donderdag 5 september 2019

Slow Sewing

Niet zo erg als hersenen die niet meewillen.
Ik had nood aan afleiding. Liefst iets nuttig. Iets dat je zag groeien en toch relatief snel resultaat gaf.
Dankzij Katrienette haar gratis patroon vond ik weer de weg naar mijn naaimachine. Niks freestylen, gewoon stap voor stap de beschrijving volgen. Met een prachtig resultaat. Satisfying, zou de puberdochter zeggen.


Een lap nepleer werd doorstikt, het oogt zo net iets minder saai. 
Kamsnaps vervangen de voorgeschreven sluiting (mijn god, geen idee waarom ik dat ooit in huis haalde, die voorraad geraakt in een mensenleven niet opgewerkt), en houden het wonder boven wonder nog steeds vol.
Ook de versteviging werd aangepast aan de resten uit mijn voorraad, kwestie van meer plaats te krijgen in de kast.


Dank u, Katrien, voor de duidelijke werkbeschrijving. Net wat mijn hersenen nodig hadden afgelopen weken.
 


Patroon: Briletui Katrienette
Stof: voorraad

Stof 2019: 44 in, 66 uit (36 verwerkt, 30 verkocht)

maandag 2 september 2019

Een nieuwe start!

Het was hier stil, niet gepland. Een bewuste stilte.  Niet dat ik er zelf voor koos. De tijd had me ingehaald. Ik stond op de pechstrook en kon alleen maar verbijsterd kijken naar alles en iedereen die me voorbijstak.

Het deed pijn. Eerlijk gezegd voelde ik mezelf altijd een sterke madam, en stiekem was ik daar ook wel een beetje fier op. Het huishouden, werken in een onregelmatig uurrooster, twee opgroeiende dochters, vele hobby's, en dan nog hier en daar vanalles willen meepikken. Lekker druk, maar ik genoot er ook wel van. Maar begin dit jaar veranderde dit.
Mijn werk deed ik de voorbije 20 jaar met hart en ziel, met veel enthousiasme en plezier. Maar meer en meer begon het een opgave te worden. Mijn collega's zullen dit niet meteen gemerkt hebben, maar het vrat zoveel energie dat ik thuis minder begon te functioneren.
Ik kon het nog wel hoor, opstaan, iedereen klaarmaken voor school, boodschappen doen, eten maken, wat smalltalk hier en daar, .... Maar eenmaal dit gedaan, hing ik in de zetel, gordijntjes toe, en moest ik het bekopen. Elk sociaal contact was teveel. Ik dwaalde af tijdens gesprekken, afgeleid door omgevingsgeluiden, andere mensen, ... De baan op met de auto, voelde als een uitstap met een tientonner. Een boek lezen, tv kijken, het lukte niet. Zelfs in de stoffenwinkel moest ik bijna hyperventilerend buitengaan.  Ik vond enkel rust alleen thuis, op de bank of in bed.

Wat ikzelf bestempelde als een voorjaarsdipje, werd door mijn naaste omgeving in vraag gesteld. Ik was niet langer meer mezelf. Ik overleefde enkel. Er volgden dagen vol tranen voor ik naar de huisarts stapte en een briefje liet schrijven. Burn-out, een term die ik niet wilde aanvaarden, maar die daar zwart op wit stond.
Ik was mezelf niet meer, en de energie om dit aan te pakken ontbrak. Onze agenda werd leeggehaald, en aangepast aan mijn ritme. En zo gebeurde het, en ik leerde het te aanvaarden. In kleine stapjes. Eerst waren er lege dagen, dagen waarin enkel het hoogstnodige gebeurde. Stilaan begon ik weer te verlangen naar sociale contacten, naar samenzijn, naar energiemomentjes. Om soms na enthousiaste momenten weer te crashen en leeg te lopen. Gelukkig zijn er genoeg mensen om me heen, die op het gepaste moment een hand aanreiken. Een berichtje, kaartje, bloemetje, elke blijk van vriendschap werd hartelijk in ontvangst genomen.
Er werd gesnoeid in mijn internetgebruik, ik verwijderde me uit allerhande whatsappgroepjes en deed grote kuis. Niet in één keer, maar hoekje voor hoekje. En zo verwijderde ik overtollige ballast en creëerde rust,  in huis en in mijn hoofd. 

