Naadjes en draadjes

Manlief ging een weekendje fietsen in de Vogezen, er werden veel plannen gemaakt om die dagen met de dochters leuke dingen te doen. Maar dochter 2 besliste er anders over: een buikgriepje zorgde ervoor dat we een streep door al die plannen konden trekken. Toch lieten we dit niet aan ons hart komen, we haalden verfborsteltjes, nagels en hamers boven en doorstreepten een aantal dingen van ons ellenlange to-do-lijstje.

De meest gehoorde uitspraak hier, sinds begin januari. Niet dat ik vele goede voornemens maakte, maar ik was van plan om weer met de fiets te gaan werken. Oké, vroeger opstaan en iets later thuis, maar het is wel de moment die het minst verlet in ons gezinsleven, en zo heb ik geen excuus meer om niet te sporten. Dacht ik, want de koppige winter stak er al een stokje voor. Straks is mijn vriend, mijn tweewieler, ook wel Look genaamd (niet teveel achter zoeken, het staat gewoon in koeien van letters op zijn carbonnen buik geplakt), weer klaar, na een bezoekje aan de fietsendokter. Zo ga ik de strijd aan tegen de kilo's die vriend winter aan mijn achterste plakte en die ervoor zorgen dat sommige kledingstukken net iets meer aftekenen dan vroeger. En dat is ook de reden dat ik nog geen nieuwe kleren gekocht of gemaakt heb voor mezelf. Fietsen alleen is natuurlijk niet genoeg, dus zal ik ook op mijn eten moeten letten. Meer fruit, groenten, meer water, iedereen kent het wel, maar v...

Als ik me een kip voorstel,  zijn er twee opties, afhankelijk van mijn humeur: Ofwel zijn kippen noodzakelijk kwaad: egoïstische, haatdragende wezens met vieze dinosaurusvoeten, die op je toe komen gevlogen/gelopen alsof hun leven er vanaf hangt, en pikken op alles wat eetbaar is (met inbegrip van tenen als je sandalen aanhebt) Ofwel zijn het superlieve, eierleggende, onkruidopetende, afvalverwerkende vrienden. Gelukkig had ik deze laatsten in gedachten toen Noor mij liet weten dat ze met carnaval een kip wou zijn. Veel moeite kostte het niet en veel tijd heb ik er ook niet aan besteed. De kleinste dochter was een ander paar mouwen. Als je bijna vijf bent, wil je er natuurlijk uitzien als een prinses. Gelukkig is zij lichtjes beïnvloedbaar en kreeg ze geen roze, maar wel een groen kleedje, inclusief belletjes en vleugels. Iets meer werk, maar soit, alles voor het goede doel: een gelukkige dochter. Meets TinkerbElla.

Dit jaar besloot ik om in de naailes iets voor mezelf te maken. Dit is het resultaat!          Net klaar voor de feestdagen en meteen aangedaan.   (zo leek het toch niet alsof ik in de solden nog ne nieuwe jas gaan kopen was)     Stof van bij Strass Patroon uit een heeeeel oude Burda.

                                                       Ooit een bommajurk, maatje 56.                                                         Nu mijn lievelingsstuk in de kast,                                               ...

Deze middag stond er iemand aan de deur met een verrassing. Neen, het was niet de postbode, het was een leuke dame met een pakje. Een pakje voor mij.   Dochterlief, thuis wegens een griepje, had er geen moeite mee om het papier te verscheuren. Jammer, want het was zo schattig verpakt. Nadien volgde een discussie over wie wat zou krijgen maar de buit werd eerlijk verdeeld.   Merci Mama Poppemie.