Doorgaan naar hoofdcontent

Over hoe decluttering in Skippy eindigde

Velen zagen mijn lijstje staan, en nog meer haalden hun schouders omhoog. Ik weet het, lijstjes zijn mijn stokpaardjes. Ik maak ze regelmatig en soms vind ik er na een tijdje enkele terug waar hier en daar wat doorstreept is, maar waarvan de overige dingen nog niet behaald zijn.
Tot deze keer. Ik maakte een Declutter December-lijstje. En joehoe, het einde is bijna in zicht.

Mijn pc is terug een overzichtelijk paradijs, waar je moeiteloos alle bestanden kan vinden zonder je rot te klikken. Cd's, platen en boeken staan mooi gerangschikt volgens alfabet (manlief zijn werk, ik zou al lang blij zijn met een uitgeruimde kast). Kleerkasten werden onder handen genomen, te kleine kleren kregen een tweede leven via de weggeefgroep op Facebook. De speelgoedkast werd ontruimd, de kinderopvang kreeg een stapel spelletjes en puzzels kado.
Ook de ingemaakte kast, een werkje waar ik het meeste tegen opzie, kreeg een beurt. Alles ligt netjes gerangschikt, hopelijk kan ik het nu zo houden.

Wat gebeurde er dan met de naaihoek en de inkomhal, hoor ik u denken? Wel, dat is een ander verhaal. Onze inkomhal doet eigenlijk een beetje dienst als opbergruimte. De schoenenkast, het naaigerief, knutselmateriaal, jassen, handschoenen, fietshelmen, alles heeft er zijn plaatsje. Maar in drukke periodes is het de plaats waar de meeste rommel zich situeert. Een plaatsje waar de deur schaamteloos toekan en niemand echt moet zijn. Dat deel van het lijstje is volgende week aan de beurt.

Ik ruimde al wel mijn naaitafel op. En eigenlijk is dat de reden dat mijn Declutterprogramma nog niet voltooid is. In plaats van stapeltjes te maken met stofjes, nam ik ijverig plaats achter mijn naaimachine en werkte eerst alle onafgewerkte projectjes af.  Vele patronen lagen getekend en/of geknipt klaar. Wat resulteerde in een nieuwe kastvulling voor de dochters.

Ik begon met iets dat al lang naar mij lag te roepen.
Eind september lanceerde Marie-Paule de Skippy-skirt. Ik meldde me aan als tester ... en haalde de deadline niet. Dus blog ik u drie maand na de feiten over een rokje dat eindelijk af raakte.




Een supercomfortabel kledingstuk, snel klaar en ideaal voor restjesverwerking, want het vraagt niet zoveel stof. Hoera voor Skippy!
Er zullen er zeker nog volgen, kgeloof zelfs nog voor mijn inkomhal opgeruimd is!




Reacties

  1. Wauw, nog niet eens halverwege de maand en je bent al zo goed als klaar? Respect!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Keigoed bezig met dat gedeclutter! En met het naaien ook, wat een toffe rok is dat?!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pudding

Casa Lapino

Huisdieren, elk kind vraagt er wel eens naar. En soms kan mijn hart ook niet weerstaan aan een dosis schattigheid. Sinds het begin van de grote vakantie huppelen er vier knuffelkonijnen in onze tuin rond. Vraag me niet naar hun naam, kinderen en het kiezen van namen eindigt altijd in onzin, gewoon konijn dus. We zochten een plekje waar er zon en schaduw is, een plekje waar ze rustig kunnen schuilen en toch nog kunnen genieten van het buitenleven. En dat plekje is onder de enige boom die hier nog staat. Het tweedehandse kippenhok werd een konijnenhok en klaar. (of toch niet, ik vergat even de afsluiting, het poortje en de stapstenen rond het hok) Maak kennis met onze drie dames, één intussen-geen-mannetje meer en hun buitenverblijf. De diertjes zijn überschattig en handtam. Als je wil komen knuffelen, ben je steeds welkom!

Into Hazel

De derde editie van FibreMood is er, en wat voor ééntje.  Het is een editie op mijn lijf geschreven. Wat een prachtige patronen, er zal hier nog wat genaaid worden, komende weken! Om jullie te doen meegenieten, maakte ik in voorproef al de Hazel. Oorspronkelijk plande ik een versie voor de oudste dochter, maar een blik in haar kleerkast leerde me dat daar niet echt nood aan was. Het werd een sportieve lange vest, met rits en kap voor mezelf dus. Omdat ik niet zo sportief ben (aheum, understatement of the year), koos ik voor scuba crèpe in plaats van joggingstof. En dat heb ik me niet beklaagd. Wat een zaligheid om te dragen. Ik moest wat puzzelen om alles uit de stof te krijgen, ik volgde niet de aanbevolen hoeveelheid stof, maar hé, het lukte net! Het maakproces verliep supervlot. Ik voegde enkel een voering voor de kap toe om mijn beige overlockgaren te camoufleren. Ik kijk nu al uit naar de lente, zodat ik mijn winterjas kan inruilen voor mijn Hazel. Patroon: Haze