woensdag 30 december 2015

Nieuwjaarke zoete ...

Nieuwjaarszingen, pure nostalgie. Ik herinner me nog hoe ik de dagen vooraf een plannetje maakte met de route die we op oudjaarsdag zouden aanvatten, om zo geen enkel huis uit het dorp te missen en ervoor te zorgen dat onze buit zo groot mogelijk was. Ik herinner me ook nog koude voeten en verkleumde vingers, al konden die het niet winnen van zakken vol snoepgoed en centjes.
Vorig jaar maakten de dochters voor de eerste keer kennis met de Kempense tradities, op papier dan nog wel, want met de feestdagen vertoeven wij naar goede gewoonte aan zee. Dit jaar maakten we een uitzondering. Morgen mogen mijn meisjes voor de eerste keer in hun leven gaan zingen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat er deze avond twee dames met kriebels in de buik in hun bed kropen.

Om ze niet zomaar op straat te sturen, ligt er voor hen nog een pakje onder de kerstboom. Vanaf nu zijn er geen excuses meer om geen fluojasjes aan te doen.




zondag 27 december 2015

Kadootjestijd!

Buitenhuiswerkende ouders, één daarvan in een ploegensysteem, kinders met allerhande hobby's, ouders met een een aantal vrijetijdinnemende bezigheden, ... onze agenda is een redelijke puzzel.
Regelmatig komt er iemand babysitten. Gelukkig zijn we gezegend met een grote familie. Grootouders staan steeds klaar om kleinkinderen te vertroetelen, en intussen zijn er ook nichtjes groot genoeg om hier een oogje in het zeil te houden.
Loes, het oudste nichtje, komt regelmatig een avondje met de meisjes spelen en krijgt ze zonder problemen netjes op tijd in bed. Om haar te bedanken, mocht Loes iets op haar verlanglijstje schrijven.
Ze liet met twee dingen maken, die gek genoeg nog nooit vanonder mijn machien vandaan kwamen: slabbetjes voor een pasgeboren babyvriendje en een toiletzak.

Ik zocht in de kast en vond nog een verdwaalde slab, tekende die na en dook in de restjeskast. Klaar.
Een dankbaar projectje, dat zeker voor herhaling vatbaar is.



Wat iets meer tijd en moeite nodig had, was de toiletzak. Uitstelgedrag zorgde er weer voor dat ik pas de avond voordien aan het naaien ging. Op zich niet zo heel moeilijk, maar mijn enthousiasme zorgde ervoor dat ik het tornmesje meer dan één keer in mijn handen had. Ik ben niet compleet tevreden met het resultaat. Ik had geen bijpassend garen, de vlieseline was iets te stug, er was geen paspel lang genoeg om boven en onder in dezelde kleur te doen, kortom, dit verdient een herkansing.
Het patroon vond ik hier, de stofjes komen uit dezelfde restjeskast.



vrijdag 25 december 2015

Kerstkindje

Hij werd verwacht de tweede helft van december. Nogal vaag voor iemand met extreem uitstelgedrag. De feestdagen in het achterhoofd zorgden ervoor dat het kadootje netjes op tijd klaar was, net voor de tweede helft van december. Kon ik toen weten dat meneer tot vandaag zou wachten om tevoorschijn te komen.

Babykadootjes maken, het blijft plezant. Kadootjes op vraag voor onbekenden, het blijft spannend. Hopelijk koos ik deze keer weer het juiste stofje en kon ik de ouders van kleine Viktor toch blijmaken.





donderdag 17 december 2015

Daarom!

Slapeloze nachten, een slechte gewoonte van de laatste weken. Soms is het leven geen glitter en glamour.
Ik ben een wrak, mentaal en fysiek. Zou me willen opsluiten voor een paar weken, in een eigen veilige cocon. Proberen uit mijn hoofd te zetten dat ik een slechte moeder ben, dat ik mijn kind de laatste weken niet geholpen heb, ondanks haar vraag naar hulp. Maar dit zal niet zo snel te fiksen zijn.

