dinsdag 14 mei 2019

Rugzak, rugzak!

Soms vallen puzzelstukjes in elkaar. Dat gebeurde ook toen ik haar deze mooie rugzak zag maken. Plots wist ik waarom ik al zolang een kinderdekbed bewaarde bij mijn stofjes. Het werd gewoon zolang bewaard tot het terug hip was!
Toen ik de stof bovenhaalde, viel het wat tegen, de tekeningen waren net te groot om te gebruiken in het rugzakje. Dus knipte ik de mooiste prenten uit en ging op zoek naar bijpassende stof in mijn voorraad. Blauw is mijn minst favoriete kleur, dus moest ik het doen met het enige lapje zachte badstof. Deze werd deftig verstevigd en voila, een knuffelzacht rugzakje werd geboren.



 

 
Net zoals bij de meeste van mijn naaisels, slaag ik erin om hier en daar een eigen kronkel toe te voegen of weg te laten. Deze keer verstevigde ik de riempjes extra voor extra draagcomfort (god weet waarom, net alsof een kleuter bakstenen gaat meezeulen, maar kom), waardoor deze iets te stijf zijn. En ik liet de gespen van de draagriempjes achterwege, waardoor ik nu twijfel over de lengte ervan. Te laat allemaal, het rugzakje staat klaar om kado te doen, hopelijk is de ontvanger even content als ik.



Stof: uit de voorraad
Patroon: GRATIS patroontje 'My first backpack' van IrisMay

Stoffenstand 2019: 22 in,  21 uit


dinsdag 7 mei 2019

Lila

Het iets minder warme weer deed me verlangen naar een warme trui. Zo eentje waar je in kan verdrinken, die knuffelzacht is en die je nooit meer wil uitdoen.
Wel, zo een trui lag er hier te wachten, netjes gebreid, een klein beetje avontuurlijk geëindig en daardoor weggelegd, wachtend op de finishing touch! Wat een winterwerkje ging worden (jaja, voorgaande dateert van ergens in november), werd dus een lente-opdracht.
Vandaag presenteer ik jullie mijn Lila, uit de tweede editie van Fibremood.



Ik leerde breien in het vierde leerjaar, bij juf Mariette. Je weet wel, rechts en averechts, met veel steken die vielen en dan door de juf met veel geduld weer opgehaald werden. Een lap met veel wit een rood, en vooral veel gebroddel. Veel verder dan dat raakte mijn opleiding (in breien dan) niet.
Er werd de laatste jaren wel meer gebreid hier thuis, maar veel verder dan een sjaal of een dekentje geraakte ik niet.
Fibremood bracht daar verandering in. De grote wolzolder bij ons mama en wat lef, meer was er niet nodig om aan hun breipatronen te beginnen. Afgelopen zomer toverde ik een mini-Tara uit mijn priemen. En het resultaat gaf zoveel voldoening dat de breimicrobe mij te pakken kreeg.
In tegenstelling tot het naaien, waarbij je meestal toch wel snel resultaat ziet, is breien eerder een zen-moment. Het ritmisch tikken van de priemen, het zien onstaan van een patroon in je werk (vooral bij deze trui, wonderbaarlijk mooi), naald voor naald je werk zien groeien, echt relaxerend.



Lila is een oversized model. Laat u vooral niet afschrikken door het motief aan de voorkant, de uitleg in het boekje is zo helder dat je zonder problemen na een paar naalden doorhebt hoe de volledige trui gemaakt wordt.
Bedankt Fibremood, om me een breiboost te geven.


 

Wol: Zolder van de mama
Patroon: Lila uit Fibremood 2/2018

woensdag 1 mei 2019

Weer een kadootje!

Naar jaarlijkse traditie krijgen jarige petekindjes zelfgemaakte kadootjes. Dit jaar had ik heel wat plannen, maar ik stond een beetje in overleefmodus en deed weer van deadlinesewing. Na het maken van de tipi wordt het moeilijker om mezelf te overtreffen. Al heb ik nog wel iets leuks in petto, ooit.
Deze keer mocht Wolf van Zonen09 eindelijk uit de kast. Ik kocht het patroon enkele jaren geleden, intussen zijn de dochters groter dan de voorgeschreven maten. Gelukkig zijn er dan petekindjes.

