zaterdag 26 mei 2012

1000 km!

Donderdag 19 mei 2012.
Een dag waar ik al lang had naar uitgekeken, vol spanning, vol vragen, vol hoop.
De dag dat ik 125 km fietste voor Kom op tegen Kanker, helemaal van Wemmel naar Mechelen.

Begin januari 2012 kreeg ik een koersfiets van manlief en begonnen mijn trainingen: met de fiets naar het werk (14km heen en 14km terug), af en toe een ritje met de collega's, allemaal voor het goede doel.

Ja, ik, die nog nooit verder gereden had dan van hier thuis tot aan het scholeke, ik ben erin geslaagd. Het is me gelukt, en daar ben ik fier op.

Alles zat mee: het weer (niet te warm en niet te koud), de wind (uit de juiste richting), de rest van het peleton, de organisatie en niet te vergeten: mijn benen.

Het was een hele rit, met af en toe een traan van ontroering, maar vooral veel solidariteit. De supporters aan de kant van de weg, de spandoeken, de toeters en bellen en het applaus aan de finish. Ik voelde me echt een held.

Maar het ging niet over mezelf, het ging over alle mensen die te maken hebben met kanker, dag in dag uit, zij die de strijd aangaan tegen deze verschrikkelijke ziekte, die zoveel meer lijden is dan 1000 km fietsen.

Een overzichtje van het hele gebeuren vind je hier. Bij de reportages van de 1000km vind je een videoverslag gemaakt door Woestijnvis. Echt nen aanrader.

Diegenen die onze bijdrage wil bekijken, die vind je hier, vanaf minuut 3.50. Let vooral op de enthousiaste meisjes met de spandoek, mijn lieve dochters, die het hardst gesupporterd hebben.




vrijdag 25 mei 2012

In den boom


Amsterdam in den boom, 
oftwel Eloleo in den boom.
 Het blijft nen topper.

donderdag 24 mei 2012

Goedgemutst


Patroontje hier gevonden, klaar op een dik uur, dochter goedgezind naar school.

dinsdag 8 mei 2012

Vulling

Morgen viert Kaat haar verjaardag. En bij een verjaardag horen kadootjes. Mijn dochters mogen altijd zelf kiezen wat de jarige liefst zou hebben. Prinsessenkleedjes, knuffelpaarden, ridderkostumekes, alles passeerde hier al de revue. Stokpaarden zijn felbegeerd. Er liggen hier altijd geknipte lapjes te wachten om in elkaar gezet te worden, zodat de stressmomenten de avond voor de feestjes al een beetje beperkt worden. Van het desbetreffende stokpaard ga ik u geen foto tonen. Het werd een rood-paarse variant van deze.

Nu dat ik eens op tijd aan het kado begonnen was, zat ik met een ander probleem. De zak vulling was leeg. Ik repte me naar de nabijgelegen stoffenwinkel (als je dat reppen kunt noemen, probeer maar eens tot in Geel te geraken zo rond 14u) en vond er vulling. Niet diegene die ik gewoon was (zo'n witte pluche, die in echte kussens zit), wel een andere. En nog tegen een schappelijk prijske. Ne meevaller, dacht ik nog.
Valt me dat effe tegen. Dikke rommel is het. Het had beter wat meer gekost, dan had ik die zak laten staan. 
Het spul plakt meteen aan je kleren, hetgeen je ermee vult zit eruit of alsof de hond er al mee gespeeld heeft (lees: vol bubbels en toten) en de dochters vinden het geweldig om er ne keer in te grabbelen zodat alles overal hangt behalve waar het moet.  


Soit, de helft van de zak zit in de stofzuiger en de andere helft in een stokpaard. Nu maar hopen dat dat paard heel blijft, anders mag Ella volgende keer niet meer naar een feestje gaan.

Zeg dus niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb: Zo'ne zak late gewoon staan, koop liever fatsoenlijk materiaal. En diegenen die twijfelen, mogen de zak altijd komen halen.

vrijdag 4 mei 2012

Voor het goede doel



Misschien heeft u al wel eens gehoord van 'de 1000km van Kom op Tegen Kanker'? Zo niet, even goei vrienden. Ik wist tot over een half jaar ook niet wat het inhield.
Onze spoedgevallendienst wil steun betuigen aan alle collega's, families en vrienden die te maken hebben met kanker. Afgelopen jaar werden we hiermee van dichtbij geconfronteerd: een collega verloor zijn zoon en een andere collega werd ziek. En daarom schreven we ons in. Eerst één ploeg, die al gauw verdubbelde, en intussen fietsen al vier ploegen mee. Elke ploeg bestaat uit 8 fietsers die elk afzonderlijk 125 km afleggen, zodat er na 4 dagen 1000 km afgelegd is. We fietsen niet zomaar, elk team zorgt voor 5000 euro startgeld, dat gaat naar kankeronderzoek.*

Home


En ik, met mijne grote mond, fiets mee. U fronst nu een wenkbrauw? Begrijpelijk. Ik, die tot een half jaar geleden niet verder fietste dan van hier thuis tot aan het scholeke, ga 125 km fietsen.
Een geldige reden om minder te naaien (gelukkig is het nog geen zomer en kunnen mijn kinders nog in hun winterkleren). Ook om minder te kuisen, meer van huis te zijn, meisjes te laten ineten, veel babysitgezoek en ga zo maar door.Het enige dat nu telt is trainen, zorgen dat ik genoeg kilometers doe. Allemaal voor het goede doel.
Ik heb het me al beklaagd. Het is dikwijls puzzelen om kindjes weg te doen om op tijd te kunnen vertrekken. Wind, regen, koude werden getrotseerd, en geloof me, de wind waait meer uit de verkeerde richting dan uit de goei. Er werden al wat traantjes gelaten als mijn benen niet meer meewilden. Maar ik geef niet op.
Volgende week is het zo ver: donderdag 17 mei fiets ik van Brussel naar Mechelen. Dus ... allemaal duimen voor mij.

*Het volledige, officiële van het gebeuren kan u nalezen op www.1000km.be.

woensdag 2 mei 2012

Hij is er!

We hebben een tijdje op hem gewacht, maar nu was hij er toch sneller dan gedacht. (Het kon zo op zijn geboortekaartje, maar daar stond gelukkig een ander tekstje op.)

Soit, mijn lieve kleine neefje is geboren. 

En je kan natuurlijk niet zonder kadootje op bezoek, al is het niet direct mega-origineel, het werd wel met liefde  (en met ne slaapkop, want het was tegen den tijd) gemaakt.

Welkom Arthur!