meestal niet voor voldoening zorgt. Integendeel. Maar toch won de impulsiviteit het van mijn gezond verstand. Ik gaf me op als kandidaat voor de derde sew challenge die Davina organiseerde.
Deze keer kreeg ik drie criteria van Davina zelf:  Maak iets voor je moeder, met het opgestuurde stofje en combineer. Piece of cake, dacht ik. Tot ik het stofje in de brievenbus vond.
 
 
Voor diegenen die mijn moeder niet kennen: zestig jaar oud, best wel een hippe vogel, huis ingericht in Engelse stijl, kledij eerder Cora Kemperman-type. Kortom: dit project is wel 'way out of my comfortzone!'

Ik bekeek het stofje, liet het een paar dagen open op de naaitafel liggen, en wachtte, en wachtte, in de hoop dat de inspiratie vanzelf kwam. Maar neen dus, ik geraakte niet verder dan 'strijkplankovertrek'.
Kledij was geen optie, accessoires zouden zeker in de kast belanden, ik zat dus een beetje in zak en as. Blogvriendinnekes stuurden wel wat aanmoedigingen en mogelijkheden, maar toch was ik er niet mee in het reine.




Tot vorige week. Ik rommelde nog eens in een restjesbak, vond een to-dolijstje van een paar jaar geleden, lachtte me eerst een breuk omdat daar nog steeds dingen opstaan die niet afgewerkt raakten, en toen .... stond het daar. Eureka! Een hoes voor de overlock! Vriend Google bracht me op de blog van Mamadammeke, ik dook in mijn voorraad en ging aan de slag.



Er is wel plaats voor verbetering, in mijn hoofd zag het er allemaal iets professioneler uit, maar al bij al ben ik wel tevreden met het resultaat. En ne speekmedaille voor mezelf dat ik voor een keertje tijdig klaar geraakte!

Merci, Cas en Nina, voor een stofje dat ik nooit ofte nooit zelf zou kiezen.
Merci Davina voor alweer een prachtige versie van een SewChallenge!





donderdag 31 augustus 2017

Een 1septemberjurk

Net als haar deed ik deze zomer een beetje grote kuis. Niet alleen mijn stoffenstapel werd omgegooid, alle UFO's werden aan een keuring onderworpen en zo mogelijk afgewerkt (voor alle gelijkgestemden: er verdween een deel in de vuilbak en een ander deel verhuisde naar andere ijverige zielen wegens intussen te klein)  Ik hooide ook in de grote stapel naaiboekskes, met wat post-its in de hand, om hier en daar wat aanwijzingen te maken, in de hoop dat ik in de toekomst niet teveel tijd verspil aan bladeren en verzinnen wat ik zou willen maken. Want zo gaat dat dan, ik wil iets naaien, weet niet goed wat, begin te zoeken en te twijfelen, en eindig dan in de zetel zonder mijn naaimachine van dichtbij gezien te hebben.

Ik liet mijn ijver niet koud worden en naaide voor de dochter een kleedje uit de selectie die ik maakte.
Ondanks de twijfel over het patroon, knipte ik toch in de stof en dat eindigde in een leuke jurk. In tegenstelling tot vorige foto's, kan ik jullie een lachend gezicht tonen, want deze jurk werd prompt gepromoveerd tot favoriet. Een tweede versie werd al besteld.




Stof: een Petit Panneke, meegekomen vanuit het restjeshoekje van het SewNaaizweekend
Patroon: Lena jurk uit 'Zelfgemaakte kleertjes' van Catharine Deweerdt

dinsdag 29 augustus 2017

Selfish Sewing

Mijn favoriete vest is aan vervanging toe. Een winterprojectje, leek me, tot ik bij het opruimen op een lapje stof stootte dat perfect past bij het patroon. Het wordt dus een nazomervestje, ideaal om frisse ochtenden en leuke nazomeravonden te voorzien van een beetje warmte.
Veel hoef ik er niet over kwijt. Een snelklaar-projectje (enkel en alleen met de overlock genaaid) en weer een lap stof uit mijn voorraad: win-win.
Voor de foto's moest ik weer even uit mijn comfortzone, toch niet zo mijn ding, model spelen.
Fotograaf van dienst had niet zoveel tijd, dus sorry voor de ermbarmelijke plaatjes.