Ik rommelde in de stoffenvoorraad, en niet veel later lag er een nieuwe pyama klaar. Niet alleen voor Jules, ook voor zijn pop. Instant liefde, al zeg ik het zelf!


Patroon: Wolf van Zonen09
Stof: voorraad

Stof 2019: 22 in, 18 uit



maandag 15 april 2019

Sewchallenge

Sew Challenge, ik ben fan. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik het mezelf moeilijk maak. Ik kreeg dus drie criteria van Delphine, drie waarvan ik echt stond te kijken, zo origineel.

- maak iets voor jezelf (want je staat meestal mooier met de stukken die je zelf maakt dan je zelf denkt)
- maar laat je dochters beslissen wat je maakt en met welke stof 
- gebruik ergens op je stuk een steek die op je machine zit maar die je nog nooit (of toch bijna nooit) gebruikt
 
Toch deden deze criteria mij zweten, wetende dat de smaken van dochter 1 en dochter 2 zo immens verschillen. Ondanks dat, waren ze het verbazend snel met elkaar eens. Een jumpsuit zou het worden.
Gelukkig staat er in de laatste FibreMood een ontzettend mooi broekpak, waar ik nog niet durfde aan te beginnen. Ik moest dit voorjaar een beetje wennen aan de mode. Mijn kleerkast bestaat vooral uit skinny's, topjes en vestjes. De iets ruimere modellen passen steeds mooi bij anderen, maar doen mij enkel fronsen voor de spiegel en snel terug achter het gordijn kruipen om weer mijn gewone plunje aan te trekken. Dus naaien voor mezelf blijft een moeilijk topic. Iets met een haat-liefde verhouding met mijn lijf. Besluiteloosheid is dan nog een minder goede eigenschap van mij. Het kiezen van een patroon was stap één, de juiste stof was een ander paar mouwen. Examens, verschillende hobby's en activiteiten in het weekend, vakantie voor de dames terwijl ik een nachtweek had, en een naderende deadline, deden me in mijn stoffenvoorraad kruipen. Er werd een stofje van Cora Kemperman uitgevist, mooi donkergroen en zalig zacht om te dragen. 2m10 was voldoende om mijn Riva uit te krijgen (mits het vervangen van het striklint en het gebruik van een paspel.


Een eerste pasbeurt leverde verschillende reacties op. 'net een gevangenisoutfit', 'doe jij judo?' en 'werkoveral' passeerden en deden mij twijfelen. Om het toch iets zomerser en minder zwaar te maken, kocht ik een lint en stikte dat op de zijnaad en als accent op de mouwen. Zo vallen mijn sneakers ook iets minder uit de toon en lijkt het geheel toch iets zomerser.


Het derde criteria omzeilde ik een beetje, op mijn machine staan heel wat sierstiksels, die ik eigenlijk nog niet dikwijls benutte. Maar voor de afwerking van mijn zomen, koos ik voor een tweelingnaald. En ik ben fan!


Er is nog verbetering mogelijk, zo is het niet zo makkelijk om uit mijn broekpak te kruipen. Ik maakte maatje 38 terwijl ik meestal 40/42 draag. Misschien ligt dat aan de oorzaak? Ook maakte ik het bovendeel 4cm langer, iets wat ik in andere patronen ook nodig heb, boezemgewijs, waardoor de twee voorste delen toch een beetje te hard bloezen naar mijn goesting. Een topje onderaan kan mij misschien nog overtuigen, wie weet.

Kledij voor mezelf op foto vastleggen, betekent op zoek gaan naar een fotograaf. Noor was, zoals gewoonlijk kandidaat, wat altijd tot hilarische foto's leidt. Onderstaande wou ik jullie niet besparen!


Genoeg geargumenteerd, ik blijf twijfelen. Maar het was fijn om eens door anderen instructies te krijgen.  Dank u Delphine, dank u dochters. Benieuwd wat de anderen maakten? Kijk dan bij:
Nele,  Lieve,  Marieke,  Valerie,  Liesbeth, Delphine en Davina

Stof: Cora Kemperman, gekocht op een uitverkoop
Patroon: FibreMood , derde editie, Riva

Stof 2019:  22 in, 15 uit

woensdag 27 maart 2019

Zijzaak!

