Doorgaan naar hoofdcontent

Twee jaar geleden!



Zondagavond, half tien. Noor was logeren bij de grootouders omdat wij maandagochtend op tijd bij de gynecoloog moesten zijn. Ik nestel me in mijn bed dat in de living staat. Wegens een risico-zwangerschap lag ik al van de 4de maand in dat bed, geen lachertje, maar ik had het er voor over.
De preselecties van Eurosong 2008 waren nog bezig, toen plots ... een wee. Zou dat het zijn? Acht minuten later ... weer eentje. Zes minuten later ... weer eentje.
Manlief deed zijn pijamake uit, zijn kleren terug aan en ging het valiesje zoeken, het moest maar eeens zover zijn.
Ik waggelde naar de auto (gewoon wandelen ging bijna niet meer: vijf maanden platliggen en 12 kilo extra aan je lijf, mijn rugske brak bijna)
Aangekomen in het ziekenhuis had ik al weeën om de drie minuten.
Een paar uur later lagen wij op onze kamer, te genieten van onze kleine Ella.
Geboren na 39 weken zwangerschap, 3.690 kg en 53 cm groot. (en grappig genoeg waren alle romperkes die ik bijhad te klein)

Maar kleine kindjes blijven niet klein. Morgen wordt Ella 2 jaar. En dat gaan we vieren.



Reacties

  1. De tijd vliegt snel hé!!!! Een hele dikke proficiat voor Ella en geniet maar van het feest!!!! Binnen een half jaartje mag ze dan al haar eerste stapjes zetten in de peuterklas... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een dikke proficiat! Maak er een leuk feestje van!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hiep Hiep Hoera voor Ella!!! Fijne dag!
    Groetjes Cindy
    www.uttemetut.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Gefiliciteerd, ze was het platliggen waard!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. gefeliciteerd, het gaat toch snel hé, die van mij is volgende maand twee jaar.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pud...

Casa Lapino

Huisdieren, elk kind vraagt er wel eens naar. En soms kan mijn hart ook niet weerstaan aan een dosis schattigheid. Sinds het begin van de grote vakantie huppelen er vier knuffelkonijnen in onze tuin rond. Vraag me niet naar hun naam, kinderen en het kiezen van namen eindigt altijd in onzin, gewoon konijn dus. We zochten een plekje waar er zon en schaduw is, een plekje waar ze rustig kunnen schuilen en toch nog kunnen genieten van het buitenleven. En dat plekje is onder de enige boom die hier nog staat. Het tweedehandse kippenhok werd een konijnenhok en klaar. (of toch niet, ik vergat even de afsluiting, het poortje en de stapstenen rond het hok) Maak kennis met onze drie dames, één intussen-geen-mannetje meer en hun buitenverblijf. De diertjes zijn überschattig en handtam. Als je wil komen knuffelen, ben je steeds welkom!

Marcia

 Terwijl mijn kinderen de voorbije jaren groeiden, deden mijn stoffen dat niet. Enter langgekoesterde lappen, die intussen grandioos te klein zijn om kledingstukken uit te fabriceren. Neem daarbij nog dat de dames een eigen mening hebben over kledij en er al eens geroloogd wordt als ik iets tevoorschijn tover, ... u begrijpt dat het naaien voor de pubers op een laag pitje staat. Toch trok ik onlangs mijn stoute schoenen aan en trok een knuffelzacht pelsje uit de voorraad. Ik daagde mezelf uit om uit de70cm stof een FibremoodMarcia te maken, zonder medeweten van de dochter. Welke koukleum zou er kunnen weerstaan aan een superaaibaar mouwloos vestje, om op kille avonden bij aan te trekken? Alles verliep volgens plan (als je niet meetelt dat mijn huis, na het knippen van de stof, eruitzag alsof er een konijn gestroopt werd). Het voeren van het vestje zorgde voor wat hersengekraak, maar verliep zonder het gebruik van mijn tornmes. Applaus voor mezelf.  De eerste sneakpeek leverde ...