Doorgaan naar hoofdcontent

Pokeren in stijl


Manlief gaat regelmatig pokeren met vrienden. Je weet wel, net zoals naaien een hype is, was pokeren dat een tijdje geleden ook. Zelfs in de Blokker en in 't Kruidvat verkochten ze ineens allerlei attributen. Ondertussen heb ik ook aldoor dat pokeren geen elitaire hobby is, eerder een verdoken vorm van een avondje vertier met de nodige hapjes en drankjes. Ieder zijn plezier.
De pokerset is gemeenschappelijk goed en wordt meegebracht door diegene waar hij laatst achtergebleven is. En dat was dus bij ons.
Nu moeten jullie weten dat die set vervoerd wordt in een grote tupperware-achtige doos. Allesbehalve stijlvol. En daar werd verandering ingebracht. Ik nam zorgvuldig alle maten op en tekende zelf een patroon.
In gedachten maakte ik een leuke stevige tas, waar menig man jaloers op zou zijn. In werkelijkheid werd het een semi-sjotzak, die als een pudding ineenzakt (ondanks de stevige vlieseline). Mits een aantal last-minute aanpassingen verdween hij niet in de vuilbak en mag hij toch gebruikt worden voor wat hij gemaakt werd (om de paar weken opgetild en na een paar uur weer onder de kast geschoven worden, liefst ver weg, zodat ik niet te veel commentaar moet horen).


Om het goed te maken stak ik er nog een leuk blikken doosje bij dat ik vond in een nabijgelegen vintage-shop (lees de plaatselijke kringloopwinkel)
Pokeren in stijl, of net niet, het is maar hoe je het wil bekijken.


 
Diegenen die ook zo weg zijn van het pokerstofje: ik heb nog een lapje met een aantal huisdieren over. Laat een gil en ze geraken wel tot bij u.

Reacties

  1. Dat is toch een sublieme tas zeg?! Geweldig, die pokerende beesten!
    En, oh ja : GIL! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. gil! heb je toevallig een poesje? ( op de stof hé woehaaaa)
    Tof idee en mooi en toch mannelijk met de donkere kleuren.
    anne

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pudding

Alice

Er ligt alweer een nieuwe Fibremood in de rekken. En dat terwijl ik al mijn naaiplannen van de vorige editie nog niet kon uitvoeren. Daarom koos ik deze keer voor een simpeler projectje, een trui. Alice is een klassiek patroon waar je veel kanten mee uitkan. De V-hals kan zowel voor als achter gedragen worden, mouwen met of zonder boord, je kiest dus zelf de look van je trui. Ik maakte een maatje kleiner dan de maattabel me voorschreef, oversized is niet echt mijn stijl. In de werkbeschrijving staan de afmetingen van het afgewerkte product, zodat je steeds een idee krijgt van de maat het kledingsstuk, en zelf niet te hard moet nameten. Verder volgde ik gewoon de werkbeschrijving, enkel het beleg liet ik achterwege. De hals werd afgewerkt met dezelfde boordstof als de mouwen en de onderkant. En oh, wat ben ik blij, mijn V-tje lukte van de eerste keer. De stofkeuze bepaalt mee de stijl van je trui. En dan sta je daar in de winkel, overdonderd door het aanbod, en zijn keuze

Een winterse Drew

Ik laste een stop in, een stop op mijn to do lijst. Want hoe meer ik rondneus op internet, hoe langer deze wordt. En dat creëert voornamelijk veel chaos in mijn hoofd. Dus ik stopte met dingen toe te voegen en maak nu eerst het lijstje af. Ergens bovenaan stond een jas, die dochterlief heel graag zou willen. Gemakkelijkshalve zou ze kunnen gaan shoppen en met een soortgelijk kledingsstuk kunnen thuiskomen, ware het niet dat mijn stoffenvoorraad perfect voorzien was voor dit naaiwerk. Tot knopen toe zelfs. Haar eerste Drew werd bijna dagelijks gedragen, dus toen madam thuiskwam met een printscreen van een gevoerde jeansjas, moest ik niet nadenken. Al was het voeren van het jasje in mijn hoofd iets makkelijker dan in realiteit, er werd niet gevloekt, hooguit een keertje gezucht. Het lijkt een heel werkje, al die patroondelen, en dat doorstikken. Maar eigenlijk genoot ik er van. Zeker nu ik de dochter zie stralen in haar jasje. En het werkt ongelooflijk bevrijdend om iets van mi