Mijn vorige 'werk'tas was dringend aan vervanging toe. Dus ging ik op zoek naar een patroon dat aan de vereisten voldeed: voldoende plaats om brooddoos en fruit mee te nemen, apart zakje voor mijn tikkaart en sleutels en een draagriem voor over de schouder.
De zoektocht leverde twee opties: De Stinger, een handige tas en gratis patroon van Girls in Uniform en Zijzaak, de tas uit Zo Geknipt 2.  Het internet werd afgeschuimd naar foto's en commentaren (echt, ik heb nog nooit zo lang en deftig referenties gezocht) Iets later zag ik op IG een prachtige versie van de Zijzaak passeren en de keuze was gemaakt. Het boek werd ontleend in de bib, bij Huis van Katoen vond ik de perfecte stofjes en ik vertrok op naaiweekend, overtuigd om naar huis te keren met de tas van mijn dromen.
Er werd geknipt, versteviging gestreken, genaaid en ondanks vele commentaren op het www, volstond de werkbeschrijving om mijn tas zonder problemen in elkaar te krijgen. Enkel op het einde werd er gevloekt. De laatste stap is het ritsflapje, dat ik op dat moment onmogelijk nog onder mijn machine kreeg (terwijl je ergens eerder in het patroon het ritsdeel gewoon vrij liggen hebt). Ook de versteviging voldoet helemaal niet aan de verwachtingen. Mijn tas leek net pudding. En ik was een beetje teleurgesteld. Nog steeds verliefd op de prahtige stofjes, maar het resultaat was niet wat ik voor ogen had.


Ik vroeg her en der wat raad en gaf niet op. Een placemat werd in stukken geknipt en met de hand in de tas genaaid. Maar echt handig was dit ook niet, dit was te stijf, net alsof er een kartonnen doos onder mijn arm stak. De foto's zijn trouwens genomen met de placemat binnenin, vandaar dat het hier en daar een beetje lubbert!


Gelukkig heb ik echt toffe naaivriendinnekes en zit er nu een volledige tas in Decovil tussen de buitenstof en de voering. Weg plooitjes en bobbels. En zo werd de tas nog min of meer mijn droomtas!



patroon: Zijzaak uit Zo Geknipt 2
stof: Huis van Katoen

Stof 2019: 22 in, 14 uit (er is dus nog wat werk aan de winkel!)

zondag 24 maart 2019

Jump!

Bij verjaardagen horen kadootjes. De laatste jaren voerden we een nieuwe traditie in. Onze meisjes kiezen wat ze willen doen die dag. We delen dus niet enkel pakjes uit, ook ervaringen. Omdat we in het dagdagelijkse leven niet zo meedoen aan commerciele toestanden, waren de meisjes het snel eens.
De dames beslisten unaniem om op uitstap te gaan naar Superjump, een trampolinepark.
Nu moet je weten dat dit mijn 'worst nightmare' is. Ik ben allergisch voor ruimtes waar kinderen luidkeels gillend rondhollen en waar garantie slechte muziek te luid door de boxen schalt. Je kan dit vergelijken met binnenzwembaden, schoolrefters en binnenspeeltuinen. Neem dan nog mijn beroepsafwijking bij (ik zie overal gebroken armen en benen, also de worst nightmare), dus ik moet jullie niet vertellen dat ik even moest slikken toen ze dit meedeelden. Mijn hel!
De dochters ompraten was een optie, maar die werd niet benut, je kan toch geen verjaardagskado weigeren? Puppyblikjes en de mededeling dat iedereen, echt iedereen, daar al geweest is, deden me bezwijken. Dus vanmiddag was het zover.
Het lot stond me bij. Vandaag scheen de zon het hardst van de hele week, dus besloot de rest van Vlaanderen om een buitenactiviteit uit te oefenen. Er stonden welgeteld vier auto's op de parking. Het aantal aanwezige kinderen was beperkt tot 10, mijne inclusief.
Wat met meteen opviel, was de ruime cafetaria met grote ramen, waardoor je niet het gevoel krijgt in een bunker te zitten. Er is een afgescheiden stuk, maar ook een balkon, vanwaar je iedereen kan gadeslaan. Het kleurenpallet werd beperkt tot zwart, blauw en oranje, hip en trendy voor de jeugd en niet te schreeuwerig voor snel overprikkelde moeders zoals ik.