Patroon: Carrie Cardigan van Delia Creates
Stofje: ooit gekocht in de Stoffenstraat

zondag 27 augustus 2017

Perfect?-blogchallenge: een terugblik

Deze vakantie nam ik deel aan de blogchallenge van Miss Pixie. Een challenge die ons elke week uitdaagde, en probeerde om ons leven perfect te maken. Neen, ik ben niet naief, het perfecte leven bestaat niet (tenzij je vijfentwintig jaar geleden in Beverly Hills woonde, grinnik).
Toch deed ik mee, omdat het me nuttig leek om af en toe stil te staan bij bepaalde vastgeroeste gewoontes en om een klein beetje uit mijn comfortzone te komen. Ik heb meestal veel goede voornemens, deze keer probeerde ik ze niet allemaal uit te oefenen, dat leidt toch alleen maar tot mislukkingen. Ik werkte ze mooi volgens het lijstje van de Challenge af.
Het bloggen stond op een laag pitje, maar dat wilde dus niet zeggen dat ik niet meedeed.



Het miniminsgame en elke dag yoga sloeg ik wel over. Tijdens onze boerderijvakantie met het gezin waren die twee challenges geen optie (alhoewel de yoga tussen de koeien en geiten, ... 'k Zie de boer zijn gezicht al voor me)
Terug thuis werden lastige klusjes opgelijst en aangepakt. Meer nog, na een weekje werd het lijstje nog uitgebreid en kan ik tevreden terugkijken op een vakantie waarin heel wat dingen werden afgewerkt (en een lijstje waar ik heel erg veel kon op doorstrepen, dat luchte misschien nog het meeste op).
Het weekje zonder ging compleet de mist in, suiker is mijn vriend en vijand, ik hoop binnenkort een nieuwe poging te wagen, maar momenteel geniet ik vooral van de laatste daagjes verlof met mijn meisjes (en sla ik een hapje en drankje niet af)
Tijdens de productiviteitschallenge werkte ik aan één goed voornemen: voldoende nachtrust.
Ik ben geen ochtendmens, eerder een nachtraaf, en met mijn wisselende uren kamp ik regelmatig met slaaptekort. Dus probeerde ik een weekje om 'op tijd' (als in: voor twaalf uur 's nachts) te gaan slapen. En ik moet toegeven, uitgeslapen ben je een compleet andere mens. Jammer genoeg zijn mijn dagen dikwijls te kort en lukt het me niet om vol te houden.
Een hele week elke dag lezen leek me leuk, en al kwam ik niet verder dan de stapel Libelle's, het verzette mijn gedachte na een drukke werkdag.
De grattitude-challenge liet ik een beetje aan me voorbijgaan, al volgde ik wel de posts van de andere deelnemers, meestal met een glimlach als gevolg.

Veranderde deze challenge mijn leven? Het is nog verre van perfect, maar ik ben wel tevreden met hoe mijn leven momenteel loopt. Ik ben blij dat ik mezelf kan zijn, en hoop dat de rust die ik deze vakantie ervaarde nog lang voelbaar zal zijn.

Dank u Miss Pixie, dank u mede-challengers, om deze zomers vele leuke dingen met me te delen!

woensdag 23 augustus 2017

Simpel

Het lievelingsjurkje van Ella kende al verschillende versies. Intussen zijn we weer een maatje opgeschoven. In de stoffenstapel (die eindelijk, na twee jaar stashbushing zichtbaar begint te zakken) lag nog een stofje dat zich perfect leende voor de Simple Dress van Kaatjenaaisels. Ideaal om een beetje terug op dreef te komen na mijn naaidipje. En een blije dochter als resultaat.



