Doorgaan naar hoofdcontent

Aila

Fibremood 14 is uit. Een nieuwe editie die al volop zomer en zonneschijn schreeuwt. En dat heeft mijn kleerkast momenteel nodig.
Mijn oog viel op Aila, een luchtig bloesje. Dus snelde ik naar de winkel voor een passend stofje. In mijn hoofd zag ik een groen lapje, met een groot motief in contrasterende kleuren. In realiteit ging ik buiten met een blauwig stofje met roze, gele en gouden vlekjes. Geen idee wat me bezielde. Blauw is totaal mijn kleur niet.  In de hoop dat mijn afkeer jegens blauw zou verdwijnen, begon ik dapper te naaien. 


De aangeknipte mouwen en het platstuk met rimpels zorgen ervoor dat het bloesje redelijk snel in elkaar zit. Het grootste issue is niet de kraag. Dat staat mooi in stappen uitgelegd in de werkbeschrijving. Knoopsgaten maken bezorgt me steeds weer klamme handjes. Iets met een haat-liefdeverhouding met het automatische gedeelte van mijn naaimachine. Maar ook dit verliep deze keer zonder problemen. 


Voor eerst sinds lange tijd verliep een naaiwerk dus echt zonder tegenslagen. Enkel het stofje bezorgt me kopzorgen. Ik ben er nog steeds niet uit of het echt wel iets voor mij is. Gelukkig is er een dochter die al kwam zeggen dat het ook in haar kast mag liggen.




Stof: De Stoffenstraat
Patroon: Aila uit Fibremood 14

Stoffenstand 2021: 23 in, 18 uit

Reacties

  1. Persoonlijk vind ik het een prachtig stofje en een mooie blouse, maar blauw is dan ook 100% mijn kleur. Als je je niet over de twijfel kan zetten, vind ik het wel tof dat je het kan doorgeven aan je dochter!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind de stof super mooi , zou het zo van je overkopen !

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel mooi in dat stofje, maar als het blijft hangen is doorgeven aan de dochter een goeie optie

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pudding

Alice

Er ligt alweer een nieuwe Fibremood in de rekken. En dat terwijl ik al mijn naaiplannen van de vorige editie nog niet kon uitvoeren. Daarom koos ik deze keer voor een simpeler projectje, een trui. Alice is een klassiek patroon waar je veel kanten mee uitkan. De V-hals kan zowel voor als achter gedragen worden, mouwen met of zonder boord, je kiest dus zelf de look van je trui. Ik maakte een maatje kleiner dan de maattabel me voorschreef, oversized is niet echt mijn stijl. In de werkbeschrijving staan de afmetingen van het afgewerkte product, zodat je steeds een idee krijgt van de maat het kledingsstuk, en zelf niet te hard moet nameten. Verder volgde ik gewoon de werkbeschrijving, enkel het beleg liet ik achterwege. De hals werd afgewerkt met dezelfde boordstof als de mouwen en de onderkant. En oh, wat ben ik blij, mijn V-tje lukte van de eerste keer. De stofkeuze bepaalt mee de stijl van je trui. En dan sta je daar in de winkel, overdonderd door het aanbod, en zijn keuze

Een winterse Drew

Ik laste een stop in, een stop op mijn to do lijst. Want hoe meer ik rondneus op internet, hoe langer deze wordt. En dat creëert voornamelijk veel chaos in mijn hoofd. Dus ik stopte met dingen toe te voegen en maak nu eerst het lijstje af. Ergens bovenaan stond een jas, die dochterlief heel graag zou willen. Gemakkelijkshalve zou ze kunnen gaan shoppen en met een soortgelijk kledingsstuk kunnen thuiskomen, ware het niet dat mijn stoffenvoorraad perfect voorzien was voor dit naaiwerk. Tot knopen toe zelfs. Haar eerste Drew werd bijna dagelijks gedragen, dus toen madam thuiskwam met een printscreen van een gevoerde jeansjas, moest ik niet nadenken. Al was het voeren van het jasje in mijn hoofd iets makkelijker dan in realiteit, er werd niet gevloekt, hooguit een keertje gezucht. Het lijkt een heel werkje, al die patroondelen, en dat doorstikken. Maar eigenlijk genoot ik er van. Zeker nu ik de dochter zie stralen in haar jasje. En het werkt ongelooflijk bevrijdend om iets van mi