woensdag 21 november 2018

Linkparty#5: over wol en tijd!

De nieuwe FibreMood is er. En het is weer een fijne editie. Mijn hoofd zat al vol maakplannen, na het zien van al dit moois, loopt het gewoon over.

Voor de Linkparty mocht ik in avant-première een patroon kiezen en maken. Om mezelf wat uit te dagen, koos ik voor een breiwerk. Ik was enkel vergeten dat dit ietsiepietsie meer werk vraagt dan een naaisel. En dat breien voor mezelf ook wat meer wol vraagt dan breien voor kinderen.
Daarom moet ik jullie een klein beetje teleurstellen, want mijn trui raakte nog niet klaar.

Ik koos weer wol op de zolder bij moederlief en begon ijverig. Tot ik gisteren in tijds- en vooral wolnood raakte. Tijdsnood als in: twee mouwen breien op een dag, waarin je nog moet werken. En wolnood als in: oeps, misschien had ik beter iets grondiger berekend of ik zou toekomen met het aantal bolletjes. Ik begon aan twee mouwen tegelijk te breien, in de hoop zo ver mogelijk uit te komen, en dan tevreden te zijn met de mouwlengte.

 
Een wonder gebeurde. Tijd kreeg ik niet kado, maar in mijn tas, die de voorbije weken overal mee naartoe ging (oja, ik was de moeder die tijdens de vioolles, in de auto, op bezoek, zowat overal zat te breien.), vond ik vanochtend een verstopt bolletje wol. Gedaan met panikeren. Want de mouwen zullen nu wel de voorgeschreven lengte krijgen.



Wat ik jullie al wel kan laten zien, is het motief op het voorpand. Verbazingwekkend dat ik, die enkel rechts en averechts kan breien, dat tevoorschijn toverde.  En dat het mooi gaat zijn, dat zal ik jullie één van de volgende blogpost zeker laten zien.


woensdag 31 oktober 2018

Een houten kadootje!

Twintig jaar geleden gooide mijn papa zijn leven helemaal om. Hij maakte van zijn hobby zijn beroep en opende een taverne. Intussen veranderde het concept (en het interieur) en runt hij een huiskamerrestaurant. Daarnaast geeft hij ook avondles koken. Zo kunnen anderen ook genieten van zijn kunsten. Want dat zijn het, kunsten. Hij tovert met ingrediënten en creëert de lekkerste gerechten.
Deze week is hij jarig. En elk jaar wordt het moeilijker om een kadootje te verzinnen. Want zoals elke vader, heeft hij alles. Zeker als je hobby je beroep geworden is.

Dankzij de dames van Feeërieke duurde mijn zoektocht niet zo lang. Ik schreeuw al jaren dat ik ooit houtbewerking wil gaan volgen. De geur van hout, de verschillende kleuren, vormen, het zachte, natuurlijke uitzicht, en dat in combinatie met wat creatief talent, hoe zalig moet dat zijn? Jammer genoeg zit mijn agenda al zo vol, dat ik daar pas in een volgend leven aan ga toekomen.
Bij Feeërieke vond ik een houtbrandapparaat en een collectie blanco houten spullen. Internet werd afgeschuimd op zoek naar fijne quotes en ik ging aan de slag.


Met de EZtransfer kan je makkelijk tekst van een blad overzetten op je ondergrond. Eerlijkheid gebied me om te zeggen dat ik even vergeten was om mijn tekst in spiegelbeeld af te printen, dus ik schreef alles met losse hand op het hout.
De brander heeft zeven verschillende opzetstukjes, waardoor je eindeloos kan variëren. Ik gebruikte enkel een dikke en een dunne schrijfpunt, maar voor een volgend project (oja, dit is echt verslavend) gaan andere opzetstukken zeker nuttig zijn.


Mijn oog viel eerst op de houten lepels, zeker nuttig voor een kok. Heel bescheiden begon ik met de naam van mijn papa er op te zetten. En ik vond dat dat al meer dan genoeg was.
Een houten memobord, waarop een recept kan bevestigd worden, werd voorzien van een fijne qoute.