Ik ben blij met de mensen om me heen, zij die me doen inzien dat het niet zo is, die alle tijden haar blijven geloven en vertrouwen zijn en ervoor zorgen dat we niet ten onder gaan.

Men krijgt je klein, als ze je kind raken. En kinderen zijn zo hard voor elkaar. Mijn hart is gebroken toen bleek dat al die pesterijen al meer dan een jaar aan de gang zijn. Al lang zoeken we de oorzaak van haar frustraties elders. Omdat we blijven geloven in het goede van de mensen. Er werd getwijfeld aan hobby's, aan invulling van de agenda, er werd gepraat, geroepen, gelachen, verweten, geweend, maar deze week kwam de waarheid aan het licht. Ze lag voor het grijpen, en toch deden we er alles aan om het niet te zien. Al die omwegen die we namen, doen me nu pijn. De verloren tijd vreet aan me.

Maar ik ben fier op haar, fier op haar doorzettingsvermogen, op haar moed om toch nog plezier te vinden in een dag, fier op haar hele sterke wezen.

Lieve kleine muis, samen krabbelen we weer recht en we gaan ervoor. Samen zijn we sterk en gaan we deze reus verslaan.

x

woensdag 4 november 2015

Prinses-hack

Ik kon het weer niet laten en stelde me kandidaat voor het testen van een jurk. Kelly van Ruby and Jack Patterns zocht mensen om een prinsessenjurk te maken. Met Halloween in aantocht (en omdat de dochters de roze fase al even gepasseerd zijn) maakte ik van de gelegenheid gebruik om zeemzoete kleuren te vervangen door zwart en paars. Ella was dolgelukkig met haar heksenjurk en trok afgelopen vrijdagavond zo het bos in op zoek naar spoken en geesten. (onder begeleiding van een heuse bende spokenjagers welteverstaan)






woensdag 28 oktober 2015

Eens iets anders dan naaien!



 Naaien is niet mijn enigste uitlaadklep. In het verleden liet ik jullie al weten dat er hier regelmatig wat muziek gemaakt wordt. De voorbije tijd was het hier dan ook regelmatig drukdrukdruk.
En vandaag mag ik jullie het nieuwste nummer van The Searching laten horen. Een nummer dat mij, na ondertussen ontieglijk veel gedraaid te zijn, elke keer nog nieuwe dingen doet ontdekken, een nummer waar ik wel een beetje fier op ben. Alle credits gaan naar Tijs, onze zanger/gitarist/de man die het liedje maakte. Maar ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van The Searching en hoop dat we samen nog veel mogen (uit)delen. De volledige cd zal rond Nieuwjaar verkrijgbaar zijn.
Veel luisterplezier!


woensdag 21 oktober 2015

Meet Mara de Mantel!

Compagnie M, een gevestigde waarde in de patronenwereld. Ik testte en keurde reeds langer geleden en kan, net als de rest van blogland, alleen maar beamen dat de patronen van Marthe geweldig zijn.
Mara is mijn favoriet, al sinds de testversie. Er volgden nog een aantal stuks, niet altijd op het www gepost, en nog steeds blijft het patroon mij boeien.

Voor de grote Compagnie M Contest 2015, koos ik dus weer voor Mara. Om toch nog een keertje uit mijn comfortzone te komen, hackte ik het patroon. En eigenlijk niet alleen het patroon. Ik hackte ook mijn dochter.

Noor, de oudste dochter, kan je helemaal vergelijken met Pippi Langkous. Niet alleen omwille van de haarkleur. Neen, omwille van de energie en creativiteit dat die meid bevat. Haar hoofd draait steeds op volle toeren, ze hangt graag in bomen, haalt allerlei fratsen uit, zingt de hele dag door, en dat is nog niet alles. Ga je met Noor naar de winkel, dan heeft ze steevast de meest kleurrijke kledij bij.
De Mara die ik in gedachten had, was sober, elegant en verfijnd. Niet echt iets dat bij Noor past. Toch kreeg zij de Mara die ik in gedachten had. En nog meer: ik ging voor een grijze versie. Een kleur die niet in de kast van dochterlief voorkomt (met dank aan het lenen van de overige kledij door dochter 2).

