Doorgaan naar hoofdcontent

Cake

Morgen is het grootoudersfeest. Aan de bereidwillige mama's (en papa's natuurlijk) werd gevraagd om een cake te maken, zodat de kinderen iets lekkers kunnen presenteren aan al die moemoes en vava's.

Deze ochtend ging ik nog even langs de buurtwinkel voor een grote reep chocolade. Toen Ella enkele weken geleden jarig was, maakte ik een lekkere chocoladetaart, en die zou ik in de voormiddag ook bakken. Maar waar was het recept gebleven?

Een half uur later zette ik dus maar de computer op en googlede naar 'chocoladecake'. De eerste link was die van Piet Huizentruit (laat dat 'ten eerste' net de man zijn waar mijn haren recht van omhoog gaan staan, 'ten tweede' ... hihihi). De volgende link was die van ... Tante Hilde. Dat is dus de dame die van die geweldig mooie poppen maakt. Als die een receptje blogt, wil ik dat maar al te graag proberen. Het werd al een paar jaar geleden gepost, maar zoiets vervalt niet, dus ging ik aan de slag. Zonder helpende kinderhandjes (die werden voor de tv geplaceerd met een koek in de handjes, slechte mama dat ik ben), dus nam ik de pannenlikker zelf in de hand.

Foto's van het resultaat kan ik niet laten zien, één of andere snodaard heeft waarschijnlijk de camera laten opstaan, zodat ik straks nog naar de winkel moet voor nieuwe batterijen. Maar het heeft gesmaakt.

Reacties

  1. jummie, ik heb er alweer goesting in!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hm... zelfgemaakte cake smaakt altijd het best!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mmm cake! 'k moet wel zeggen, 'k zou die van Piet ook wel eens geprobeerd hebben. Dat is namelijk dé man die mijn man heeft leren koken!Wat als grapje bedoelt was (het kookboek voor nieuwjaar van vrienden), heeft ervoor gezorgd, dat ik nu af en toe eens niet zelf moet koken en dat er nu en dan eens een lekker dessertje voor me klaarstaat!!!
    Dus voor mij lang leve Piet ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pud...

Marcia

 Terwijl mijn kinderen de voorbije jaren groeiden, deden mijn stoffen dat niet. Enter langgekoesterde lappen, die intussen grandioos te klein zijn om kledingstukken uit te fabriceren. Neem daarbij nog dat de dames een eigen mening hebben over kledij en er al eens geroloogd wordt als ik iets tevoorschijn tover, ... u begrijpt dat het naaien voor de pubers op een laag pitje staat. Toch trok ik onlangs mijn stoute schoenen aan en trok een knuffelzacht pelsje uit de voorraad. Ik daagde mezelf uit om uit de70cm stof een FibremoodMarcia te maken, zonder medeweten van de dochter. Welke koukleum zou er kunnen weerstaan aan een superaaibaar mouwloos vestje, om op kille avonden bij aan te trekken? Alles verliep volgens plan (als je niet meetelt dat mijn huis, na het knippen van de stof, eruitzag alsof er een konijn gestroopt werd). Het voeren van het vestje zorgde voor wat hersengekraak, maar verliep zonder het gebruik van mijn tornmes. Applaus voor mezelf.  De eerste sneakpeek leverde ...

Want tassen heb je nooit te veel! (en een gratis patroon)

Patronen testen is momenteel de enige manier om mij achter mijn naaimachine te krijgen. Het gaat gegarandeerd gepaard met deadline-stress.  Maar tot op heden heb ik het allemaal netjes overleefd.  En hoop ik dat de patroonontwerpsters tevreden zijn met het resultaat. Voorbije week knipte en naaide ik een tas in elkaar, de Linore tas. Een kleine uitdaging, want het was de eerste maal dat ik nepleer en Decovil Light gebruikte. Uiteindelijk was de stress nergens voor nodig.  De tas raakte tijdig klaar, het werken met nepleer verliep zonder problemen en de Decovil zorgt ervoor dat de tas mooi zijn vorm behoudt. De patroondelen van de grote tas werden op één avondje rustig getekend, en uit de stof geknipt, de volgende middag zat de tas in elkaar. Het resultaat is een ruime tas, waar perfect een kaft inpast. Ideaal om mee te nemen naar werk, school, voor boodschappen, ... De mijne werd meteen in gebruik genomen. Natuurlijk konden de dochters ni...