Ook een houten kratje en onderzettertjes kregen een spreuk.
Een wijnkistje werd gevuld met een zelfgemaakte, pikante olijfolie.

 

 




Dit alles vormt een fijn geheel.




Om het kadootje nog een persoonlijke touch te geven, zocht ik een blanco receptenboekje. Zo kunnen geheime recepten later aan het nageslacht doorgegeven worden. Een toevallig (bestaat dat?) bezoekje aan The Flying Tiger later was ik een boekje rijker.


Papa, gelukkige verjaardag, op naar nog vele jaren (en dat we nog lang mogen proeven van al het lekkers dat je altijd tevoorschijn tovert!)


donderdag 18 oktober 2018

Never change a winning team

Ella en haar jurkjes, het blijft een moeilijk topic.Want het kind heeft karakter. Ik kan me geen makkelijkere dochter voorstellen dan Ella, maar als madam neen zegt, dan is het ook neen. Compromissen kent ze niet. Zo ook niet als het over haar kledij gaat.
Gelukkig is er één patroon dat hier al meermaals uit de kast kwam, en waar ze nog steeds zotcontent van is. Tijdens het naaiweekend plande ik een versie in een allernieuwste SYAS. Bijna moest ik mijn plannen staken, in alle hevigheid had ik het verkeerde patroon meegenomen. Maar zoals in elk sprookje, is er steeds wel een reddende engel, zo ook op ons naaiweekend.
Veel hoef ik er niet over kwijt. Het patroon werd hier en daar wat vergroot (wegens een groeiende dochter en patroon dat maar tot 10 jaar gaat). En intussen ben ik ook verliefd op de kwaliteit van de stof (als allerlaatste op de wereld waarschijnlijk), wat een zaligheid om te verwerken, en nog meer een zaligheid om te dragen.
Ella deed zelf de choreografie van de fotoshoot. Zalig toch, kinderen met een eigen wil!






Patroon: Lena jurk uit 'Zelfgemaakte kleertjes' van Catharine Deweerdt
Stof: Twill Noise van SYAS, gekocht bij Huis van Katoen

Stof 2018: 21 in, 51 uit

maandag 15 oktober 2018

Ik ging op naaiweekend en nam mee ... de mama!

Jawel, jullie lezen het goed, ik ging op naaiweekend en ons moeder ging mee.
In mijn kindertijd werd ik verwend door zelfgemaakte kleertjes, ik werd letterlijk grootgebracht met een naaimachine in de buurt. Toch werd de microbe pas later doorgegeven. Zo ergens rond mijn huwelijk kreeg ik het idee om mijn trouwjurk zelf te maken. Een nieuwe naaimachine en overlock zorgenden toen voor een resultaat waar ik nog steeds fier op ben. En zo werd mijn nieuwe hobby geboren.
Ook moederlief liet haar machine niet stilstaan. Met ups en downs werd er genaaid, zowel voor kleinkinderen als voor zichzelf. Zeker nu ze mag genieten van haar pensioen.
Toen Davina liet weten dat ze een naaiweekend organiseerde, hoorde ik mijn moeder tegen de moeder van een vriendin zeggen dat ze dat ook wou doen. Niet veel later werden er dus twee moeders ingeschreven.

Vorig weekend was het zo ver, we trokken naar Westmalle. Het hele weekend hoorde ik zoemende machines, zag ik kledij tevoorschijn getoverd worden, en ik genoot. Van de rust, van de tijd die ik ongestoord kon indelen (ik ontsnapte zaterdagavond even voor een optreden van Vive La Fête, hemels gewoon) en de toffe babbels aan de naaitafel.
Ik plande een aantal projectjes, begon aan alles, maar spijtig genoeg raakte er niets volledig klaar. Er is dus nog werk aan de winkel.

