Doorgaan naar hoofdcontent

Zorgen

Meer dan 20 jaar geleden koos ik ervoor om in de zorg te stappen. Misschien niet zo verwonderlijk met ouders die beiden ook in de sociale sector zaten. Dus legde ik me gedurende drie jaar toe op de studie verpleging (en toegegeven, ook een beetje op het nachtleven in Leuven). Om dan nadien nog een extra jaartje Spoed en Intensieve zorgen te volgen. Zo begon ik dus 20 jaar geleden te zorgen. Met hart en ziel.

Afgelopen maanden werd er nog meer gezorgd dan anders. Corona geeft de zorg een nieuwe dimensie. Bestaand structuren werden meermaals omgegooid, protocols regelmatig aangepast, alles in functie van veiligheid voor iedereen. Het werken is voor mij zowel mentaal als fysiek behoorlijk afmattend. Probeer maar eens empathisch over te komen, in een pak, met twee paar handschoenen aan, met mondmasker en een helm op je hoofd. Onherkenbaar, onverstaanbaar. Nog meer dan anders leggen mensen hun lot in je handen. Onwezenlijk om familie naar huis te sturen, en te laten wachten op telefoon. De zieke mensen ondergaan de nodige onderzoeken, bang afwachtend wat het verdikt gaat zijn. De eenzaamheid weegt door. En dat raakt me enorm.
Ik tel dan ook de uren af, om terug naar mijn gezin te gaan. Eerst uit het pak, de douche in, om niet alleen de stress maar ook die vieze beestjes van mijn lijf te schrobben. Naar zij die al meer dan een maand hun best doen om door social distance corona de wereld uit te helpen. En dan maak ik me ook zorgen. Om toch maar iets mee naar huis te nemen, om hen te besmetten met het virus.
Ook dan stopt mijn zorgen niet. Want na mijn shift in het ziekenhuis, begint er een shift thuis. Manlief werkt van thuis uit, dus valt er nog een deel huishouden te doen, moet er nog mee geholpen worden met huistaken van de dochters, voorraadkasten moeten gevuld worden, de tuin schreeuwt om aandacht, en ik wil mijn batterijen opladen.
Om dan nog maar te zwijgen over de zorgen over de toekomst, over de impact van corona op ons doen en laten.

Soms ben ik stiekem jaloers op mensen die thuis mogen blijven. Want afgelopen zomer ging ik op zoek naar de rust die nu overal heerst, naar de tijd die we samen kunnen doorbrengen. Maar aan de andere kant ben ik fier, fier dat ik iets kan betekenen voor anderen, fier op mijn collega's, op wat we samen bereiken. Fier op mijn huishouden, dat kleine gelukjes in de vorm van kaartjes bij buurtbewoners, verjaardagslingers in het rusthuis en ingezongen liedjes uitdeelt.


Ik hoef geen applaus, geen #, want ik voel me geen held. Al zijn die kleine attenties, die schouderklopjes natuurlijk een hart onder de riem, geven ze me energie. Maar ik zorg nog steeds met hart en ziel. Met of zonder corona

Reacties

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pudding

Casa Lapino

Huisdieren, elk kind vraagt er wel eens naar. En soms kan mijn hart ook niet weerstaan aan een dosis schattigheid. Sinds het begin van de grote vakantie huppelen er vier knuffelkonijnen in onze tuin rond. Vraag me niet naar hun naam, kinderen en het kiezen van namen eindigt altijd in onzin, gewoon konijn dus. We zochten een plekje waar er zon en schaduw is, een plekje waar ze rustig kunnen schuilen en toch nog kunnen genieten van het buitenleven. En dat plekje is onder de enige boom die hier nog staat. Het tweedehandse kippenhok werd een konijnenhok en klaar. (of toch niet, ik vergat even de afsluiting, het poortje en de stapstenen rond het hok) Maak kennis met onze drie dames, één intussen-geen-mannetje meer en hun buitenverblijf. De diertjes zijn überschattig en handtam. Als je wil komen knuffelen, ben je steeds welkom!

Alice

Er ligt alweer een nieuwe Fibremood in de rekken. En dat terwijl ik al mijn naaiplannen van de vorige editie nog niet kon uitvoeren. Daarom koos ik deze keer voor een simpeler projectje, een trui. Alice is een klassiek patroon waar je veel kanten mee uitkan. De V-hals kan zowel voor als achter gedragen worden, mouwen met of zonder boord, je kiest dus zelf de look van je trui. Ik maakte een maatje kleiner dan de maattabel me voorschreef, oversized is niet echt mijn stijl. In de werkbeschrijving staan de afmetingen van het afgewerkte product, zodat je steeds een idee krijgt van de maat het kledingsstuk, en zelf niet te hard moet nameten. Verder volgde ik gewoon de werkbeschrijving, enkel het beleg liet ik achterwege. De hals werd afgewerkt met dezelfde boordstof als de mouwen en de onderkant. En oh, wat ben ik blij, mijn V-tje lukte van de eerste keer. De stofkeuze bepaalt mee de stijl van je trui. En dan sta je daar in de winkel, overdonderd door het aanbod, en zijn keuze