maandag 27 januari 2014

Natte hond

Kennen jullie onze trouwe viervoeter al? Ik geloof niet dat ik hem hier al vermeld had, laat staan dat ik hem ooit officieel voorgesteld heb.

Tien jaar werd er bij een toenmalige collega een lief, klein hondje gedumpt. Bij haar kon het diertje onmogelijk blijven, en dus reed ik na de vroege mee tot daar en kwam thuis met een schattig hondje van ongeveer zeven maanden oud.
Als ik zeg schattig, dan bedoel ik ook schattig. Een lief beagletje, met van die grote puppy-ogen, Arno genaamd, maakt sindsdien deel uit van ons huishouden.

Intussen is Arno al op een iets meer gezegendere leeftijd, heeft hij ons huishouden zien groeien, is hij zelf ook wat gegroeid (en vooral in de breedte) maar die mooie puppy-ogen, die heeft hij nog altijd.
Ik geef het jullie op een blaadje, nergens ter wereld loopt er zo'n dankbaar beestje rond. Dankbaar voor zijn tweede leven hier bij ons. Amen.

Tot hier het heilige gedeelte.

Vorige vrijdag liet mijn al even heilige jongste dochter weer maar eens de deur van de auto openstaan. Ze doet dat niet expres, ze doet dat uit luiïgheid, en dat is iets anders dan expres. (maar daar een volgende keer meer over).
De auto staat bij ons op de oprit, binnen de poort, maar vanuit onze keuken zien we hem net niet staan. De poort staat er omdat de viervoeter altijd los rondloopt, en om zo te verhinderen dat hij denkt dat onze tuin nog groter is, dan hij al is.
Bij het vervolg moet ik waarschijnlijk geen tekeningetje maken.

Zaterdagochtend lag er dus een hond in den auto. Niet erg, zeg je? Pardon, er is niks dat zo stinkt dan een hond als het regent.
Ik kan hem geen ongelijk geven. als ik kon kiezen tussen een houten hok of een superdeluxe autozetel, was de keuze ook snel gemaakt. Hij heeft dan ook stoelendans gedaan, en overal ne keer gelegen.

Na ongeveer 2 uur stofzuigen waren alle haartjes verwijderd, maar de geur, mensenlief, het is net alsof het hele asiel mee in de auto zit.
Elk moment dat de raam kon blijven openstaan, gebeurde dit, met weinig resultaat. De chauffage durf ik niet opzetten, laat staan dat ik het knopje van de zetelverwarming opduw.
Iemand een gouden raad?

woensdag 22 januari 2014

Work In Progress

Lap, een staaltje van hoe het niet moet.
Vorige foto werd iets te vroeg gelanceerd.
Ik wou gewoon laten weten dat de blogstilte te maken heeft met het harde labeur dat hier gebeurd.

Twee jaar geleden lachte ik met iedereen die zei dat je, eens je in je huis trekt, de afwerking op zich laat wachten. En zo geschiedde.

Tot een paar weken geleden. De meisjeskamers werden al onder handen genomen. De masterbedroom wacht nog op laatste loodjes, en volgende weken genieten de dressing en de traphal van een heuse make-over.

Wordt vervolgd.

dinsdag 21 januari 2014