Doorgaan naar hoofdcontent

Liefde voor muziek, deel drie!

Ik vertelde jullie al een beetje over mijn muzikale verleden. Maar er werd niet alleen gezongen, eigenlijk begon alles met vioolspelen. Jarenlang reed ik elke woensdag en elke zaterdag met het fietske tot in Geel, om daar naar de notenleer en de vioolles te gaan. Niet altijd met evenveel goesting, als kind is dat nog leuk, maar als puber heb je wel andere bezigheden op die dagen. Gelukkig konden mijn ouders me overtuigen en hield ik het al die jaren vol.
Wat ook hielp, was de bende jongens die mij in het jeugdhuis wisten te overtuigen om bij hen in een groepke te komen spelen. Elke week doken we de kelder in om samen muziek te maken. Cantar, doopten we onszelf, en zoals de naam al doet vermoeden waren we geen alledaags popgroepje. Ga zitten (zo kunt ge niet achterover vallen) en luister mee! Er volgden verschillende optredens en opnames in studio's.
Tot .... de plicht riep: werken in ploegen, een nieuwe vriendenkring en andere prioriteiten in het leven zorgden ervoor dat ik mijn viool netjes opbergde en in een hoekje liet staan.

Een half jaar geleden werd een aanstaande bruidegom verrast met een eenmalig reunie-concert en werd ik weer gebeten door het vioolspelen. Sindsdien maakt muziek weer een belangrijk deel van mijn leven uit.
Om een lang verhaal kort te maken: violiste zocht band, band zocht violiste, ...
Volgende week sta ik opnieuw op het podium met The Searching, en volgende optredens staan al op de agenda.
Zin om te komen luisteren: zaterdag 13 december in de Rex in Mol. Allemaal welkom.

Reacties

  1. Wauw, jij speelt viool! Ik heb nooit begrepen hoe mensen dat doen, dat lijkt mij zo ongelooflijk moeilijk.
    Veel succes met de band!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb ook viool gespeeld. Netjes heel de muziekschool doorgelopen, maar thuis oefenen deed ik amper (ik vond de lessen wel leuk, het oefenen niet) dus mijn niveau was zielig. Mijn viool heb ik na mijn openbaar examen nooit meer aangeraakt, maar wie weet, ooit? Leuk dat je opnieuw gebeten bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ga je super goed doen zaterdag!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Miljaar ik ben zo fan van die muziek (en vooral de zanger!). En gij mioet dus vlak bij mij wonen hé. Ik ben van Mol afkomstig en woon nu in Bel.
    Misschien kom ik wel luisteren...
    Groetjes,
    Fabienne

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aha, ne fan. Mol is voor mij onbekend, maar Bel helemaal niet. Ik ken trouwens uwe bomenman van vroeger.

      Verwijderen
    2. Ik denk dat het eerder aiai is als hij ontdekt wie ik ben!

      Verwijderen
  5. Hoe cool is dat zeg, een rockende moeder! ;-)
    Veel succes met je optreden!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh God, ik kwam één keer naar een Cantar optreden, de Brother een plezier doen. Wat een gebrul, ik moet nog lachen als ik er aan terugdenk! Succes daar in Mol!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Bommeke!

Het dessert, mijn favoriet deel van de hele menu. Een echte zoetebek ben ik. Aan een stuk chocola kan ik geen neen zeggen. Dat maakt ook dat ik gezegend ben met een aantal overtollige kilootjes. Omdat ik vrees dat ik het snoepen nooit ga kunnen laten, heb ik me er al lang bij neergelegd dat ik er nooit gestroomlijnd zal uitzien. Een toertje lopen is de perfecte manier om het zondigen af en toe door de vingers te zien. Onlangs bracht een collega de lekkerste taart ter wereld mee. Het recept werd hier al verschillende malen geprepareerd, en telkens met veel gejuich onthaald. Daarom wil ik het ook met jullie delen! Nodig: 500ml melk 60g maizena 250g boter 2 eieren 100g chocolade 2dozen madeira-koeken  (lange vingers gaat ook maar kruimelt harder) 250g suiker Start: Meng de melk en de maizena, laat het koken en zorg dat het afkoelt. Voeg boter, suiker en de eierdooiers samen en klop dit tot room. Klop de room en de afgekoelde maizena-pap tot pudding

Casa Lapino

Huisdieren, elk kind vraagt er wel eens naar. En soms kan mijn hart ook niet weerstaan aan een dosis schattigheid. Sinds het begin van de grote vakantie huppelen er vier knuffelkonijnen in onze tuin rond. Vraag me niet naar hun naam, kinderen en het kiezen van namen eindigt altijd in onzin, gewoon konijn dus. We zochten een plekje waar er zon en schaduw is, een plekje waar ze rustig kunnen schuilen en toch nog kunnen genieten van het buitenleven. En dat plekje is onder de enige boom die hier nog staat. Het tweedehandse kippenhok werd een konijnenhok en klaar. (of toch niet, ik vergat even de afsluiting, het poortje en de stapstenen rond het hok) Maak kennis met onze drie dames, één intussen-geen-mannetje meer en hun buitenverblijf. De diertjes zijn überschattig en handtam. Als je wil komen knuffelen, ben je steeds welkom!

Mabel en Babette, een perfect huwelijk!

Het bloggen staat hier op een laag pitje. Corona brengt hier wat rust in alle hobby's. Zo ook in het naaien. Ik geniet van de vrije momenten thuis, ik kan zelfs comfortabel om met mijn eigen getreuzel, nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen. Maar de nieuwe Fibremood gaf me terug een zetje. Ik twijfelde wat ik zou maken, er staat zoveel moois in de laatste editie. Omdat ik nog nooit eerder een broek met rits en gulp maakte, besloot ik deze kans te grijpen, ik daagde mezelf uit.  Stof werd gekozen, gewassen en ... bleef liggen. Het patroon werd meermaals bekeken, ik nam mijn maten, en twijfelde. Mijn gek lijf blijkt heupen te hebben in maat 40 en een taille in maat 44.  Echt he, ik ben geen appel, geen peer, maar een boulet! Iemand ooit al eens een broek gezien die naar boven toe breder wordt? Mijn hoofd snapt er nog steeds niks van.  Her en der werd er advies ingewonnen, maar de twijfel bleef. Dus werd het patroon aan de kant geschoven en maakte ik het me gemakkelijk. De broekplan