Wat wel klaar raakte, waren de ritstasjes die we als verrassing voor elkaar maakten. Naar goeder gewoonte uit restjes stof. We speelden een beetje vals, mijn moeder en ik. Want zij maakte nog nooit zo een tasje. Ik maakte de twee ritstasjes vooraf. En ik leerde haar ter plaatse hoe ze er nog ééntje moest maken. 



De titel van mijn blogpost deed jullie misschien denken dat ik nog het een en ander te vertellen had over mijn moeder. Dat is eigenlijk nie zo. Ik kan alleen maar zeggen dat zij wel haar naaisels afkreeg. En dat het zeker voor herhaling vatbaar is, zo moeders meenemen. Quality-time voor allebei.

Bedankt Davina voor het organiseren van dit fijne weekend. En om ons te voorzien van een rijkelijk gevulde goodiebag.

Ook dikke merci voor alle gulle gevers!
Babarum - Bel'etoile - Braspenninckx naaimachinekliniek - Coffee and thread - Costur Art - De Banier - Eef Theys - Fabricated - Fairytailors - Feeërieke - Iris May - La Maison Victor - Lannoo - Miss Pixie - Olive - Pieke Wieke - Poppy - Lotte Martens - Sansahash - See you at six - Spoonflower - Stoffengalerij - Stoffenkamer - Stoffenstraat - Thread Theory - Waffle patterns

Stof 2018: 20 in, 50 uit

woensdag 10 oktober 2018

Ook een beetje Stik Belgique

Ook dit jaar wordt er weer van Stik Belgique gedaan. Deze keer worden Belgische talenten in de kijker gezet gedurende de ganse maand oktober. Je vindt me niet terug in de wekelijkse blogtoer, maar ik kon toch niet achterwege blijven.


Een tijdje geleden vond ik in de koopjeshoek van Veritas een diy-pakketje van Lotte Martens. Het was al eens opengeweest, de verpakking vertoonde hier en daar wat scheurtjes, die mooi met plakband gecamoufleerd werden, maar een deftige inspectie leerde me dat het geheel nog volledig was. Zo belandde er een prachtlapje (met versteviging en al) voor een zacht prijsje in mijn kast.

De verpakking en werkbeschrijving werden genegeerd. Ik gebruikte een gratis patroon, wat resulteerde in een prachttas. Dit gebeurde niet zonder gevloek en getorn. De scubastof liet zich gewillig stikken, maar liet hier en daar een welving achter die mij niet zinde. Ook de draagriem werd tot drie keer toe hermaakt wegens te dik voor de glijders, te scheef gestikt, ... (hiervoor kocht ik nieuwe zwarte scubastof, het lapje Lotte Martens was net te klein om anderhalve meter riem te voorzien)


 

Ondanks alles ben ik blij met het resultaat. Een simpele handtas, net groot genoeg voor wat persoonlijke bezittingen, meer moet dat niet zijn.
En met een Belgisch stofje!





Stof: Diy-pakket van Lotte Martens, aangevuld met scuba uit Kwantum,
Fournituren: Huis van Katoen
Patroon: Lilac Mini Messenger (gratis internetpatroon)

Stof 2018: 20 in, 47 uit

dinsdag 2 oktober 2018

De rustigste september ever!