Ik hoef jullie niet te vertellen dat de dochters zich amuseerden. Ze sprongen op verschillende trampolines, doken in de foam pit (soort van ballenbad), leefden zich uit in het avonturenpark en lieten me hun beste salto's zien. De kwaliteit van de foto's is verre van perfect, het is nu eenmaal niet zo makkelijk om stuiterende kinders vast te leggen.




Ik overleefde de namiddag, en de dochters gelukkig ook. Nu kunnen ze een jaar lang nadenken over hun volgend kadootje!


Praktisch: Superjump
- aan de check-in dien je eenmalig speciale kousen te kopen
- je springt per uur, en dit gaat steeds in op het uur.
- springen kan vanaf 6 jaar, en ook mama's en papa's kunnen hun kunsten laten zien
- ook als je niet wil meespringen, mag je het terrein betreden, mits het uitdoen van schoenen.


Deze post werd op geen enkele manier gesponsord. Uitstappen op tienermaat, er wordt nog te weinig over geschreven. Ik wil graag andere moeders met tieners op deze manier inspireren.

woensdag 20 maart 2019

Gemaakt voor (en door) mezelf!

Er was eens een plan en washable paper. Enkel de zoektocht naar het juiste patroon duurde wat langer. Gelukkig bood Libelle onlangs een gratis patroon aan. En dan nog wel ééntje uit 'Mijn Tas' van Elisanna. Daar moest ik niet lang over nadenken.  Een dik uur (en heel wat gevloek, want probeer washable paper maar eens te keren) later, lag mijn nieuwe tas klaar.


 De restjes van de stof en voering werden omgetoverd tot een meeneem-notablok-hoesje van dezelfde ontwerpster. Perfecte match!




 Ondanks blinkende oogjes, blijft deze tas ééntje voor mezelf! Dus lieve dochters: afblijven geblazen!


Lezers met een deskundig oog merken dat ik de laatste stap bij het maken van de tas niet uitvoerde. Het washable paper is iets te stug om hoekjes te maken en om te plooien, dus dit werd vakkundig genegeerd. Maar het maakt mijn tas niet minder stijlvol!


Patroon tas: uit 'Mijn tas 2', onlangs gratis in Libelle
Patroon hoesje: gratis handleiding op de blog van Elisanna
Washable Paper: Feeërieke
Voering: Kwantum


Stof 2019: 20 in, 12 uit



zondag 17 maart 2019

Zondag

Zondag, rustdag. En dat is iets wat ik lang negeerde. Dankzij mijn wisselend uurrooster (1 op 2 weekends ben ik van dienst) en de vele hobby's van de rest van het huishouden, is zondag dikwijls een dag waarop er rondgereden wordt, klusjes gedaan worden, nog een bergje strijk verzet wordt, kortom, allesbehalve een rustdag. Er wordt wel regelmatig gezegd, vandaag hou ik zondag, soms zelfs op weekdagen, maar een immer overvol hoofd zorgt ervoor dat ik toch weer iets ga doen.
Het laatste half jaar, leerde ik veel. Een bijberoep on hold en een muziekgroep die even stilligt, maakt dat ik plots veel tijd over heb. En ik moest het leren. Leren stilzitten, leren niksdoen, leren tijd hebben.
Vandaag hielden we dus luie zondag. Als ik nu rond mij kijk, zie ik een tafel vol snippers, van de dochters die een collage aan het maken zijn. Er staat nog was en strijk, er ligt stof te wachten om geknipt te worden, maar het deert me niet.
Vandaag geniet ik van een vrije zondag, een snipperdag. En dan besef ik dat ik dat veel te weinig doe, zo genieten van niets.



zondag 10 maart 2019

Violet

Vorige week stond er een trouwfeest op de agenda. Daags voordien stond ik een beetje wezenloos voor de kleerkast. Ik nam mezelf in januari voor om niet meer te gaan winkelen tot ik een paar kilootjes minder zou wegen. Intussen vond er ook grote kuis plaats in de nog aanwezige kledingstukken, dus daar stond ik dan. Wezenloos. Voor een bijna lege kleerkast. Want er waren geen aantal kilootjes minder, integendeel. Dus er werd ook niet geshopt.  Soms zou ik zo graag gezegend zijn met net iets meer karakter, net iets meer ambitie. En net iets meer doorzettingsvermogen, zodat mijn dieet langer duurt dan een halve dag.

