Birkenstock rules!

Jawel, al jaren zweer ik, weer of geen weer, bij Birkenstocks. Iedereen kent ze wel. Je hebt ze intussen in alle kleuren en modellen, voor ieder wat wils.
Vorig jaar probeerde ik een goedkopere variant, maar ik heb moeten toegeven dat ze hun geld waard zijn, die echte Birkenstocks.
Op een van mijn vorige posts kon je al zien welk model ik verkies (bekijk de foto van mezelf maar eens goed). Jawel, de Gizeh.  En nu loop ik zo rond, met een witte streep over mijn voet. En als ik wit zeg, bedoel ik ook wit. Tot over enkele weken waren mijn benen net melkflessen, nu is het wit er al wat af, maar bruin kan ik ze nog steeds niet noemen. Het kleurcontrast is vooral interessant als je leuke pumps aanhebt onder een geklede broek. Ik werd er al een aantal keer over aangesproken.
Gelukkig ben ik allergisch voor 'bruin uit een potteke', anders had ik garantie al ne keer staan klungelen in de badkamer.
Vorige week nam ik met pijn in het hart afscheid van mijn oude, vertrouwde schoeisel. En er werden nieuwe aangeschaft. Na lang twijfelen, en vooral luisteren naar het oordeel van de oudste dochter, koos ik voor een ander modelleke, de mayari en wel in de kleur blue lack.
Zo content als een klein kind trok ik voorbije weekend met mijn nieuwe teenslippers naar de zee.
We genoten van een stralend zonneke, wandelden, fietsten, zochten schelpjes, kortom we deden alle dingen die de gemiddelde toerist aan zee doet.
Maar wat bleek? Mijn hele kleerkast bestaat uit rode, gele, groene broeken, rokjes, kleedjes en topjes. Er zit niks, maar dan ook niks blauw in mijn garderobe. Gelukkig valt dat op den dijk zo niet op. Spijtig genoeg zitten we nu terug thuis. Intussen ben ik al de hele voormiddag aan't verzinnen: nieuwe kleren of nieuwe schoenen?
Soit, mijn Birkenstocks zitten gemakkelijk, ik had geen last van zand tussen mijn tenen, mijn voeten hebben geen seconde pijn gedaan en bovenal, de witte streep is rood geworden. Wat wil een mens nog meer?