De laatste jaren kreeg ik meermaals te horen: 'Hey, lang geleden, alles goed met jullie?' En dan was mijn antwoord steevast: 'Ja hoor, drukdrukdruk!' En ik deed gewoon druk verder. 
Jullie weten wel hoe dat gaat. Twaalf jaar geleden werd ik moeder. We namen een beetje een valse start, maar sloegen ons erdoor. Twee jaar later kwam er een dochter bij. En dan ging het leven in een snelle vaart vooruit. Peuters werden kleuters, gingen plots naar de lagere school en kregen een berg hobby's. Dat in combinatie met voltijds werken in een onregelmatig uurschema en een verbouwing maakten dat ik steeds aan het zorgen, puzzelen en rondrijden was. Zorgen voor de dochters, zorgen voor de was en plas, zorgen voor eten, zorgen voor het hele huishouden. 
Eigenlijk vooral zorgen dat het plaatje klopte, dat alle puzzelstukjes op de juiste plaats terechtkwamen. Ik was zo aan het zorgen voor alles, dat ik mezelf vergat. Tot een vriendin op een vrijgezellenavond zich luidop afvroeg waar die spontane, vrolijke flapuit, het feestbeest van weleer gebleven was. Ik nam het haar kwalijk, liet een traan, was zelfs een beetje boos om deze opmerking. Langzaamaan begon ik te beseffen dat ze gelijk had. Het moederschap had me veranderd, ik nam mijn verantwoordelijkheden heel serieus, zelfs te serieus, en vergat te genieten. En erger nog, ik miste mijn vrolijke versie, dat feestbeest ook.
Het werd een heel proces, iets dat een paar jaar duurde, eentje met vallen en opstaan. Leren neen zeggen, niet alleen tegen de buitenwereld, maar ook aan mezelf. Leren keuzes maken in plaats van alles te willen doen. Leren mezelf niet zoveel druk op te leggen.
Ik maakte tijd voor kleine dingen, laste verplichte rustmomenten in en stond mezelf toe om eens 'niks' te doen. Ik waakte over mijn slaappatroon en creëerde plaats in mijn hoofd door het hele huis te minimaliseren.
Half augustus begon ons verlof, we trokken naar Frankrijk, genoten van het mooie weer en gunden ons bij thuiskomst nog een paar extra 'niks'dagen. Hobby's in een uurrooster gegoten, boekentassen in orde gemaakt en ik liet alles gebeuren. 
Dat alles maakt dat deze september de rustigste en makkelijkste maand ever werd. Ondanks de start van het schooljaar, van de vele muzikale en sportieve nevenactiviteiten van de dochters.
Het zat allemaal in mijn hoofd, dat druk bezig zijn. 
Het is een slappe koord tussen inspanning en ontspanning, waar vooral voldoening overheerst.
En het is die voldoening die me nu rust geeft.

donderdag 20 september 2018

Voetbaldochters

Sinds begin dit schooljaar mag ik mezelf voetbalmoeder noemen. Begin van de zomer werd er een meisjesploeg gestart in de buurt, manlief wreef zichzelf in de handen en ik, ik gaf toe. Sporten is gezond. Een beetje teamspirit ook. Dus sinds een paar weken staan wij wekelijks langs de zijlijn toe te kijken hoe onze dames het veld overhuppelen, de bal proberen af te snoepen bij hun tegenstander, verdedigen, lopen, en vooral genieten. Tot nu toe wonnen ze nog geen enkele match, maar dat maakt het voor hun niet minder plezant. Hun trainers weten hen te motiveren, en doen elk kind geloven in zichzelf, mooi om te zien.
Vestimentair zijn voetbaloutfits verre van hip. Mijn haar gaat recht omhoog staan als ik de dames zie rondlopen in hun tenu. Ik plande dus om een sportpak te naaien voor hen. De testersoproep van Beth kwam net op tijd. Vorige week lanceerde ze het Alisweatshirt. Ik naaide er een paar weken geleden eentje. En om het plaatje af te maken, kreeg Ella een bijpassende broek.
Zo kan ze in stijl met de buurtjongens mee gaan voetballen.


Het Alisweatshirt is een klein beetje oversized. Het gaat van XXS tot XXL. Ik waagde het erop om voor Ella de XXS te maken. De mouwen werden een klein beetje ingekort, het geheel is nog aan de ruime kant, maar daar trekt mijn voetbalster zich niks van aan. 




patroon shirt: Alisweatshirt  van Sewdiy
stof sweatshirt: Chat Chocolat
stof broek: De Stoffenstraat Kasterlee

Stof 2018: 19 in, 46 uit