Naadjes en draadjes

Traditiegetrouw tover ik de laatste maand van het jaar een pyama tevoorschijn voor het petekindje. Zo ook afgelopen december. Ik deed navraag naar zijn maat en maakte een maatje groter dan vorige keer. Een lapje waar ik al jaren niet in durfde knippen werd eindelijk uit de kast gehaald. Ook  het wolfpatroon werd opgediept en iets later lag er een prachtige pyama te blinken. Natuurlijk kon een matching outfit voor pop niet ontbreken. Zelden zie ik een kind zo blij als Jules die zijn pakje opent. Fier als een gieter wordt zijn pyama aangetrokken, om dan de rest van het feest aan te blijven. Fijn dat zelfgemaakte kadootjes zo geapprecieerd worden! Dit jaar viel dat een beetje tegen. Niet voor hem, wel voor mij. Zijn setje bleek namelijk redelijk nipt te zijn. Te klein als in een broek die net een legging lijkt, en een truitje waarvan het lijfje net niet alles bedekt. Lieve Jules liet het niet aan zijn hart komen, en speelde verder in zijn pyama. Maar mijn meterhart kon het niet...

Er waren eens drie beren, die samen in een huisje aan de rand van het bos woonden. Er was een heel grote Papa Beer, een middelgrote Mama Beer, en een kleine Baby Beer. Samen hadden ze veel plezier. Zo begint het sprookje van Goudlokje. Toen Heidi&Finn haar minipals uitbracht, was ik meteen zo verliefd, dat het heel snel in mijn mandje belandde. De net uitgebarsten babyboom was natuurlijk ook een reden om dit patroon aan te kopen. Ik ben nog steeds fan van zelfgemaakte kadootjes (als ik er zeker van ben dat de ontvangers dit appreciëren natuurlijk), dus ik liet me volledig gaan. Het stofje voor de beren werd aangekocht, de rest komt uit de restjesbak. Ik knipte een heel leger beren, zodat er niet één, niet twee, maar drie kinders gelukkig gemaakt werden. Niet allemaal gelijktijdig natuurlijk, want bandwerk is nog steeds niet mijn favoriete bezigheid.  In de boekhandel vond ik een vertelboekje met het verhaal van Goudlokje en de drie beren, zodat er niet alleen ...

Soms vallen puzzelstukjes in elkaar. Dat gebeurde ook toen ik haar deze mooie rugzak zag maken. Plots wist ik waarom ik al zolang een kinderdekbed bewaarde bij mijn stofjes. Het werd gewoon zolang bewaard tot het terug hip was! Toen ik de stof bovenhaalde, viel het wat tegen, de tekeningen waren net te groot om te gebruiken in het rugzakje. Dus knipte ik de mooiste prenten uit en ging op zoek naar bijpassende stof in mijn voorraad. Blauw is mijn minst favoriete kleur, dus moest ik het doen met het enige lapje zachte badstof. Deze werd deftig verstevigd en voila, een knuffelzacht rugzakje werd geboren.       Net zoals bij de meeste van mijn naaisels, slaag ik erin om hier en daar een eigen kronkel toe te voegen of weg te laten. Deze keer verstevigde ik de riempjes extra voor extra draagcomfort (god weet waarom, net alsof een kleuter bakstenen gaat meezeulen, maar kom), waardoor deze iets te stijf zijn. En ik liet de gespen van de draagriempjes achterwege...

