Ik bestelde nog niet zo dikwijls stofjes online. Een beetje uit angst dat het zou tegenvallen. Niet dat webshops hun stofjes niet mooi presenteren, neen, maar ik ben eerder van het fysieke type. Soms word ik niet persé verliefd op een printje, maar kan een lap stof zo leuk aanvoelen dat er toch een klik komt en het uiteindelijk op mijn stoffenstapel terechtkomt. Een tijdje geleden passeerde ik de mand met laatste metertjes in het plaatstelijke stoffenwinkeltje. Bovenop lag een lapje te roepen 'Neem me mee'. En ik kon moeilijk weerstaan.Eenmaal thuis had Noor maar één zintuig nodig om het stofje op te eisen. Het is namelijk zo zacht, dat je er wel zou in willen wonen. Het voelt wat gemoltoneerd aan en is ook doorstikt zoals gewatteerde voering. Zalig gewoon. En wat het motiefje betreft: manlief lag dubbel bij het woord 'pied de poule', alsof ik dat ooit zelf zou verzinnen, zo'n naam. Ik koos voor haar een patroon dat hier al lang geknipt klaarligt, maar door tijds...