Patroon: De Simpel Dress, het gratis patroon van Kaatjenaaisels
Stof: een paneeltje uit een vorige collectie van Finchfabrics

maandag 21 augustus 2017

Maxirok voor kinders

Patronen voor pubers in kinderlijfjes, moeilijk te vinden. Gelukkig zijn er madammen die hierop raad weten. Een lapje werd op een avondje omgetoverd tot een rok en dit stukje stof ziet de kast niet vaak. Merci Riet, voor het gratis patroon en de duidelijke handleiding. Misschien dat ik me binnenkort aan een versie voor mezelf waag.



Patroon: Maxirok van Mind the Whale
Stof: lapje uit de restjesbak van de Stoffenstraat

zaterdag 12 augustus 2017

Junie Bea

Patroontesten, het blijft een strijd. Hoe graag ik het ook doe, tijdsgebrek, deadline-avonturen, opgroeiende dochters, allemaal factoren die ervoor zorgen dat het niet altijd loopt zoals ik door mijn rooskleurige bril steeds zie.
Toch schreef ik me in om het nieuwste patroon van SundayGirlDesigns te testen. Ella is zot van jumpsuits, dus waarom zou ik het niet eens wagen om er eentje voor haar te maken?
De Junie Bea Romper bevat een haltertop en kraag, lekker zomers, dus wij hopen op nog een paar mooie dagen de komende weken, zodat deze jumpsuit nog een paar keer uit de kast mag komen.






Patroon: De Junie Bea Romper
Stof: Stoffenverkoop Geel 

Met heel veel dank aan mijn 'moet dat nu echt, mama'-dochter, die enkel met de idiote strik op de foto wou.




donderdag 10 augustus 2017

Tomatenconfituur

Tomatenconfituur. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen ik van mijn moeder dit antwoord kreeg op de vraag wat zij maakte met het overaanbod aan tomaten uit de tuin.
Bij het proeven van haar confituur verdween mijn frons, meer nog, het pakje toastjes werd spontaan opgesmikkeld. En verdween ik in de serre om een hele emmer tomaten te plukken.
Thuisgekomen veranderde ik de tomaten in confituur, onder goedkeurend oog van de rest van het huishouden.
Tijd dus om met jullie het receptje te delen.



Tomatenconfituur:

Nodig: - 2 kilo tomaten
            - 1 grote ui
            - 200 gram geleisuiker
            - een beetje rozemarijn
            - een snuifje peper
            - een beetje citroensap

Werkwijze: - snij de ui in kleine stukjes en stoof deze glazig
                   - ontvel en ontpit de tomaten en snij deze in kleine stukjes
                   - voeg de tomatenstukjes, de rozemarijn en de geleisuiker bij de gestoofde ui
                   - laat het geheel vijftien minuten pruttelen, vergeet niet af en toe om te roeren
                   - kruid de confituur af met peper en een beetje citroensap
                   - verdeel over de confituurpotten en laat afkoelen

De confituur is heerlijk op toastjes, ideaal om te gebruiken als aperitiefhapje.
Ik voegde ook nog wat eenzame selder uit de frigo toe, lekker knapperig en fris als tussendoortje.
Dus laat het overaanbod aan tomaten maar komen, ik geraak ze wel kwijt dit jaar.





zaterdag 29 juli 2017

Een weekje zonder ...

... zondigen. Dat was mijn uitdaging voor de blogchallenge deze week.