Naar jaarlijkse traditie krijgen jarige petekindjes zelfgemaakte kadootjes . Dit jaar had ik heel wat plannen, maar ik stond een beetje in overleefmodus en deed weer van deadlinesewing. Na het maken van de tipi wordt het moeilijker om mezelf te overtreffen. Al heb ik nog wel iets leuks in petto, ooit. Deze keer mocht Wolf van Zonen09 eindelijk uit de kast. Ik kocht het patroon enkele jaren geleden, intussen zijn de dochters groter dan de voorgeschreven maten. Gelukkig zijn er dan petekindjes. Ik rommelde in de stoffenvoorraad, en niet veel later lag er een nieuwe pyama klaar. Niet alleen voor Jules, ook voor zijn pop . Instant liefde, al zeg ik het zelf! Patroon: Wolf van Zonen09 Stof: voorraad Stof 2019: 22 in, 18 uit

Een jaar geleden schreef ik het a l, goede voornemens, niets voor mij. Iets met net iets te weinig karakter. Bloggewijs plande ik wel vier voornemens. Kijken jullie even mee hoe het met deze afliep? Elke maand van selfish sewing doen  Als ik door klik op de tag selfish sewing , kom ik op welgeteld 13 stuks. Hoera dus. Maar als ik ze van dichterbij bekijk, moet ik toegeven dat ik niet volledig slaagde, er zit een breiwerk tussen en ook twee handtassen vallen onder deze tag. Dus dit voornemen wordt weer mee opgenomen voor 2019, in de hoop iets beter te scoren. Mezelf wat meer toe te leggen op het maken van mooie foto's . Oorspronkelijk was het idee: de bijsluiter van de camera uitpluizen en deze ten volle benutten. Blij dat ik dat zo niet in mijn voornemens noteerde. Ik merk al wat vooruitgang in mijn prentjes, al zijn ze verre van perfect. Misschien moet ik me toch maar wat toespitsen op juiste belichting enzo (of gewoon toch maar het boekje lezen) Favorietjes: ...

Petekindjes en kadootjes, het blijft altijd een beetje spannend om voor een verrassing te zorgen. Tot nu toe kreeg Jules elke keer een handgemaakt kadootje, graag blijf ik deze trend voortzetten. Het oorspronkelijke idee werd aan de kant geschoven, iets te arbeidsintensief voor de tijd van het jaar (maar er komen nog gelegenheden genoeg, kwestie van er op tijd aan te beginnen). Dus zocht ik een waardig alternatief. Tijdens het opruimen van de knutselkast, stootte ik op twee schattige sigarendoosjes, ooit meegenomen, netjes weggestopt en al lang vergeten. Ik rommelde in mijn restjesdoos, en een avondje prulwerk later stond mijn kadootje klaar! Een mini bedje zonder knuffel zou nogal belachelijk zijn, dus vormde ik wat lapjes om tot een beerachtige. Niet bepaald mijn beste naaisel ever, maar wel perfect bevonden door Jules. Het tweede doosje werd een kopietje voor een dochter die met puppy-oogjes het geheel aanschouwde. En ik kan ze geen ongelijk geven!

Een logeertas, dat stond er op haar Sint-lijstje. Er wonen hier enkel nog non-believers in huis, dus ik kon mijn gangen gaan. Het stofje werd door haar gekozen, voor de rest zorgde ik. Ik hoefde niet zo lang na te denken over het patroon. Begin vorig jaar maakte ik een tas voor mezelf. Eéntje die regelmatig mee op pad mag. Groot en comfortabel, een handig ritsje vooraan, zodat kleine spulletjes niet verloren gaan, twee grote handvaten, net wat een logeertas nodig heeft. Vergeef me de gekreukte foto's, de tas is inmiddels pubergewijs in gebruik! Nog even wat goed nieuws: het patroon is inmiddels gratis te verkrijgen op de blog van Sabrina. Patroon: Ethan Bag Stofjes: Kwantum Stof 2018: 23 in, 53 uit

Twintig jaar geleden gooide mijn papa zijn leven helemaal om. Hij maakte van zijn hobby zijn beroep en opende een taverne. Intussen veranderde het concept (en het interieur) en runt hij een huiskamerrestaurant. Daarnaast geeft hij ook avondles koken. Zo kunnen anderen ook genieten van zijn kunsten. Want dat zijn het, kunsten. Hij tovert met ingrediënten en creëert de lekkerste gerechten. Deze week is hij jarig. En elk jaar wordt het moeilijker om een kadootje te verzinnen. Want zoals elke vader, heeft hij alles. Zeker als je hobby je beroep geworden is. Dankzij de dames van Feeërieke duurde mijn zoektocht niet zo lang. Ik schreeuw al jaren dat ik ooit houtbewerking wil gaan volgen. De geur van hout, de verschillende kleuren, vormen, het zachte, natuurlijke uitzicht, en dat in combinatie met wat creatief talent, hoe zalig moet dat zijn? Jammer genoeg zit mijn agenda al zo vol, dat ik daar pas in een volgend leven aan ga toekomen. Bij Feeërieke vond ik een houtbrandapparaat en een ...