Bij het bekijken van Marthe's aanbod, viel me op dat er geen patroon voor een jas tussen de collectie zit. Ik hoorde de stripfiguurlijke 'ping' en ging aan de slag.






Om van Mara een mantel te maken, moet het patroon niet spectaculair gewijzigd worden. Ik knipte het voorpand middendoor en stak er een rits in. Ik twijfelde over de kraag, maar ook hier veranderde weinig. om het iets beter te laten afsluiten, liet ik de halsbies een stukje overlappen en bevestigde een knoop, zodat het bij koude mooi kan afgesloten worden. (klitteband was een andere optie, maar dat levert garantie ruzie op met een sjaal).


Bij een jasje horen zakjes, liefst zakjes waar meisjes hun handen en andere rommel in kwijtkunnen. Ver moest ik niet zoeken. Marthe bied op haar website een duidelijke (gratis) tutorial aan, waarvoor dank.
De mouwen werden voorzien van een versiering.


Voeringgewijs moest er niet veel nagedacht worden, van de grijze stof schoot te weinig over om een beleg te maken. Het jasje werd dus op een onorthodoxe manier (lees: zonder beleg) gevoerd met een roze stof uit mijn voorraad.


Er werd getwijfeld om met het rugpand nog iets te doen, maar om het helemaal niet-Noor te maken, liet ik het gewoon zoals het was.


De hack geslaagd: zowel Noor als ikzelf zijn tevreden met het resultaat.

U vraag zich waarschijnlijk wel af wat dat gekke ding op haar hoofd is.
Last-minute besloot ik om een buff te maken in zachte witte pels. Iets te last-minute bleek dat deze te smal was om deftig over het hoofd te kunnen. Noor trok het zich niet aan, en gebruikt hem als hoofddeksel. Lekker warm en ideaal voor een badhairday.

En in het slechtste geval, kunnen handjes er ook in warm gehouden worden.


Stofjes: beiden uit mijn (grote) voorraad.
Grijze mantelstof: kringloopwinkel
Roze voering: Stoffenstraat, een jaar geleden
Fournituren: het Stoffenwinkeltje Westerlo
Witte pels: Strass

woensdag 14 oktober 2015

Babygeluk, het vervolg

Lotje werd weer tante. Omdat het kadootje vorige keer hartelijk onthaald werd, mocht ik nog eens achter mijn naaimachine plaatsnemen. Ik toverde in stukjes en brokjes een heel setje tevoorschijn (mijn uitstelgedrag en schuldgevoel verdwenen vrij snel, wat is het leukste: één groot pak openmaken of verschillende kleine pakjes uitpakken?)




 En de grote broer? Die mocht onlangs zijn éérste kaarsje uitblazen.
 Hoera voor Door, hoera voor Vic!


Stofjes: gekozen door tante Lotje bij Ateljee P

woensdag 30 september 2015

Over voortplanting!

Mijn grootvader zaliger woonde in een echt kempens boerderijtje, je kent dat wel, een lange gevel naast de straat, met daarin een raam, een deur, nog een raam en daarna begon de stal voor het vee. 
Wat ik me vooral herinner zijn de ramen (alhoewel, ik herinner me ook nog de witte voordeur, waar zo'n brievenbus met een klep inzat, die zoveel lawaai maakte, zodat je altijd overal kon horen dat de postbode langskwam) en de raamkozijnen waar wel duizend lagen witte verf opzat, soms werd er zelfs niet te nauw gekeken en werd er ook het glas geverfd. Binnenkijken kon men niet. Daarvoor zorgden de planten op de vensterbank voor. 
Na de dood van mijn grootvader werd de inboedel verdeeld en  het huis werd verkocht (en gerenoveerd).
Een aantal jaren geleden stond er bij mijn tante een kadootje te wachten. Ik kreeg de planten die bij de va op de vensterbank stonden. Ik verzorgde ze met veel liefde (lees: niet te veel water) en deed gisteren een schoon werkske. 