Ik herinnerde me dat ik een lap stof kocht onlangs, dat ik enkel twijfelde over welk model het zou worden, dat ik raad ging vragen aan de dames op naaiweekend en dat dan ook weer vergat (jawel, weer die ambitie). Diezelfde lap stof werd op zaterdagvoormiddag een kleed.
Zo fier en zo blij dat ik was, dat ik aangekleed naar het feest kon, zo triest word ik bij het zien van de foto's die dochterlief gisteren nam.
Er is niks mis met het kleed, er stond alleen een zot windje. En mijn pas gestylde haar zorgde voor heel wat electriciteit aan mijn lijf, die zelfs een onderkleed niet kon ontladen.Wat ik ook probeerde, mijn billen leken wel een magneet. Om dan nog maar te zwijgen van de overtollige kilo's. Weg stylische fotoschoot.

Toch wil ik jullie de mooiste foto's niet ontzien. Fibremood redde me vorige week van een kledingloos feest. Dankzij hun moodboard kreeg ik inspiratie genoeg om deze jurk te maken. Dat vind ik net zo fijn aan het magazine. Op het eerste zicht zijn niet alle patronen voor mij bestemd, maar als ik dan anderen in hun creaties zie, kan ik alleen maar mijn todo-lijst aanvullen.


Ik maakte Violet: een mooi basispatroon met perfecte v-uitsnijding, snel klaar (want het striklint leende ik uit een andere jurk die nog wel in mijn kast hing, maar die net iets teveel rondingen liet zien) en comfortabel draagbaar. Misschien moet ik mijn fotoshoot nog eens overdoen bij windkracht 0 en een paar kilo minder.


 Patroon: Violet van Fibremood 
Stof: De Stoffenstraat Kasterlee


Stof 2019: 14 in, 11 uit

maandag 4 maart 2019

Een veelvoud aan Isa!

Toen Isabel onlangs testers zocht voor haar damespatroon, twijfelde ik geen seconde. De kinderlijfjes hier ten huize kregen een groeispurt, waardoor ik op zoek moet naar nieuwe patronen.
De Isa voor dames kwam dus als geroepen. Het is niet zomaar een sweater, de getailleerde snit, afgeronde halsboord en raglanmouwen zorgen voor een supervrouwelijk patroon!
Ik maakte niet één, niet twee, maar drie versies. Dankzij de vele opties zou ik er nog honderd verschillende kunnen maken, echt waar. Spijtig genoeg hou ik niet zo van bandwerk, en zijn de kasten van de dochters intussen gevuld genoeg.

Ik begon met de croptop-hoodie, volledig puberproof! De werkbeschrijving loodst je naadloos doorheen het hele V-proces. Ik voerde de kap met dezelfde stof als de V, waardoor het een speelse sweater werd. En meteen kreeg ik (en vooral Isabel) het schoonste compliment: Mama, dit is het allermooiste dat je ooit voor mij gemaakt hebt! (of zegt dit meer over mijn vorige naaisels?)


Er volgde een volgende versie, deze keer zonder V, maar wel met colorblock in de mouwen.


Omdat dochter 2 jaloers was, puzzelde ik voor haar uit de restjes van de twee voorgaande Isa's een sweaterversie. Nu kunnen de dames twinnen. Oftwel: hoe schoon kan zusterliefde zijn?


Bij een volgend groeispurtje weet ik alvast welk patroon er als eerste uit de kast mag komen!

Stof: De Stoffenstraat Kasterlee
Patroon: Isa, verkrijgbaar als pdf-patroon of als papieren patroon. Gaat van maatje 32 tot 48, bevat verschillende colorblock-opties, waardoor je naar hartelust kan variëren.
En voor de snelle beslissers: tot einde maart krijg je er zomaar twee colorblock-opties bij!
Ook interesse? Haast je dan naar de website van Isabel.




Stof 2019: 14 in, 10 uit

woensdag 13 februari 2019

Into Hazel

De derde editie van FibreMood is er, en wat voor ééntje.  Het is een editie op mijn lijf geschreven. Wat een prachtige patronen, er zal hier nog wat genaaid worden, komende weken!