Het werd weer uitstelgedrag, dat babybezoek van Sem. Zelfs zo uitgesteld dat hij intussen al één jaar oud is. Om dat te vieren, gingen we niet gewoon op bezoek, nee, we deden van glamping. Zomaar, bij hem in de tuin. We vierden babygeluk, vriendschap en het einde van de zomer. En dankzij het nazomerweer werd het een prachtig weekend. Ook uitgestelde bezoekjes verdienen een zelfgemaakt kado. Deze keer combineerde ik een patroon uit de lente van 2007 en een stofje uit de restjeshoek van een naaiweekend. Perfecte match. Patroon: Ottobre lente 2007 Stof: restje Fournituren: Huis van Katoen Stof 2018: 17 in, 44 uit

Ondanks dat ik toen schreeuwde dat ik het nooit meer opnieuw zou doen, begon ik er weer aan.  Want uiteindelijk was het helemaal niet zo moeilijk, toch? Mijn vorige versie had een paar structurele probleempjes en die wou ik graag oplossen. Ik naaide toen tunnels om stokken in te steken en stikte deze onderaan toe, zodat de tent er mooi in kon staan. What was I thinking?!! Meermaals zeeg de tent neer, zwaartekracht, you know!   Ik diende een baby te voorzien van een kadootje en sloeg enkele stofjes in. Yeps, af en toe mag ik nog eens zondigen. Zeker als het object te groot is voor het project dat ik in mijn hoofd heb. En zodat ik niet weer uren aan een stuk zou moeten puzzelen. Want dat maakte van de vorige tent een huzarenstukje. Deze keer pakte ik het wat anders aan. Ik naaide de stoktunnels bovenaan toe, logischerwijs. En de tent? Die blijft gewoon staan. Eat this, zwaartekracht! Met de restjes knutselde ik nog een ...

Het petekindje kreeg voor zijn verjaardag de allerleukste tipi kado. Een fijn kado, waarvan ik weet dat deze met open armen ontvangen wordt. Toch maakte ik nog iets extra. Want jarigen pakken graag kadootjes uit (en de tipi werd niet ingepakt). Bij het opruimen van de stoffenkast legde ik twee stofjes opzij. Stukjes die te klein zijn om mijn dochters te voorzien van kledij, en waarvan de print hen met hun ogen deed rollen. Maar stukjes die ideaal zijn om er iets uit te knippen voor Jules. Ik knipte twee pyama's, ééntje voor hem en ééntje voor zijn pop. Kan je geloven dat dat kleinste pyamaatje het meeste werk was? En dat de dochters nadien jaloers waren? Uit het tweede lapje toverde ik een shirtje tevoorschijn. Mijn dames passen jammer genoeg niet meer in het patroon van Wensje, gelukkig zijn er kleine neefjes om dit goed te maken. Stof 2018: 7 in, 23 uit

Na het uitrommelen van mijn stoffenvoorraad bleek ik een hele berg stof zonder doel te hebben. Oorspronkelijk wou ik ze meenemen op naaiweekend, waar we een restjeshoekje hebben waaruit iedereen kan grabbelen, maar net op tijd kwam ik op het idee om ze te gebruiken voor het verjaardagskadootje van mijn neefjes. Het maken van een tipi stond al langer op de planning. Ik zocht en vond op het www verschillende werbeschrijvingen, legde ze naast elkaar, hield rekening met ieders opmerkingen en puzzelde zelf een patroon ineen. Omdat ik met restjes werken, duurde het uren, dagen, weken, voor ik klaar was met de panden. Er kroop niet alleen veel tijd in, ook kilometers draad. Alle spoeltjes en klosjes zwart, wit, beige, bruin en groen verdwenen één voor één uit mijn voorraad. Hoera voor de plaats in mijn kast. En nog meer hoera voor het resultaat. Hopelijk zijn de neefjes even blij als ik.   Stof 2018: 7 in, 20 uit