36, zes-en-dertig jawel, met zoveel nakomelingen zijn ze (kheb zelfs twee couveuseplantjes, zie hieronder) . Voorlopig mogen ze hier nog wat blijven groeien, binnenkort organiseer ik een heuse babyborrel en mogen de neefjes en nichtjes wat herinneringen en een plantje komen ophalen hier bij mij. Merci va!



woensdag 16 september 2015

Nog eens een test: de Coffee cup dress



De laatste weken waren druk. Niet alleen het einde van de vakantie, het begin van het schooljaar, het begin van allerhande hobby's, ook haalde ik het weer in mijn hoofd om ja te zeggen tegen een patroontest.
Waarom? (dat vraag ik me dan ook dikwijls af) Omdat deadline-testen me toch achter mijn naaimachine dwingt.
Deze keer twijfelde ik toch even. Het patroon was niet meteen iets dat ik in de kleerkast van de meisjes zag hangen. Maar dat was net de uitdaging. Ik ging overstag en dook in mijn stoffenvoorraad.
Testen is ook één van de manieren om mijn overdaad aan stof te doen slinken. En het werkt nog ook. Sinds een jaar koop ik geen stofjes meer (met uitzondering van de stofjes van Strass, later hier meer over), en dat is intussen te merken in mijn stoffenhoek. Hoera voor mezelf.

Maar we wijken af, ik wou jullie mijn versie van de Coffee Cup Dress van The Bella Sunshine Designs laten zien, een jurkje dat er misschien wat prinsesachtig uitziet, maar daarom net in smaak valt bij de jongste dochter. En ik vind dat ze er nog net mee wegkomt.



Het patroon is beschikbaar voor meisjes van 1 tot 12 jaar, al betwijfel ik of een beginnende puber het nog wel oké vindt.
Ik koos, gezien het naderende winterseizoen voor een babyribje, gebruikte geen contrasterend stuk voor het middenvoorgedeelte, maar hield het sober.



Dochterlief wou het jurkje wel aan, maar weigerde een fotoshoot. Een beetje omkoperij met huisdieren leverde aanvaardbare foto's op. En zeg nu zelf, deze laatste is toch superschattig?
(en nu ik de foto's van dichterbij bekijk, ik denk dat de fronsdraad nog in het rokje zat, toen de foto's genomen werden)




Patroon: Coffee cup Dress van The Bella Sunshine Designs

maandag 14 september 2015

DYYNI

Na de geslaagde Hiekka-test, twijfelde ik geen seconde om het volgende patroontje van Pienkel te testen.
Het werd weer een rokje, ééntje met meer zwier, daar zeggen mijn dames geen neen tegen.

Het patroon, verkrijgbaar in het Engels en in het Nederlands, bevat verschillende opties. Ik maakte er eentje met twee lagen, de onderste even lang als de bovenste, het geeft het rokje nog net iets meer zwier.
En dan vergat ik nog bijna te melden dat er ook zakken in de zijnaad zitten.
Om meer rokjes van testers (en de vele opties) te bekijken, klik hier.


Ik moet er niet veel woorden aan vuilmaken: het is poepsimpel (dankzij de geweldige uitleg die bij het patroon zit), snel klaar en het geeft een tevreden dochter als resultaat. Wat wenst een moeder nog meer?


zondag 13 september 2015

Casa Lapino

Huisdieren, elk kind vraagt er wel eens naar.
En soms kan mijn hart ook niet weerstaan aan een dosis schattigheid.
Sinds het begin van de grote vakantie huppelen er vier knuffelkonijnen in onze tuin rond.
Vraag me niet naar hun naam, kinderen en het kiezen van namen eindigt altijd in onzin, gewoon konijn dus.

