Naadjes en draadjes

Ik kon het weer niet laten en stelde me kandidaat voor het testen van een jurk. Kelly van Ruby and Jack Patterns zocht mensen om een prinsessenjurk te maken. Met Halloween in aantocht (en omdat de dochters de roze fase al even gepasseerd zijn) maakte ik van de gelegenheid gebruik om zeemzoete kleuren te vervangen door zwart en paars. Ella was dolgelukkig met haar heksenjurk en trok afgelopen vrijdagavond zo het bos in op zoek naar spoken en geesten. (onder begeleiding van een heuse bende spokenjagers welteverstaan)

 Naaien is niet mijn enigste uitlaadklep. In het verleden liet ik jullie al weten dat er hier regelmatig wat muziek gemaakt wordt. De voorbije tijd was het hier dan ook regelmatig drukdrukdruk. En vandaag mag ik jullie het nieuwste nummer van The Searching laten horen. Een nummer dat mij, na ondertussen ontieglijk veel gedraaid te zijn, elke keer nog nieuwe dingen doet ontdekken, een nummer waar ik wel een beetje fier op ben. Alle credits gaan naar Tijs, onze zanger/gitarist/de man die het liedje maakte. Maar ik ben blij dat ik deel mag uitmaken van The Searching en hoop dat we samen nog veel mogen (uit)delen. De volledige cd zal rond Nieuwjaar verkrijgbaar zijn. Veel luisterplezier! https://www.youtube.com/watch?v=PEpGPMYo9AI&feature=youtu.be

Compagnie M , een gevestigde waarde in de patronenwereld. Ik testte en keurde reeds langer geleden en kan, net als de rest van blogland, alleen maar beamen dat de patronen van Marthe geweldig zijn. Mara is mijn favoriet, al sinds de testversie . Er volgden nog een aantal stuks, niet altijd op het www gepost, en nog steeds blijft het patroon mij boeien. Voor de grote Compagnie M Contest 2015 , koos ik dus weer voor Mara. Om toch nog een keertje uit mijn comfortzone te komen, hackte ik het patroon. En eigenlijk niet alleen het patroon. Ik hackte ook mijn dochter. Noor, de oudste dochter, kan je helemaal vergelijken met Pippi Langkous. Niet alleen omwille van de haarkleur. Neen, omwille van de energie en creativiteit dat die meid bevat. Haar hoofd draait steeds op volle toeren, ze hangt graag in bomen, haalt allerlei fratsen uit, zingt de hele dag door, en dat is nog niet alles. Ga je met Noor naar de winkel, dan heeft ze steevast de meest kleurrijke kledij bij. De Mara die ik in ...

Lotje werd weer tante. Omdat het kadootje vorige keer hartelijk onthaald werd, mocht ik nog eens achter mijn naaimachine plaatsnemen. Ik toverde in stukjes en brokjes een heel setje tevoorschijn (mijn uitstelgedrag en schuldgevoel verdwenen vrij snel, wat is het leukste: één groot pak openmaken of verschillende kleine pakjes uitpakken?)  En de grote broer? Die mocht onlangs zijn éérste kaarsje uitblazen.  Hoera voor Door, hoera voor Vic! Stofjes: gekozen door tante Lotje bij Ateljee P

Mijn grootvader zaliger woonde in een echt kempens boerderijtje, je kent dat wel, een lange gevel naast de straat, met daarin een raam, een deur, nog een raam en daarna begon de stal voor het vee.  Wat ik me vooral herinner zijn de ramen (alhoewel, ik herinner me ook nog de witte voordeur, waar zo'n brievenbus met een klep inzat, die zoveel lawaai maakte, zodat je altijd overal kon horen dat de postbode langskwam) en de raamkozijnen waar wel duizend lagen witte verf opzat, soms werd er zelfs niet te nauw gekeken en werd er ook het glas geverfd. Binnenkijken kon men niet. Daarvoor zorgden de planten op de vensterbank voor.  Na de dood van mijn grootvader werd de inboedel verdeeld en  het huis werd verkocht (en gerenoveerd). Een aantal jaren geleden stond er bij mijn tante een kadootje te wachten. Ik kreeg de planten die bij de va op de vensterbank stonden. Ik verzorgde ze met veel liefde (lees: niet te veel water) en deed gisteren een schoon werkske.  ...

De laatste weken waren druk. Niet alleen het einde van de vakantie, het begin van het schooljaar, het begin van allerhande hobby's, ook haalde ik het weer in mijn hoofd om ja te zeggen tegen een patroontest. Waarom? (dat vraag ik me dan ook dikwijls af) Omdat deadline-testen me toch achter mijn naaimachine dwingt. Deze keer twijfelde ik toch even. Het patroon was niet meteen iets dat ik in de kleerkast van de meisjes zag hangen. Maar dat was net de uitdaging. Ik ging overstag en dook in mijn stoffenvoorraad. Testen is ook één van de manieren om mijn overdaad aan stof te doen slinken. En het werkt nog ook. Sinds een jaar koop ik geen stofjes meer (met uitzondering van de stofjes van Strass, later hier meer over), en dat is intussen te merken in mijn stoffenhoek. Hoera voor mezelf. Maar we wijken af, ik wou jullie mijn versie van de Coffee Cup Dress van The Bella Sunshine Designs laten zien, een jurkje dat er misschien wat prinsesachtig uitziet, maar daarom net in smaak valt...

Na de geslaagde Hiekka-test , twijfelde ik geen seconde om het volgende patroontje van Pienkel te testen. Het werd weer een rokje, ééntje met meer zwier, daar zeggen mijn dames geen neen tegen. Het patroon, verkrijgbaar in het Engels en in het Nederlands, bevat verschillende opties. Ik maakte er eentje met twee lagen, de onderste even lang als de bovenste, het geeft het rokje nog net iets meer zwier. En dan vergat ik nog bijna te melden dat er ook zakken in de zijnaad zitten. Om meer rokjes van testers (en de vele opties) te bekijken, klik hier .   Ik moet er niet veel woorden aan vuilmaken: het is poepsimpel (dankzij de geweldige uitleg die bij het patroon zit), snel klaar en het geeft een tevreden dochter als resultaat. Wat wenst een moeder nog meer?