Om jullie te doen meegenieten, maakte ik in voorproef al de Hazel. Oorspronkelijk plande ik een versie voor de oudste dochter, maar een blik in haar kleerkast leerde me dat daar niet echt nood aan was. Het werd een sportieve lange vest, met rits en kap voor mezelf dus. Omdat ik niet zo sportief ben (aheum, understatement of the year), koos ik voor scuba crèpe in plaats van joggingstof. En dat heb ik me niet beklaagd. Wat een zaligheid om te dragen. Ik moest wat puzzelen om alles uit de stof te krijgen, ik volgde niet de aanbevolen hoeveelheid stof, maar hé, het lukte net!
Het maakproces verliep supervlot. Ik voegde enkel een voering voor de kap toe om mijn beige overlockgaren te camoufleren.



Ik kijk nu al uit naar de lente, zodat ik mijn winterjas kan inruilen voor mijn Hazel.


Patroon: Hazel uit FibreMood 3
Stof: De stoffenstraat

Stof 2019: 5 in, 4 uit

zondag 27 januari 2019

Hack or kak?

Je kan dat soms hebben, zo een instant crush op een kledingstuk. Zo gebeurde het ook bij het zien van Sara, een jasje uit La Maison Victor. Het bleef op mijn lijstje staan tot aan het naaidagje vorige week.
Ik tekende het patroon over,  viste stof en voering uit de voorraad en vertrok. Het leek alleen mijn dagje niet. De lap stof was net te klein. Dan zijn er twee opties, of je rijdt terug naar huis, zoekt in de voorraad naar een groter lap, en begint een halve dag later pas aan je naaiwerk, of je doet een beetje van improvisatie. Het werd optie twee. Een beetje puzzel- en knipwerk (en maar een klein beetje  tijdsverlies) later begon ik te naaien. Wat bleek nu? De paspel die ik bijhad, was net tien cm te kort. Ik liet de moed niet zakken en begon aan de voering. Al gauw merkte ik dat het patroon niet echt klopte. Lag het aan mijn tekenkunsten? Was ik te haastig geweest? Geen idee. Maar mijn naaidag eindigde niet met een jasje, zoals ik gehoopt had. Alles verdween weer in mijn naaidoos en belandde op de stapel UFO's.

Ik liet het een paar dagen bezinken, sprak mezelf wat moed in en ging opnieuw aan de slag. Ik gebruikte de getekende patroondelen en mijn boerenverstand, alles werd nagemeten en aangepast.
En zo werd mijn jasje toch nog een jasje. Niet zoals ik het me had voorgesteld, het zag er mijn hoofd iets beter uit. Maar het is wel reuze draagbaar.





Patroon: Sara Jas uit LMV nov-dec 2018
Stof en voering uit voorraad


Stof 2019: 0 in, 3 uit


dinsdag 22 januari 2019

Santé!

De voorbije weken werd hier vooral gebreid. Hoe verslavend het ook is, af en toe heb ik nood aan een andere creatieve uitdaging.

Wekelijks worden hier heel wat citrusvruchten omgevormd tot sap. Eén van de favoriete bezigheden van de dochters, de opkuis niet inbegrepen natuurlijk. Maar in ruil voor de vitamientjes die hier genuttigd worden, ontdoe ik nadien met de glimlach de keuken van alle plakkerige restanten.

Om dit ritueel nog iets feestelijker te maken, kocht ik speciaal een karaf en glazen. 
Op de website van Feeërieke vond ik een DIY-set, een doos waarin het benodigde materiaal zit om het glaswerk te pimpen. Etspasta, twee glaasjes, een spatel, vinyl en een duidelijke gebruiksaanwijzing.
Ik maakte dankbaar gebruik van de bijgevoegde sjablonen (wegens geen cameo in huis en geen zin om zelf te knippen) en ging aan de slag. Het etsen op zich is niet zo moeilijk, je hebt gewoon een beetje geduld en nauwkeurigheid nodig.
In een mum van tijd toverde ik mijn glaswerk om tot een feestelijk setje.
Santé!




Zin om dit ook te proberen, maar liefst onder begeleiding? Check zeker de workshopkalender van Feeërieke!

donderdag 17 januari 2019

Zij heeft stijl!