De grote vakantie is niet het ideale moment om thuis te zitten. Toch lukte het me om na een dikke twee maanden een soort rust te vinden.  De grootste verandering die gebeurde , gebeurde in mijn hoofd. Ik aanvaarde mezelf en leerde neen zeggen, neen tegen de snelweg waarop we zaten. Nu probeer ik het leven te bewandelen langs minder drukke paden en zal je me af en toe terugvinden op een bankje aan de zijkant.

Drie maanden, het lijkt niet veel, maar elke dag zonder goesting was er eentje te veel. Het blijft een weegschaal, bewaken van grenzen en zoeken naar rustmomentjes. Ik ben er nog lang niet. Maar we gaan ervoor. Want ik wil terug pretlichtjes in mijn ogen, terug onbezonnen genieten van het leven. Terug mij zijn!

maandag 3 juni 2019

Viva la Vita!

Twee klassedames bijeen, daar kan alleen maar een toppatroon van komen. Check dus zeker Vita, het nieuwste patroon van Isabel en Katrien.  Naar goede gewoonte leveren ze weer kwaliteit: een fijne werkbeschrijving met vele opties.


Ik koos voor de Vita met V-hals vooraan, split achteraan en manchetten aan de driekwartsmouwen.




Het kiezen uit alle opties was het moeilijkste werkje. Eenmaal je je schaar in de stof zet, heb je in geen tijd een prachtige blouse als resultaat. Een blouse die je zowel casual als chique kan dragen. Ideaal gerief dus! Hou zeker het www in de gaten, want er zullen nog heel wat prachtige variaties voorbijkomen.


Patroon: Vita, zowel voor dames en tieners als voor kinderen beschikbaar
Stof: Huis van Katoen

Stof 2019: 24 in, 23 uit

maandag 27 mei 2019

Urban Style meets Fibremood

Hebben jullie dat ook voor? Je staat in de winkel aan de kassa en de dame voor u heeft een rol prachtige stof vast. Ze neemt haar deel en ik hoor de kassière zeggen: nog één metertje en dan is deze al uitverkocht. Wat doen jullie dan?
Zo ging ik dus een tijdje geleden naar de stoffenwinkel en stond ik iets later weer buiten met meer stof dan op de planning stond. Ik kon het laatste metertje Flower Garden toch niet laten liggen?

Al van in de winkel wist ik wat ik met het lapje ging doen. De Berlin Beat werd al meerdere keren gemaakt, en blijft een topper. Ideaal tussenseizoensgerief. Het metertje stof werd aangevuld met de bijpassende kleur French Terry. Zo verkreeg ik een hippe, sportieve bomber.


Een tijdje geleden maakte ik de Connor vest van Fibremood (ongeblogd zelfs) voor de dochter, en ik was op slag verliefd op de boordband hiervan. Tikkeltje anders dan bij de Berlin Beat, maar zeker een mix and match waard.


Het werd een naaistuk in stukken en brokken, wat resulteerde in heel wat getorn, niets zo onefficiënt als dingen raprap willen doen. Maar hé, ik zette door en ben oh zo blij met het resultaat.


Patroon: Berlin Beat uit Urban Style van Byevamaria
enkel de boordband zette ik in volgens het patroon Connor van Fibremood
Stof en fournituren: SYAS van bij Huis van Katoen

Stoffenstand 2019: 22 in, 23 uit (hoera)

dinsdag 14 mei 2019

Rugzak, rugzak!

Soms vallen puzzelstukjes in elkaar. Dat gebeurde ook toen ik haar deze mooie rugzak zag maken. Plots wist ik waarom ik al zolang een kinderdekbed bewaarde bij mijn stofjes. Het werd gewoon zolang bewaard tot het terug hip was!
Toen ik de stof bovenhaalde, viel het wat tegen, de tekeningen waren net te groot om te gebruiken in het rugzakje. Dus knipte ik de mooiste prenten uit en ging op zoek naar bijpassende stof in mijn voorraad. Blauw is mijn minst favoriete kleur, dus moest ik het doen met het enige lapje zachte badstof. Deze werd deftig verstevigd en voila, een knuffelzacht rugzakje werd geboren.