Ik ben een Bourgondiër in hart en nieren. Met een vader als kok stond er thuis altijd lekker (en gelukkig ook gezond) eten op tafel. Tel daarbij nog de factor zoetekauw en je zal ook begrijpen dat ik niet het lijf heb van een topmodel.
De laatste jaren probeer ik regelmatig aandacht te besteden aan gezonde voeding. Niet alleen voor mezelf, ik wil ook mijn dochters de juiste voedingsgewoonten aanleren. En ik denk dat we dat niet zo slecht doen. Er wordt hier drie maal daags getafeld. Steeds zijn er groenten en fruit aanwezig, frisdrank is beperkt tot maximum één glas per dag. Een weekmenu zorgt ervoor dat er voldoende afwisseling is en ook restjes netjes opgewerkt geraken. En een klein moestuintje en ouders met een serre vullen onze diepvries zodat we ook buiten het seizoen voldoende vers aanbod hebben.
Maar de zoetekauw in mij vult de snoepkast ook regelmatig aan, en ik moet stiekem toegeven dat ik die ook vlotjes mee leegeet.

Een weekje zonder zondigen, een hele uitdaging dus, die ik welgeteld volhield tot dinsdagmiddag.
Want zeg nu zelf, een fietstochtje met de dochters mag beloond worden met een ijsje van de lekdreef.
Woensdag tijdens mijn vroege shift was een collega jarig, en traktaties kan ik niet weerstaan. Donderdag ging ik de meisjes ophalen bij mijn ouders en kreeg ik een hele menu, inclusief dessert mee naar huis, probeer dat eens te negeren. En vrijdag genoten we op ons terras van een uitgebreide aperitief, het is tenslotte nog steeds zomer.

Het suikermonster in mij heeft gewonnen deze week. En ik ging volledig de mist in wat deze challenge betreft.  Volgende week hopelijk beter.

zondag 23 juli 2017

Uitstelgedrag

Onlangs deed Miss Pixie een oproep. Of er iemand zin had in een uitdaging. Eentje die de volledige vakantie zou duren, elke week een ander thema. Een challenge die onze muizenissen uit ons hoofd haalt en zo zorgt dat we in september helemaal fris het najaar ingaan (of hopelijk helemaal fris kunnen genieten van een op en top nazomer).


Als ik het woord Challenge hoor, steek ik al mijn hand in de lucht. In mijn hoofd is het altijd haalbaar om deel te nemen. Maar ik ken mezelf, mijn chaotische, onregelmatige leventje zorgt ervoor dat dit niet altijd in praktijk om te zetten is.
Toch doe ik deze keer mee. Er valt immers niets te verliezen, je kan zelfs een beetje foeteren met de wekelijkse opdrachten. En laat dat net één van mijn specialiteiten zijn.

De eerste twee weken van het verlof liet ik de Challenge aan mij voorbij gaan. Vakantie met het hele gezin, rust tot in de toppen van mijn tenen, daar kan geen uitdaging tegenop.
In de maand juni deed ik ook nog een beetje van decluttering, dus kon ik gerust de eerste uitdaging voorbij laten gaan. Ook week twee passeerde, ik teerde nog voort op de rust die ik had gedurende mijn verlof, zodoende was yoga niet één van mijn prioriteiten.

Uitstelgedrag dus, de grote noemer voor uitdaging drie. Moest er een top tien bestaan van mensen met uitstelgedrag, zou je me daar zeker in terugvinden. Ik ben een lijstjesmadam, regelmatig vind ik papiertjes terug met taakjes, die nog langs geen kanten uitgevoerd werden. Tijd om een nieuw lijstje te maken en ervoor te zorgen dat ik deze keer wel zou slagen in mijn opzet.
Wat gebeurde er deze week dan wel (en werd met een dikke streep van mijn lijstje gehaald?)

- De ramen werden gepoetst, langs binnen en langs buiten. Niet dat dat anders niet gebeurd, maar er zijn twee vensters hier in huis waarvoor ik de ladder nodig heb, en die worden regelmatig overgeslagen. Niet deze week dus.

