Doorgaan naar hoofdcontent

Pokeren in stijl


Manlief gaat regelmatig pokeren met vrienden. Je weet wel, net zoals naaien een hype is, was pokeren dat een tijdje geleden ook. Zelfs in de Blokker en in 't Kruidvat verkochten ze ineens allerlei attributen. Ondertussen heb ik ook aldoor dat pokeren geen elitaire hobby is, eerder een verdoken vorm van een avondje vertier met de nodige hapjes en drankjes. Ieder zijn plezier.
De pokerset is gemeenschappelijk goed en wordt meegebracht door diegene waar hij laatst achtergebleven is. En dat was dus bij ons.
Nu moeten jullie weten dat die set vervoerd wordt in een grote tupperware-achtige doos. Allesbehalve stijlvol. En daar werd verandering ingebracht. Ik nam zorgvuldig alle maten op en tekende zelf een patroon.
In gedachten maakte ik een leuke stevige tas, waar menig man jaloers op zou zijn. In werkelijkheid werd het een semi-sjotzak, die als een pudding ineenzakt (ondanks de stevige vlieseline). Mits een aantal last-minute aanpassingen verdween hij niet in de vuilbak en mag hij toch gebruikt worden voor wat hij gemaakt werd (om de paar weken opgetild en na een paar uur weer onder de kast geschoven worden, liefst ver weg, zodat ik niet te veel commentaar moet horen).


Om het goed te maken stak ik er nog een leuk blikken doosje bij dat ik vond in een nabijgelegen vintage-shop (lees de plaatselijke kringloopwinkel)
Pokeren in stijl, of net niet, het is maar hoe je het wil bekijken.


 
Diegenen die ook zo weg zijn van het pokerstofje: ik heb nog een lapje met een aantal huisdieren over. Laat een gil en ze geraken wel tot bij u.

Reacties

  1. Dat is toch een sublieme tas zeg?! Geweldig, die pokerende beesten!
    En, oh ja : GIL! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. gil! heb je toevallig een poesje? ( op de stof hƩ woehaaaa)
    Tof idee en mooi en toch mannelijk met de donkere kleuren.
    anne

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pud...

Marcia

 Terwijl mijn kinderen de voorbije jaren groeiden, deden mijn stoffen dat niet. Enter langgekoesterde lappen, die intussen grandioos te klein zijn om kledingstukken uit te fabriceren. Neem daarbij nog dat de dames een eigen mening hebben over kledij en er al eens geroloogd wordt als ik iets tevoorschijn tover, ... u begrijpt dat het naaien voor de pubers op een laag pitje staat. Toch trok ik onlangs mijn stoute schoenen aan en trok een knuffelzacht pelsje uit de voorraad. Ik daagde mezelf uit om uit de70cm stof een FibremoodMarcia te maken, zonder medeweten van de dochter. Welke koukleum zou er kunnen weerstaan aan een superaaibaar mouwloos vestje, om op kille avonden bij aan te trekken? Alles verliep volgens plan (als je niet meetelt dat mijn huis, na het knippen van de stof, eruitzag alsof er een konijn gestroopt werd). Het voeren van het vestje zorgde voor wat hersengekraak, maar verliep zonder het gebruik van mijn tornmes. Applaus voor mezelf.  De eerste sneakpeek leverde ...

Want tassen heb je nooit te veel! (en een gratis patroon)

Patronen testen is momenteel de enige manier om mij achter mijn naaimachine te krijgen. Het gaat gegarandeerd gepaard met deadline-stress.  Maar tot op heden heb ik het allemaal netjes overleefd.  En hoop ik dat de patroonontwerpsters tevreden zijn met het resultaat. Voorbije week knipte en naaide ik een tas in elkaar, de Linore tas. Een kleine uitdaging, want het was de eerste maal dat ik nepleer en Decovil Light gebruikte. Uiteindelijk was de stress nergens voor nodig.  De tas raakte tijdig klaar, het werken met nepleer verliep zonder problemen en de Decovil zorgt ervoor dat de tas mooi zijn vorm behoudt. De patroondelen van de grote tas werden op ƩƩn avondje rustig getekend, en uit de stof geknipt, de volgende middag zat de tas in elkaar. Het resultaat is een ruime tas, waar perfect een kaft inpast. Ideaal om mee te nemen naar werk, school, voor boodschappen, ... De mijne werd meteen in gebruik genomen. Natuurlijk konden de dochters ni...