We zitten met een probleem. Een stijlprobleem.
Onvoorspelbare groeispurten, hormonen die hier en daar vormen beginnen af te tekenen, met daarbijhorende pubergrillen, maakt dat de kleerkast van de dochters niet om aan te zien is.
Daar waar ik vroeger echte meisjesmeisjes, als in rokjes, jurkjes, strikjes en bijpassende kniekousjes, had, ligt de kast nu vol broeken.  Noor zoekt zich een weg, en grijpt naar skinny jeans, liefst zwarter dan zwart. Ella houdt van zacht en gemak, haar stijl kan je best comfy (als in jogging) noemen. Iets naaien voor de dames gebeurt enkel nog na grondig overleg, en veel eisen. En stijlbreuken. Oh, wat mis ik mijn meisjesmeisjes als het op kledij maken aankomt. Na de zoveelste shopbeurt, had ik me er al bij neergelegd. Iets met 'smaken verschillen' (en soms: 'ik word precies oud')
Tot eergisteren. Bij het bekijken van de webshop van een vriendin, meldde Ella dat ze een bloesje gezien had. Frons. Zo eentje dat ze al heel haar leven wou. Fronsfrons.
Na een pasbeurt was madam helemaal tevreden. Een restje stof maakt het geheel af en zorgt voor een tikje stijl in haar kleerkast. (en voor instant geluk bij een luie naaister zoals ik)


Een lapje zwarte stof en een elastiek met goud/glitter vormden na een dik half uurtje een simpel fronsrokje. Zo is het eerste naaisel van 2019 een feit.
Ik ga nu op zoek naar patronen voor topstuks, die ik vroeger steeds links moest laten liggen. Tips zijn zeker welkom. Ook mijn naaidip zal Ella dankbaar zijn!


Rokje: rimpelrok, stof en elastiek uit eigen voorraad
Bloesje: Sweet & Unique (reeds uitverkocht)

Stof 2019: 0 in, 1 uit



zaterdag 12 januari 2019

Slapen in stijl!

Soms zijn patronen zo geweldig, dat je de zelfgemaakte kledij wel de hele dag zou willen aanhouden. En dat gebeurt hier ook.
Half november werd Willa gelanceerd. Naar goede gewoonte voorzag Isabel niet één patroon, maar kan je door aankoop van Willa een hele kleerkast vullen. Een salopettejurk, met rimpelrok of a-lijnrok, een jumpsuit, met of zonder colorblock, een lange broek en een longsleeve, gewoon in één bundel. Ik moest dus niet lang nadenken om dit patroon aan te kopen. Er restte enkel keuzestress om te beginnen.
Navraag leerde me dat er dringend nood was aan nachtkledij. Restjes stof werden bijeengepuzzeld en geknipt. En dankzij Willa kunnen we nu in stijl gaan slapen. Bedankt Isabel!



Patroon: Willa van Bel'Etoile
Stof: uit de voorraad.
Eerlijkheid gebied me om te zeggen dat het knippen en naaien nog in 2018 gebeurde. Dus ik tel dit nog niet mee in de stoffenstand van 2019.


woensdag 9 januari 2019

De 10 van 2018

Ik ben er wat laat mee, maar ik wil deze jaarlijkse traditie niet overslaan.
2018 was een jaar dat me vooral veel rust bracht. Mijn muzikale carrière kent een pauze, mijn bijberoep als lesgeefster werd stopgezet, waardoor ik kon genieten van de tijd die ik plots vrijkreeg. En dat deed deugd. Na jaren mezelf in duizend bochten wringen om de agenda te kunnen volgen, leerde ik omgaan met overschot van tijd. En die tijd nam ik vooral voor mezelf. Onthaasten, zo kan ik het het best omschrijven. Ik leerde om me neer te zetten en te genieten van een boek, deed intussen aan minimaliseren, en maakte zo niet alleen mijn hoofd leeg, maar ook een deel van de kasten.
Op die wolk wil ik 2019 gerust verder doorkruisen.

Ik ontdekte, bij het maken van dit overzicht, dat mijn camera dit jaar heel weinig gebruikt werd. Dus jullie gaan het moeten stellen met een samenraapsel van foto's van mindere kwaliteit. Gelukkig zijn de herinneringen van de allerbeste kwaliteit. Die pakken ze ons niet meer af!