We zochten een plekje waar er zon en schaduw is, een plekje waar ze rustig kunnen schuilen en toch nog kunnen genieten van het buitenleven. En dat plekje is onder de enige boom die hier nog staat.
Het tweedehandse kippenhok werd een konijnenhok en klaar. (of toch niet, ik vergat even de afsluiting, het poortje en de stapstenen rond het hok)

Maak kennis met onze drie dames, één intussen-geen-mannetje meer en hun buitenverblijf.






De diertjes zijn überschattig en handtam.
Als je wil komen knuffelen, ben je steeds welkom!

donderdag 10 september 2015

Want tassen heb je nooit te veel! (en een gratis patroon)


Patronen testen is momenteel de enige manier om mij achter mijn naaimachine te krijgen.
Het gaat gegarandeerd gepaard met deadline-stress. 
Maar tot op heden heb ik het allemaal netjes overleefd. 
En hoop ik dat de patroonontwerpsters tevreden zijn met het resultaat.

Voorbije week knipte en naaide ik een tas in elkaar, de Linore tas.
Een kleine uitdaging, want het was de eerste maal dat ik nepleer en Decovil Light gebruikte.
Uiteindelijk was de stress nergens voor nodig. 
De tas raakte tijdig klaar, het werken met nepleer verliep zonder problemen en de Decovil zorgt ervoor dat de tas mooi zijn vorm behoudt.



De patroondelen van de grote tas werden op één avondje rustig getekend, en uit de stof geknipt, de volgende middag zat de tas in elkaar.
Het resultaat is een ruime tas, waar perfect een kaft inpast. Ideaal om mee te nemen naar werk, school, voor boodschappen, ... De mijne werd meteen in gebruik genomen.

Natuurlijk konden de dochters niet achterblijven. Zij kregen een mini-versie. Het maken van dit tasje nam amper 2u in beslag. Een winner dus!

Het patroon wordt uitgegeven door Kleur per meter, een leuke webshop uit het Antwerpse en is gratis te downloaden. Allen daarheen dus.

En er is nog meer: maak je deze tas, vergeet dan niet om een fotootje door te sturen, er worden prijzen uitgedeeld!










Patroon: Linore tas
Stofjes: zwart-wit: Kwantum, zat al jaren in mijn stoffenbak
Nepleer: Ateljee P
Foto's werden genomen onderweg naar de bakker



dinsdag 8 september 2015

Gitannekes!


Het is weer voorbij, we kunnen weer vrolijk terugkijken op een geslaagde editie.
Gitannekesfoor, het zegt jullie waarschijnlijk niet veel, maar voor ons is het 'het' weekend van het jaar. Een weekend vol lachende gezichten, muziek, circus en plezier.
Een weekend waar wij allemaal een heel jaar naar uitkijken. 

Vele vrijwilligers zorgen ervoor dat het hele gebeuren kan plaatsvinden, zonder sponsoring of reclame.

Er wordt aan de ecologische voetafdruk gedacht. Het hele festival is opgebouwd uit sloopafval, alle bekers en bordjes worden gerecycleerd, er is zelfs een heus kaka-team aanwezig om ervoor te zorgen dat de inhoud van de toiletten bij de boer op het veld belanden. Voor sommigen een stap te ver, maar op Gitannekesfoor kan het allemaal. En dat maakt het net zo leuk.




Drie kilometer hier vandaan rijden we een andere wereld binnen.

Een wereld voor groot en klein, waar iedereen familie van elkaar lijkt, een wereld waar het gezellig toeven is (en waar ik de rest van mijn leven wel zou kunnen verblijven).
We genieten nu nog een tijdje na en tellen binnenkort weer af naar de volgende editie!




 

(de foto's komen van hun website,
enkel op volgende foto ziet u mijn twee bloedjes ergens op een vorige editie)