 

 
Net zoals bij de meeste van mijn naaisels, slaag ik erin om hier en daar een eigen kronkel toe te voegen of weg te laten. Deze keer verstevigde ik de riempjes extra voor extra draagcomfort (god weet waarom, net alsof een kleuter bakstenen gaat meezeulen, maar kom), waardoor deze iets te stijf zijn. En ik liet de gespen van de draagriempjes achterwege, waardoor ik nu twijfel over de lengte ervan. Te laat allemaal, het rugzakje staat klaar om kado te doen, hopelijk is de ontvanger even content als ik.



Stof: uit de voorraad
Patroon: GRATIS patroontje 'My first backpack' van IrisMay

Stoffenstand 2019: 22 in,  21 uit


dinsdag 7 mei 2019

Lila

Het iets minder warme weer deed me verlangen naar een warme trui. Zo eentje waar je in kan verdrinken, die knuffelzacht is en die je nooit meer wil uitdoen.
Wel, zo een trui lag er hier te wachten, netjes gebreid, een klein beetje avontuurlijk geëindig en daardoor weggelegd, wachtend op de finishing touch! Wat een winterwerkje ging worden (jaja, voorgaande dateert van ergens in november), werd dus een lente-opdracht.
Vandaag presenteer ik jullie mijn Lila, uit de tweede editie van Fibremood.



Ik leerde breien in het vierde leerjaar, bij juf Mariette. Je weet wel, rechts en averechts, met veel steken die vielen en dan door de juf met veel geduld weer opgehaald werden. Een lap met veel wit een rood, en vooral veel gebroddel. Veel verder dan dat raakte mijn opleiding (in breien dan) niet.
Er werd de laatste jaren wel meer gebreid hier thuis, maar veel verder dan een sjaal of een dekentje geraakte ik niet.
Fibremood bracht daar verandering in. De grote wolzolder bij ons mama en wat lef, meer was er niet nodig om aan hun breipatronen te beginnen. Afgelopen zomer toverde ik een mini-Tara uit mijn priemen. En het resultaat gaf zoveel voldoening dat de breimicrobe mij te pakken kreeg.
In tegenstelling tot het naaien, waarbij je meestal toch wel snel resultaat ziet, is breien eerder een zen-moment. Het ritmisch tikken van de priemen, het zien onstaan van een patroon in je werk (vooral bij deze trui, wonderbaarlijk mooi), naald voor naald je werk zien groeien, echt relaxerend.



Lila is een oversized model. Laat u vooral niet afschrikken door het motief aan de voorkant, de uitleg in het boekje is zo helder dat je zonder problemen na een paar naalden doorhebt hoe de volledige trui gemaakt wordt.
Bedankt Fibremood, om me een breiboost te geven.


 

Wol: Zolder van de mama
Patroon: Lila uit Fibremood 2/2018

woensdag 1 mei 2019

Weer een kadootje!

Naar jaarlijkse traditie krijgen jarige petekindjes zelfgemaakte kadootjes. Dit jaar had ik heel wat plannen, maar ik stond een beetje in overleefmodus en deed weer van deadlinesewing. Na het maken van de tipi wordt het moeilijker om mezelf te overtreffen. Al heb ik nog wel iets leuks in petto, ooit.
Deze keer mocht Wolf van Zonen09 eindelijk uit de kast. Ik kocht het patroon enkele jaren geleden, intussen zijn de dochters groter dan de voorgeschreven maten. Gelukkig zijn er dan petekindjes.

Ik rommelde in de stoffenvoorraad, en niet veel later lag er een nieuwe pyama klaar. Niet alleen voor Jules, ook voor zijn pop. Instant liefde, al zeg ik het zelf!


Patroon: Wolf van Zonen09
Stof: voorraad

Stof 2019: 22 in, 18 uit