- Ondanks mijn grote opruimactie in de maand juni, stond mijn inkomhal nog vol met spullen die moesten verdwijnen. Dozen voor de kringloop, zakjes voor de ene of andere, ... Ik laadde mijn koffer vol en toerde een middagje rond om alles op de juiste plaats achter te laten. En hoezee, je kan weer door de voordeur binnenkomen.

- Het jaarlijks papierwerk, een taakje dat ik hier thuis in handen neem. De belastingsaangifte is binnen, maar alle documenten van 2016 liggen nog in de kast. Hoog tijd om alles te sorteren en te klasseren.

- Mijn auto kreeg nog eens een opruimbeurt en werd gestofzuigd. Geen groot werk, maar af en toe wel hoognodig, aangezien ik eerder een chaotisch, rommelig type ben, waardoor het soms lijkt dat ik in een woonwagen rondrij in plaats van in een personenwagen.

En dan vragen jullie je nu af: wat werd er dan niet doorstreept op mijn lijstje?
Ik kwam niet toe aan de grote berg herstelwerk dat hier al geruime tijd ligt te wachten. Maar geen paniek. Ik heb de smaak te pakken en ga ervoor zorgen dat hieraan gewerkt wordt (tenzij ik weer herval in mijn uitstelgedrag).

woensdag 31 mei 2017

Yes, I can!

Ik had dus een keuze, en kroop onvoorbereid (tenzij je een eenmalige training van 40km een deftige training noemt) op mijn fiets voor Kom op tegen Kanker.
Mijn derde deelname is intussen een feit. Terwijl ik vorige edities met een groot ei aan de start stond, wist ik nu al wat er van me verwacht werd. Ik ben al dikke vrienden met de koersfiets, reed al een paar keer in een groot peleton, wist dat er om de 30km een stopje voorzien werd, dus allemaal pluspunten. Hetgene waar ik deze keer schrik voor had waren vooral de af te leggen kilometers (125) en de voorspelde zon. Bloed kwam er gelukkig niet aan te pas, zweet en tranen wel.
De zonnecrème die we aan de start kregen, werd dankbaar gebruikt. Mijn sneeuwwitjesvel is niet echt bestand tegen langdurige blootstelling aan zonnestralen, dus frequent smeren was de boodschap.
En zoals verwacht vielen de kilometers tegen. We reden van Bornem naar Aalst en dan naar Mechelen. De eerste 60km was er geen vuiltje aan de lucht. Maar toen begon het pas. Vals plat, zoals ze zeggen. 61 meter hoogteverschil op 15 kilometer. Klinkt niet spectaculair, maar ik kan u verzekeren dat ik toen bijna ben doodgegaan. Ik wil me dan ook verontschuldigen bij mijn mederenners voor alle lelijke woorden, het was me gewoon even teveel.
Gelukkig is er dan het groepsgevoel, word je door enkele medefietsers aangemoedigd, staan er supporters aan de kant, vind je net nog een stuk koek in je achterzak, komt er een streepje schaduw om af te koelen, ... en vind je weer de juiste kadans om de trappers nog tig kilometers rond te duwen.
Ik heb het gehaald, met veel traantjes. Niet alleen van vermoeidheid, ook van emotie. Voor mij was het een strijd van een halve dag. Al die duwtjes in de rug, zij deden wonderen. Voor kankerpatiënten duurt het veel langer. En zij verdienen ook een duwtje in de rug. Hopelijk heeft ieder van hen ook een horde fans die aan de zijkant, zodat ze de lange weg niet alleen hoeven af te leggen.

woensdag 24 mei 2017

Over uitdagingen en een beetje schrik!