Sinds een half jaar ben ik officieel 'voetbalmoeder'. Iets waarvan ik steeds luidkeels geroepen heb dat dat nooit zou gebeuren. Niet dat ik iets tegen sport heb, zeker niet in groepsverband. Maar al dat gedoe errond, daar had ik geen zin in. Gelukkig kon hun trainer door zijn manier van aanpak me overtuigen.  Zelden een persoon ontmoet die zo positief in het leven staat en jongeren zodanig kan motiveren. Positieve teamspirit for the win!




Mijn kleine wereldverbeteraars mochten gedurende de maand mei reporter zijn voor Karrewiet naar aanleiding van Mei Plasticvrij. Al langer waren we geïnspireerd,  maar dit was de spreekwoordelijke stamp onder ons achterste. Stapsgewijs werd ons aankoopgedrag aangepast, we gingen op zoek naar waardige, regionale en duurzame alternatieven. Intussen merken we dat er een aantal slechte gewoontes weer ingeburgerd zijn. Tijd om nog eens extra aandacht te besteden voor ons milieu.



Diezelfde meimaand vierden we het vormsel van de oudste dochter. Foto's van het feestvarken zijn er genoeg. Gelukkig had mamalief het idee om ook familiekiekjes te schieten. Een zeldzame foto van ons viertjes dus.



Creatieve genen werden doorgegeven. Als het even stil blijft, weet ik dat de dochters me weer zullen verbazen met hun gekke ideeën. En dat deden ze deze zomer ook meermaals. Over naar de studio!



Afgelopen zomer trokken we naar de Auvergne in Frankrijk, meer bepaald naar een piepklein dorpje nabij Pionsat.
Een weekje samen weg uit de drukte, genieten van de natuur en de rust. Spelletjes spelen tot het donker wordt, op zoek gaan naar de poolster en wakkerliggen van het geluid van krekels. Zwemmen in vulkaanmeren, wandelen door uitgestrekte bossen en pitoreske dorpjes, echt vakantie voor ons.
Hier zitten de dochters boven op de Puy de Dome. Na een beklimming van 5 kilometer (met 1464 hoogtemeters) genoten we van prachtige vergezichten.



Gitannekesfoor, onze jaarlijkse afsluiter van de grote vakantie, vierde dit jaar zijn tiende en laatste editie. We genoten de volle vier dagen van de unieke sfeer in een fantastisch weertje. Perfect om het helemaal zen het nieuwe schooljaar in te stappen.



Ergens eind augustus lanceerde FibreMood hun eerste magazine. Dankzij hen nam ik wol en breinaalden mee op verlof. En ik herontdekte het zalige ontspannen gevoel dat breien teweeg brengt.
Afgelopen kerst besloot ik een nieuwe traditie in het leven te roepen. Vanaf nu zorgen we voor een extra kadootje, liefst met liefde gemaakt, speciaal voor iemand die vorige jaar iets betekende voor ons. Een fijne manier om iemand extra in de bloemetjes te zetten. Ook de breikriebels werden doorgegeven. Tijdens de kerstvakantie breide Noor deze trui voor een collega van manlief. En hij werd meer dan goedgekeurd!



Voor een jaartje maak ik deel uit van het designteam van Feeërieke. Hun uitgebreide gamma leent zich perfect voor grote en kleine creatieve projecten. Ideaal om gedachten te verzetten en nieuwe technieken te leren. Deze deurhangers werden gemaakt als minikadootje voor de dochters.



 De laatste foto is er eentje van een goed voornemen, waar tot nu toe jammer genoeg nog niet veel van terecht kwam.  Eén keer per maand willen we een familie-uitstap inplannen. Een moment waar we met z'n viertjes er op uit trekken, genieten van mooie plaatsen in ons Belgenlandje. We begonnen goed, maar intussen verwaterde dit initiatief. Tijd om er nieuw leven in te blazen.
Deze foto werd genomen op een mooie herfstdag ergens op de Kalmthoutse heide. Natuur, vrijheid en tijd voor elkaar! Meer van dat in 2019!

Als ik zo terugkijk, merk ik dat 2018 vooral rust bracht, en dat ik die rust ook bewust weer opzoek. Ik leerde neen zeggen en mezelf toelaten om 'niks' te doen. Hopelijk kan ik dat allemaal vasthouden in 2019.