Jarige dochters verrassen, elk jaar wordt het moeilijker en moeilijker. Niet dat de speelgoedkasten hier uitpuilen (hier geldt de regel: als het niet meer in de kast past, moet er eerst iets anders verdwijnen), maar eigenlijk hebben onze meisjes alles wat ze nodig hebben. En toen was er *ping* Urban Jungle Doll s en *ping* het Sewnaaizweekend. Khoef hier niet veel woorden aan vuil te maken. Alles viel gewoon in de plooi. Een week voor Ella haar verjaardag vertrok ik op naaiweekend. Met veel stof en patronen, en vooral een lijstje met daarop mijn prioriteiten. Niet dat er iets 'moet' op zo'n weekend, het is eerder een kwestie van dat er iets 'kan' en 'mag'. Een weekend waarin er tijd en rust is, om te doen waar je dat moment zin in hebt.  In mijn tas stak ook alles om een pop te maken voor Ella. Zij werd dan al wel tien jaar, mijn kleinste meid is een echte knuffelbeer. En zot van alles wat zacht en schattig is. Een zelfgemaakt kado ontbrak nog in haar ass...

De week voor Kerst werd er een nichtje geboren. Het eerste nichtje voor mijn dochters (toch langs die kant van de familie), dus mijn meisjes zijn superblij dat ze versterking kregen. En baby's verdienen kadootjes. Ik greep terug naar een beproefd recept, het babyjasje uit 'Zo Geknipt, intussen beter gekend als One to hug . Dankbaar om te maken, nog dankbaarder om af te geven. En ook een klein hoeraatje voor mijn goede voornemens. Stof: ooit bovengevist uit de restjesbak in De Stoffenstraat Patroon: One to Hug van Mind the Whale Stof 2018: 0 in, 3 uit

Bij een nieuw jaar horen goede voornemens, die dan naar nog betere gewoonte al na een paar weken flagrant de mist in gaan. Ik moet er niet om liegen, elk jaar plan ik zoiets als minder snoepen, een paar kilo's afvallen, meer sporten, meer tijd steken in vriendschappen, leren neen zeggen, ... en wegens te weinig karakter en tijd komt hier niks van in huis.(en ik hoop dat jullie nu allemaal instemmend ja zitten te knikken) Dus dit jaar zou ik geen goede voornemens maken. Tot Marjolein met een uitdaging kwam. Wat als we blogvoornemens zouden maken? Ik liet het even bezinken en kwam tot het besluit dat het misschien wel zou werken. (al kunnen we daar binnen twaalf maanden pas iets concreets over vertellen natuurlijk) Om mezelf niet teveel druk op te leggen, besloot ik om vier voornemens te maken. Bij deze probeer ik in 2018 officieel : - elke maand van selfish sewing te doen (hoera, daar ben ik deze maand dan al in geslaagd!) - mezelf wat meer toe te leggen op het maken van mooi...

Onlangs nam ik mijn breinaalden weer onder de arm. Het breien van mijn sjaal werkte zo rustgevend en bijna hypnotisch ontspannend, dat ik geloof dat ik verslaafd ben. Voor de eerste keer maakte ik iets dat uit meer bestond dan een rechte lap. Met meerderen en minderen en al. Binnenkort verhuist het truitje naar een nieuwe eigenaar, en ga ik op zoek naar een nieuw projectje.   Patroon: Marcel Trui uit La Maison Victor editie sept-okt 2015 Wol: Merinokatoen uit Het Stoffenwinkeltje in Westerlo