Jawel, morgen is het D-Day! Ik liet me weer overtuigen om mee te fietsen voor Kom op tegen Kanker. Een sportieve uitdaging die de voorbije edities steevast voor kippevel zorgden.
Enkele jaren geleden werden we op het werk tweemaal van dichtbij geconfronteerd met deze verschrikkelijke ziekte.  Om onze collega's steun te betuigen, besloten we deel te nemen aan de 1000km.
Ik, Miss Onsportief, had toen nog nooit een koersfiets van dichtbij gezien, laat staan ermee gereden.
Dankzij enkele bereidwillige collega's, brandweermannen en manlief leerde ik de kneepjes van het vak. Ik kwam alles te weten over versnellingen, remmen, zadelpijn, al rijdend drinken uit een drinkbus (ik zie u al rologen, maar ik daag u uit!), slechte benen,  ... Zij deden me grenzen verleggen.  Thank you guy's!
Intussen is het de derde keer dat ik deelneem. De allereerste editie werd er heel hard getraind. Wekelijkse ritjes doorheen de regio, kleinere toertjes om technieken te leren, ...
Dit jaar zorgde een veel te volle agenda (jawel muziekschool en Villanella, ik kijk naar jullie) dat mijn fiets aan de haak bleef hangen tot vorige week.
Hoe ik het morgen ga overleven? Bloed, zweet en tranen, heel veel tranen.
Of ik gedacht heb aan vervanging zoeken? Twee seconden. Mensen die te maken krijgen met kanker, kunnen dat ook  niet, zij worden ook in een strijd gegooid en moeten ook vechten. Daarom ga ik morgen wel fietsen. En het me waarschijnlijk nog de rest van de week beklagen, maar ik had een keuze, zij niet!
Passeer je dus een colonne fietsers, die met het blauwe tenueke, spierwitte benen en ontploft rood hoofd, dat ben ik. Zwaai gerust eens even en blaas in de goede richting, dat ik sneller weer in Mechelen geraak!

maandag 15 mei 2017

Een uitgestelde Cicero

Ergens eind januari kwam er een testersoproep. Anne van Sofilantjes had een nieuw patroontje uit. Niet dat ik moest twijfelen, haar patronen zijn steeds geweldig, maar de bijhorende foto's overtuigden me meteen om me kandidaat te stellen.
De laatste tijd vind ik het moeilijker dan ooit om mijn prille tieners in nieuwe kleren te steken. Rokken en jurken zijn not-done. Skinny broeken en hippe vestjes daarentegen ....
Als mama weet je perfect hoe je je meisjes kan bekoren. In mijn voorraad lag nog een prachtig paneelstofje, helemaal geknipt voor dit patroon.

Intussen hoef ik jullie de Cicero waarschijnlijk niet meer voor te stellen. Het is een patroon dat zowel voor jongens als meisjes kan. Er zijn twee mouwopties en je kan kiezen voor een kraag of een kap.
Het voorpand heeft twee opties, die je met gemak nog kan vermenigvuldigen. Op naaiweekend zat ik met open mond te kijken hoe Miranda zichzelf tot lapjespuzzelkampioen kroonde. Prachtig hoe zij stofjes kan combineren.

Terug naar mijn versie. Ik koos voor een sobere voorkant en liet het paneel volledig tot zijn recht komen als rugpand. In het voorpand zitten verborgen zakken, ideaal om schatten in te verzamelen.
Mijn hoeveelheid stof was te beperkt voor een kap, dus knipte ik uit de boordstof een kraag.
Het lijkt allemaal misschien ingewikkeld, maar de patronen van Sofilantjes zijn zeer duidelijk uitgelegd, en voor je het weet, is de jacket klaar. (tenzij je wat uitstelgedrag vertoont, je naaiwerk op een stapel UFO's legt, waarop je nog wat half afgewerkte stuks legt, en het uit het oog verliest)
Hoera voor de zeven minuten tijd die ik deze avond maakte.
Met het mooie weer in het vooruitzicht, heeft dochterlief een nieuw jasje voor de komende weken. Zo hoeft het rugpand niet weggestoken worden onder een jas, en gaat ze veel Ooh's en Aah's te horen krijgen als ze de speelplaats opdraait.









Patroon: Cicero Jacket van Sofilantjes
Stof: ooit gekocht bij Mon Depot