vrijdag 23 augustus 2013

Geheime paadjes


Af en toe kunnen ze me verbazen, die dochters van mij. Zo ook vorige week ...
 
Regelmatig staat er een wandeling met de hond op de agenda. Ik zeg regelmatig, gezien de leeftijd van hondlief, onze drukke agenda, het weer, blablabla. Gelukkig is ons buurmeisje ook dol op Arno (onze asielhond luisterde al naar deze naam toen hij bij ons kwam wonen), zodat het beestje meer dan regelmatig getrakteerd wordt op een tochtje door het dorp.
 
Zelf heb ik niet de gewoonte een vaste route te volgen. Leuke plekjes genoeg in ons kleine dorpje. Al tien jaar kuier ik dus regelmatig met de viervoeter, al dan niet in gezelschap van kinderen, door bos, veld, straat, ... Geen paadje is mij vreemd, dacht ik toch.
 
Tot vorige week. Noor houdt van 'geheime paadjes'. Tijdens een fietstochtje trap ik regelmatig door het mulle zand omdat dochterlief weer een zin heeft om achterdoor te rijden. Wat niet steeds zo makkelijk is, met de twintig-kilo-wegende dochter 2 achterop, maar kom, we dwalen af.
 
Geheime paadjes dus.
We wandelden naar het speeltuintje achterin de wijk, een rustig, netjes onderhouden grasveldje met enkele speeltuigjes, net genoeg om een half uurtje te ravotten en dan verder te wandelen.
Ik placeerde me op een bankje, Arno legde zich naast me neer en ik genoot van de stilte (op zulke momenten kan ik perfect de geluiden van spelende dochters negeren en enkel focussen op andere
dingen)
 
 
Noor kwam tot bij ons gehuppeld met de melding dat ze Arno een nieuw truukje geleerd had. Dat mocht ze me zeker laten zien. Ik was heel nieuwsgierig wat er aan een 10 jaar oude beagle nog kon bijgeschaafd worden. Noor liep een rondje met de hond. Liet hem gaan zitten (wat het enigste bevel was dat hij uitvoerde), keek fier in mijn richting en zij heel kordaat: 'Lig'. En waarempel, het beest legde zich op de grond. Ik kon mijn ogen niet geloven. De eerstvolgende tien minuten heb ik zelf rondgehuppeld met een hond achter mij, om nadien dezelfde commando's uit te delen. Jaja, schrijf het ergens op: Beagles zijn niet zo stom als ze eruit zien.
 
 
Iets later gaf het beestje te kennen dat hij het beu was, en even wou blijven liggen. Ik kon het hem niet kwalijk nemen natuurlijk.
 
 Na een tijdje riep ik de kinders bijeen om te vertrekken. En Noor zou Noor niet zijn als ze weer met  een geweldig idee afkwam. Waarom namen we nu ook geen geheime paadjes? Ik keek een beetje rond en voor ik kon vragen waar we dan naartoe moesten, vertrok madam en ik mocht haar gewoon volgen.
 
Mijn mond viel open van verbazing. Al 10 jaar wonen wij hier in het dorp en wandel ik overal rond. Nu werd ik meegetroond door dochterlief. We liepen door paadjes die ik niet kende, passeerden achterdoor een boomgaard, op 500 meter van mijn eigen deur.
 
Tja, kinders ...




 


3 opmerkingen: